Rozdział 59.

-Przepraszam  - powiedział po chwili półszeptem.

Leżeliśmy na łóżku, jedynie przytulając się i rozmawiając. A raczej aż. Takie chwile były dla mnie milion razy ważniejsze, od jakichkolwiek imprez.

-Za co? – spytałam, patrząc mu w oczy. Były idealne. Jednak najidealniejszą rzeczą w nich było to, że widziałam w nich miłość. Do mnie. Nawet w najpiękniejszych snach nie wyobrażałam sobie, że ktoś będzie w stanie tak mocno mnie pokochać. Pokochać na tyle, aby poświęcić dla mnie całe dotychczasowe życie. 

-Za wszystko – odparł i cicho westchnął, odgarniając kosmyk włosów z mojego policzka. – Za to, jak kiedyś cię traktowałem, za to, że tyle razy przeze mnie płakałaś, za każde świństwo, które ci zrobiłem – odpowiedział, uważnie mi się przyglądając. To było szczerze. Nie widziałam w jego oczach ani odrobiny kłamstwa, które kiedyś w nich dominowało.

-Przepraszam za to, że straciłaś dziewictwo w taki, a nie inny sposób – dodał, a ja lekko uchyliłam usta, nie wiedząc co odpowiedzieć. Faktem było, że miałam do niego o to żal. Nie miał prawa wtedy mi go odebrać.

-To powinno wyglądać zupełnie inaczej. Powinnaś być trzeźwa, świadoma i gotowa.

-To już nieważne – odpowiedziałam. – Było, minęło, nie ma sensu do tego wracać. Teraz jestem szczęśliwa, zakochana i świadoma wszystkiego. I to się liczy. – Lekko się uśmiechnęłam, po czym mocno wtuliłam w jego klatkę piersiową.

-Kocham cię – szepnął,  ja pomimo, że teraz go nie widziałam, to wiedziałam, że również się uśmiechnął.

-Wiem o tym. – Zaśmiałam się.

-Kocham twoją skromność – odparł, po czym również się zaśmiał.  - Pamiętasz jak stawałaś na głowie, żeby zwrócić na siebie moją uwagę? – dodał po chwili zadziornie, a ja od razu się podniosłam, siadając.

-Pf, nic takiego sobie nie przypominam, kochanie – powiedziałam, udając zdziwienie i lekkie oburzenie.

-Pamiętam jak opalałaś się przed domem, cały czas sprawdzając czy na ciebie patrzę. – Wyszczerzył się, a mnie zatkało. To on wiedział, że robiłam to specjalnie? Gdybym dowiedziała się o tym wtedy, zapewne spaliłabym się ze wstydu. Jakim cudem on naprawdę zwrócił na mnie uwagę, w czasie kiedy ja robiłam z siebie taką kretynkę?

-Ale to było słodkie – dodał ze śmiechem, widząc moją minę.  Pokręciłam ze  śmiechem głową, spuszczając ją.

W tym momencie usłyszeliśmy pukanie do drzwi.  Za każdym razem, kiedy je słyszałam, serce zaczynało bić mi szybciej.

-To pewnie Lea, spokojnie – uspokoił mnie, wstając i podchodząc do drzwi.

Odetchnęłam z ulgą, kiedy okazało się, że miał rację. Wpadałam już w paranoję, naprawdę.

-Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. – Uśmiechnęła się, wchodząc.

-Nie. – Zaśmiałam się. – A ty gdzieś się wybierasz? – spytałam, widząc, że miała buty i torebkę.

-No tak, z wami na zakupy – odparła z pełnym przekonaniem i usiadła na łóżku, zabierając czekoladowego cukierka, który leżał na szafce. – No gołąbeczki, ubierajcie się – dodała, odwijając papierek.

Justin parsknął śmiechem.

-Nie krępuj się tak, czuj się jak u siebie. – Założył ręce na piersi, uśmiechając się.

-Och, dobrze, że to powiedziałeś – odparła, na co wszyscy wybuchliśmy  śmiechem.

-Bez urazy, uwielbiam was, ale naprawdę nie mam ochoty włóczyć się za wami po sklepach.

-Znowu zostajesz sam w pokoju? – spytałam, nie będąc przekonana co do jego pomysłu. Wstałam, podchodząc do niego i objęłam go w pasie. – Wolałabym, żebyś poszedł z nami.

-Kochanie, przecież nic mi się nie stanie, jak trochę pobędę sam. – Zaśmiał się. – Naprawdę, idźcie same. – Pocałował mnie w policzek.

-No dobrze. – Westchnęłam.  – Nie będziemy długo, szybko wrócę – dodałam. Jakoś nie chciałam zostawiać go samego. Smutno mi było z myślą, że siedzi tutaj sam.

Justin podszedł do komody, na której leżał jego portfel, po czym podał mi go.

-Weź to – powiedział, wyciągając w moim kierunku dłoń.

-Nie ma mowy – odparłam bez chwili zastanowienia. Czasem miałam wrażenie, jakbym zachowywała się jak panienka lecąca na pieniądze. Nie chciałam, żeby tyle na mnie wydawał.

-Chanel, nie bądź uparta. – Przewrócił oczami. – Potrzebujesz pieniędzy, skoro idziesz na zakupy.

-To Lea idzie na zakupy – poprawiłam go. – A ja idę, żeby jej potowarzyszyć. Nie potrzebuję żadnych rzeczy.

-Podejdź tutaj – powiedział opanowanym głosem.

-Po co? – Przymrużyłam oczy.

-No podejdź.

Wzruszyłam ramionami, robiąc kilka kroków w jego kierunku.

-I? – Spojrzałam na niego wyczekująco.

-Chcę cię tylko przytulić. – Uśmiechnął się. Spojrzałam na niego z jeszcze dziwniejszą miną. On coś kombinował.

-No – zaczęłam niepewnie. – No dobrze – dodałam i przytuliłam go. Chłopak objął mnie, a ja od razu poczułam jak wsuwa coś do tylnej kieszeni moich szortów.

Mogłam się tego spodziewać.

-Justin. – Odsunęłam się, zakładając ręce na piersi. – Powiedziałam, że… - Przerwał mi.

-Kochanie, jestem starszy i masz się mnie grzecznie słuchać. – Uśmiechnął się cwanie. – A teraz ubieraj butki i idź kupić sobie coś seksownego. – Złapał mnie za ramiona i odwrócił w kierunku drzwi.

-Słuchaj się swojego faceta. – Lea parsknęła śmiechem, wstając. Zabrała z podłogi moje kremowe szpilki i podała mi je.  –No kochanie, szybciutko, te wszystkie piękne ciuszki na nas czekają.

Zaśmiałam się. Uwielbiałam ich obojga.

-Jesteście walnięci. – Parsknęłam, po czym włożyłam na stopy buty. Przełożyłam sobie torebkę przez ramię, po czym wyjęłam z tylnej kieszeni portfel  Justina.

Otworzyłam go, wyjmując z niego paczkę prezerwatyw.

-Ale pozwól, że to zostawię tutaj – powiedziałam ze śmiechem, podając mu gumki.

-Dobrze, kochanie. – Zaśmiał się, wkładając  je do kieszeni.  – A teraz już idź, udanych zakupów. – Dał mi buziaka, który w jakiś sposób przerodził się w głębszy pocałunek.

-Fuj. – Lea pokręciła głową, udając, że jest zniesmaczona. Odsunęliśmy się z Justinem od siebie i jednocześnie się zaśmialiśmy.

-To znaczy nie czuj się urażona, Chany. Miałam na myśli jego. Ew, nigdy nie zrozumiem co wy wszystkie widzicie w facetach – odparła i uśmiechnęła się.

Zaczęłam się śmiać, a Justin rzucił w jej kierunku poduszkę, jednak dziewczyna w porę się schyliła.

-Chany? – spytał.

-Już dawno to wymyśliłam.

-Ładnie. – Uśmiechnął się.  – Chany. – Spojrzał na mnie i odgarnął mi włosy na bok.

-Dobra, dobra gołąbeczki, koniec tych czułości. – Podeszła do nas i pociągnęła mnie za rękę w kierunku drzwi.

-Wrócimy za jakieś trzy godzinki, zajmij się jakoś sobą i nie oszalej z tęsknoty za Chanel, bo dzisiaj ja ją porywam – powiedziała szybko ze śmiechem i niemal wyciągnęła mnie z pokoju.

*

-Masz jego kartę kredytową i kupiłaś jedynie jedną bluzkę. Co z tobą nie tak, dziewczyno?

Obie z Lea’ą się zaśmiałyśmy.

-Nie chcę go naciągać, głupio się czuję  - odparłam, siadając przy stoliku w jednej z kawiarni.

-Co nie chcesz? – spytała, siadając naprzeciw mnie.

-Go naciągać.

-Usłyszałam „mu obciągać” – powiedziała z uśmiechem, a ja parsknęłam głośnym śmiechem.  

-Tak, na pewno właśnie to powiedziałam. – Pokręciłam głową, otwierając menu.

-No, właśnie to mi się wydawało dziwne, bo co do cholery mają zakupy do obciągania – odparła, a ja znowu zaczęłam się śmiać.

-Możemy zamknąć temat obciągania?

-Jasne, otworzysz go z nim ponownie wieczorem.  – Uśmiechnęła się pod nosem, z wzrokiem wbitym w kartę.

Kopnęłam ją pod stołem w nogę, parskając.

-Dobra, to co bierzemy? – spytała.

-Ja chyba mrożoną kawę i jakieś dobre ciasto – odparłam, mając cholerną ochotę na coś słodkiego. – O, na przykład to. – Wskazałam na jedną z pozycji w menu.

-Dobra, to ja też, nie chcę mi się niczego szukać, zdaję się na ciebie. – Uśmiechnęła się, odkładając kartę. Akurat podeszła do nas kelnerka. Złożyłyśmy zamówienie, po czym dziewczyna odeszła.

-Fajna. – Lea uśmiechnęła się, przygryzając wargę.

-Nigdy tego nie zrozumiem.  – Pokręciłam głową ze śmiechem i oparłam głowę na dłoni.

-Czego?

-Tego, jak mogą podobać ci się dziewczyny. Owszem, niektóre są bardzo ładne, ale to coś – zaczęłam, zastanawiając się jak to wyjaśnić. – Zupełnie innego – dodałam.

Dziewczyna zaśmiała się.

-Ja mogę powiedzieć to samo, tylko na odwrót – odparła.

-Ale faceci są seksowni! – powiedziałam, udając oburzenie, na co obie zachichotałyśmy.

-Co kto lubi.

-A jak to jest z dziewczyną? – spytałam trochę nieśmiało. – No wiesz, w łóżku.

-W każdej chwili możesz się przekonać . – Poruszyła teatralnie brwiami. – Żartuję! – dodała od razu, widząc moją minę.

-No przecież wiem. – Zaśmiałam się.

-A tak serio. Dużo lepiej, niż z facetem. To znaczy, kwestia gustu – odparła ze śmiechem, a ja jej zawtórowałam.

-Ileż można czekać na głupią kawę. – Westchnęła.

Dziewczyna wyjęła z jednej z toreb gazetę, którą kupiła w sklepie, po czym położyła ją na stole przed sobą i zaczęła przeglądać.

Przewracała strony, zatrzymując się w końcu na jednej z nich.

-O, słuchaj tego – powiedziała z przejęciem i zaczęła czytać na głos.

„Droga redakcjo. Od niedawna współżyję ze swoim chłopakiem, ale jest jeden problem. Jeszcze nigdy nie miałam orgazmu. Mój facet jest cudowny, ale zawsze skończy, zanim mi uda się dojść. Co powinnam zrobić? Delikatnie mu to powiedzieć? Proszę o pomoc.

Wasza wierna czytelniczka, Ann.”

-O, i widzisz? To jest powód dla którego wolę seks z kobietami – odparła zwycięsko, a ja parsknęłam śmiechem.

-No błagam, nie oceniaj wszystkich facetów miarą jednego, który nie potrafi zadowolić dziewczyny.

-Nie mów mi, że tobie się to nie zdarzyło.

-Co?

-Nie wmówisz mi, że za każdym razem dochodzisz.

-Ciszej. – Zaśmiałam się. Przygryzłam wargę, lekko się zawstydzając. –I nie, nigdy mi się to nie zdarzyło. Kochałam się z Justinem już wiele razy i za każdym razem oboje dochodzimy – wyjaśniłam.

Czy ja nie powinnam czuć się skrępowana? Właśnie opowiadam o swoim życiu łóżkowym.

Zresztą, pieprzyć to. To Lea.

-No, może oprócz pierwszego razu. Pamiętam tylko, że cholernie bolało i nic więcej – dodałam, wzruszając ramionami.

-Pieprzona szczęściara. – Zaśmiałyśmy się.

-A przeczytaj odpowiedź – powiedziałam zaciekawiona.

-„Ann, przede wszystkim, nie czuj się osamotniona ze swoim problemem. Wiele kobiet spotyka się z identyczną sytuacją, zwłaszcza przy początkach współżycia. Osiągnięcie orgazmu przez kobietę jest trudniejsze, niż przez mężczyznę. Rozmowa z partnerem jest nieunikniona. Musisz mu to wyjaśnić i razem powinniście pomyśleć nad rozwiązaniem problemu. Może trochę go naprowadź? Powiedz co najbardziej cię podnieca i w jakiej pozycji jesteś najbliżej osiągnięcia orgazmu. Rozmowa na temat seksu jest w związku równie ważna, jak sam seks. W końcu dla was obojga mają być to intensywne, niesamowite przeżycia.”

Przeczytała.

-Frajerka, niech od razu znajdzie sobie lepszego faceta, będzie łatwiej – odparłam żartobliwie, na co obie zaczęłyśmy się śmiać.

Albo ja byłam niesamowicie czuła na wszelki dotyk i bardzo łatwo było mnie podniecić, albo Justin naprawdę był Bogiem seksu i potrafił czynić w łóżku cuda.

Do naszego stolika wróciła po chwili kelnerka.

*

-Boże, obie jesteście tak cholernie uparte. – Justin usiadł na łóżku, przecierając twarz.

Opowiedziałam Lea’i o wszystkim i poprosiłam, aby pomogła mi namówić chłopaka na ponowne spotkanie z rodzicami i danie im szansy. Zgodziła się bez namysłu. Jej również zależało na tym, aby Justin pogodził się z rodziną. Pragnęła jego szczęścia, tak samo, jak i ja.

-Proszę, schowaj dumę do kieszeni i daj im szansę – powiedziałam i kucnęłam przed nim, kładąc dłonie na jego kolana. – Nie chcesz tego? Nie chcesz się do nich zbliżyć?

-Uważasz, że to możliwe? - Podniósł głowę i spojrzał na mnie. 

-Tak, uważam, że tak. Jeśli tylko chociaż trochę się na nich otworzysz, to jestem pewna, że wszystko da się jeszcze naprawić - odparłam z przekonaniem. -Kochanie, proszę. Zrób to dla mnie.

Chłopak westchnął, oblizując wargi.

-Ona ma rację. Daj im szansę. - Lea usiadła obok na łóżku.

Przez chwilę milczał, a ja modliłam się w duchu, żeby udało nam się go przekonać.

-No - zaczął niepewnie. - No dobrze. Inaczej i tak nie dacie mi spokoju.

-Tak! - Tak cholernie się ucieszyłam. Rzuciłam mu się w ramiona i przewróciłam go na łóżko, lądując na nim. 

-Ej, bez takich przy mnie! - Lea parsknęła śmiechem, wstając. - Moja misja spełniona. Zostawiam was samych, zajmijcie się sobą - dodała i wyszła.

-Słyszałaś? Mamy zająć się sobą - powiedział z zadziornym uśmiechem i przewrócił mnie na plecy, zaczynając całować. 

*

Siedziałam w samochodzie i malowałam usta błyszczykiem, patrząc na lusterko z góry przede mną. Justin prowadził, a Lea siedziała z tyłu.

Jechaliśmy do rodziców Justina. 

Byłam cholernie podekscytowana, natomiast Justin nie dał nawet po sobie poznać, że się stresuje czy, że w ogóle w jakikolwiek sposób go to wszystko rusza. 

-Jestem zmęczona - odparłam, zasłaniając lusterko i opierając się wygodnie o fotel. Ziewnęłam.

-Co się dziwić. - Lea westchnęła, a ja odwróciłam się w jej kierunku, patrząc na nią pytająco.

-Nie wiem czy zdajecie sobie sprawę, ale na korytarzu cholernie wszystko słychać - odparła i uśmiechnęła się.

-Co słychać?

-Jak uprawiacie seks.

Uchyliłam usta z wrażenia, a Justin wybuchnął śmiechem. 

-Że co?! - Wrzasnęłam, jednak uśmiechnęłam się.

-Przysięgam, nie kłamię - usprawiedliwiła się, unosząc dłonie. - Jak przechodziłam obok waszego pokoju, idąc do windy, to naprawdę nie musiałam się przysłuchiwać, żeby was usłyszeć.

Czułam jak mam ochotę zapaść się pod ziemię. Nie tyle z powodu Lea'i, co z powodu wszystkich, innych ludzi w motelu. 

-O mój Boże. - Przyłożyłam dłoń do ust i osunęłam się w dół po fotelu. 

*

Justin stanął na poboczu. Zgasił silnik, po czym położył z powrotem obie dłonie na kierownicę. 

-I co ja im mam powiedzieć? "Dobrze, bądźmy teraz rodzinką"? - powiedział, patrząc przed siebie w przednią szybę.

-Nie. - Westchnęłam. - Powiesz im wszystko, co ci leży na sercu i pozwolisz im naprawić błąd. 

-To nie jest takie proste. - Oblizał wargi.

-Wiem, nie twierdzę tak - przytaknęłam. - Ale wykonalne - dodałam i złapałam jedną jego dłoń. 

Chciałam być teraz dla niego wsparciem.

Chłopak wjechał na podjazd, a ja czułam jak coraz bardziej się stresuję. Tak bardzo pragnęłam, żeby wszystko poszło dobrze, żeby nie skończyło się tak, jak ostatnio.

W końcu zatrzymał się, wyjmując kluczyk ze stacyjki. Wysiedliśmy z samochodu, a ja od razu podeszłam do chłopaka.

Stanęłam przed nim i ujęłam jego twarz dłońmi. 

-Wszystko będzie dobrze, zobaczysz. - Spojrzałam mu w oczy, po czym mocno go przytuliłam. Wtulił się we mnie, a ja poczułam, że on naprawdę teraz potrzebuje mnie najmocniej. 

-Justin - szepnęła Lea, a my momentalnie na nią spojrzeliśmy. Dziewczyna wskazała głową na dom, z którego właśnie wyszli rodzice Justina. 

-Dzień dobry. - Blondynka uśmiechnęła się i do nich podeszła, witając się pocałunkiem w policzek. 

-Lea, jak miło cię widzieć. - Mama Justina szczerze się uśmiechnęła, przytulając dziewczynę. - Zostajesz z nami na dłużej?

-Nie, jutro rano wracam już do Phoenix. Uczelnia wzywa - odparła.

Złapałam Justina za rękę, podchodząc z nim powoli do jego rodziców. 

-Dzień dobry. - Uśmiechnęłam się. 

Ciekawe czy mnie chociaż trochę polubili. Miałam taką nadzieję,w końcu są moimi przyszłymi teściami. 

-Dzień dobry - Lucy od razu do mnie podeszła i przytuliła. Jakbym już była częścią rodziny. To było cholernie miłe.

-Cześć. - Następny był tata chłopaka, który zrobił dokładnie to samo, uśmiechając się w taki kochany i szczery sposób.

-Cześć kochanie. - Kobieta niepewnie podeszła do Justina i delikatnie go przytuliła. 

Przyglądałam się uważnie sytuacji. Przez pierwsze kilka sekund chłopak nie odwzajemnił uścisku. Był na niego kompletnie obojętny. 

No dalej, rusz się.

Szepnęłam w myśli.

Po chwili zauważyłam jak Justin delikatnie obejmuje swoją mamę. 

Miałam ochotę skakać ze szczęścia. To był pieprzony postęp. Czułam, jak przez moje serce przechodzi fala ciepła. To był uroczy widok. 

Wymieniłyśmy się z Lea'ą uśmiechami.

Po chwili chłopak przywitał się w ten sam sposób ze swoim ojcem. Chociaż Justin starał się tego nie pokazywać, to wiedziałam ile dla niego to wszystko znaczyło.

-Wejdźcie. - Kobieta wskazała ręką na drzwi.

-Nie, my z Chanel przejdziemy się do ogrodu. Zostawimy was z Justinem - odparła od razu Lea, a ja przytaknęłam.

To była rozmowa między nimi.

Mama chłopaka kiwnęła głową, posyłając nam dziękujący uśmiech.

*

-Myślisz, że wszystko idzie dobrze? Już pół godziny tam siedzą - powiedziałam do blondynki, siedząc na huśtawce ogrodowej i lekko odpychając się nogami.

-Mam taką nadzieję. - Westchnęła. 

W tym momencie podbiegł go nas - jak dobrze zapamiętałam jego imię - Oly. 

-Hej kochanie. - Lea od razu uśmiechnęła się, biorąc chłopca na kolana. W jednej rączce trzymał pluszaka.

Był przesłodki. 

 Nachyliłam się, przybliżając do nich.

-Cześć Oly, jestem Chanel. - Uśmiechnęłam się i pogłaskałam chłopca po ramieniu. 

-Ceść - mruknął, po czym uśmiechnął się i zawstydzony schował głowę w ramieniu blondynki. 

-Nie wstydź się mnie. - Zaśmiałam się.

Przypomniałam sobie, że w torebce mam lizaka. Wyjęłam go, wyciągając dłoń w kierunku Oliviera.

-Proszę.

Chłopiec spojrzał na mnie niepewnie, po czym zabrał z mojej ręki lizaka, mrucząc ciche "dziękuję" i z powrotem chowając się za dziewczynę.

Zauważyłam, że w naszym kierunku ktoś idzie.

Kobieta trzymała na rękach malutkie dziecko, owinięte różowym kocykiem. 

-Dzień dobry. - Uśmiechnęła się, podchodząc. - Ty na pewno jesteś Chanel. - Wyjęła na moment jedną dłoń spod kocyka i podała mi ją.

-Dzień dobry. - Odwzajemniłam gest. - Tak, to ja.

-Jestem ciocią Justina - odparła, po czym spojrzała na Oliviera. - Oly, tata cię woła, jest w garażu, biegnij do niego. - Zwróciła się do synka.

Lea opuściła chłopca na nogi, pozwalając mu pobiec.

Kobieta usiadła obok mnie, trzymając przez cały czas w ramionach maleństwo. Nie mogłam powstrzymać się od nachylenia nad nim.

-Aw, jaka słodka - odparłam kompletnie rozczulona i pogłaskałam dziewczynkę bardzo delikatnie po buźce.

-Idealna, prawda? - spytała z dumą w głosie, uśmiechając się.

Widziałam z jaką miłością patrzyła na swoje dziecko. 

-Tak - odpowiedziałam, nie odrywając wzroku od dziecka.

Takie samo maleństwo rosło we mnie.

A ja je zabiłam.

Poczułam jak łzy zaczynają zbierać mi się w oczach. 

-Chcesz ją potrzymać?

-Nie - odpowiedziałam od razu. - To znaczy, dziękuję, ale boję się trzymać takie maleństwo na rękach, bałabym się, że zrobię jej krzywdę - dodałam i uśmiechnęłam się niepewnie. 

Wcale nie chodziło o to. 

Po prostu bałam się, że kiedy wezmę ją w ramiona, poczuję się jeszcze gorzej. Zaboli jeszcze mocniej i nie powstrzymam się od płaczu.

Z niezręczności sytuacji uratował mnie Justin, który akurat wyszedł z domu. 

Gwałtownie podniosłam się z huśtawki, podchodząc do niego.

-I jak? - spytałam. 

Jego odpowiedzią było mocne przytulenie mnie. 

-Dziękuję - szepnął mi do ucha, a ja wiedziałam, że wszystko poszło dobrze.

*

-Kiedy weźmiecie ślub? - Oly spojrzał na mnie, siedząc mi na kolanach. 

Zdążył przestać się tak mnie wstydzić, kiedy trochę się z nim z Justinem pobawiłam. 

-No, nie tak szybko. - Zaśmiałam się. 

Siedzieliśmy z Justinem, Leą, Olivierem, rodzicami Justina, jego ciocią, wujkiem i malutką córeczką - Aly - w ogrodzie.

Czułam się częścią ich rodziny i to było piękne.

Wszyscy tak dobrze mnie tu traktowali. 

-Naprawdę masz śliczny ten pierścionek. - Ciocia Justina ujęła moją dłoń, uśmiechając się.

-Wiem, że mam genialny gust - odparł chłopak i wszyscy momentalnie zaczęli się śmiać. 

W pewnym momencie poczułam, że muszę do łazienki.

-Przepraszam na chwilę. - Uśmiechnęłam się, po czym wstałam, wchodząc do domu.

Wspominałam, że był ogromy? 

Wyszłam z łazienki, kiedy dosłownie rzucił się na mnie Justin.

-Szybko do cholery! - Złapał mnie za ramiona i zaczął niemalże ciągnąć.

-Co ty wyprawiasz? - Wyrwałam się, kompletnie nie wiedząc o co mu chodzi. Wszystko było dobrze, a w jednym momencie jego zachowanie tak bardzo się zmieniło. 

-Policja tu jest, rozumiesz?! - Potrząsnął mną, chcąc mnie chyba otrzeźwić. - Przyjechali i teraz na pewno wypytują moich rodziców o nas. Kazałem im powiedzieć, że nie mają ze mną kontaktu, ale nie wiem na ile mogę im ufać. Teraz rozumiesz?

-O mój Boże. - Spojrzałam na niego zszokowana.

Moje serce maksymalnie przyspieszyło, a dłonie zaczęły drżeć. 

-Szybko do cholery, samochód jest na tyłach domu. - Zaczął biec w kierunku tylnego wyjścia, ciągnąc mnie za sobą.

Byłam przerażona. 

Ile razy będziemy musieli jeszcze uciekać?

Ileż można?

Znów udało nam się uciec. Po raz kolejny musieliśmy biegiem się spakować i wymeldować z hotelu.

Nie jestem nawet w stanie opisać jak bardzo miałam już tego dosyć.

Dlaczego? Dlaczego, gdy wszystko zaczęło się układać chociaż w tej jednej sprawie, to od razu musiało się spieprzyć? Dlaczego obojgu nam ciągle rzucane są kłody pod nogi?

Co takiego zrobiliśmy?

My tylko się zakochaliśmy.

Znaleźliśmy miłość w beznadziejnym miejscu.

*

-Mam już tego dosyć! - krzyknęłam, a łzy zaczęły zbierać się w moich oczach. 

Byliśmy już prawie dwieście kilometrów dalej. W kolejnym hotelu. Znów sami. Z dala od Lea'i i jego rodziny. Nawet się nie pożegnaliśmy.

Czułam jak wszystko we mnie pęka. Nie mieliśmy prawa ułożyć sobie wszystkiego w życiu, bo za każdym razem coś się psuło.

Bezsilność mnie zabijała. Miałam dość. Tak po prostu.

-Mam dość uciekania, ukrywania się i tego całego gówna! - kontynuowałam. 

Justin zrzucił ze stołu wazon, rozbijając go. 

-To mnie kurwa zostaw! Wracaj do domu, no już, wypierdalaj! - krzyczał na mnie, a ja zaczęłam płakać jeszcze bardziej.

-Przecież nie trzymam cię tu siłą. - Zaśmiał się histerycznie. - No zobacz, droga wolna. - Uniósł demonstracyjnie dłonie. 

-Zobacz co się z nami dzieje. - Podeszłam do niego zapłakana. - To wszystko zamiast nas łączyć, oddala nas od siebie. Kłócimy się, krzyczymy na siebie, jest coraz gorzej - dodałam.

-Chcesz ode mnie odejść? - spytał, zaciskając szczękę. Patrzył mi prosto w oczy.

-Nie to powiedziałam - odparłam niepewnie, spuszczając głowę.

-Po tym wszystkim, po wszystkim co przeszliśmy, ty mówisz tak po prostu, że masz dość. - Parsknął z ironią. - Może po prostu powiedz, że już mnie nie kochasz i chcesz wrócić do swojego kolorowego, beztroskiego życia? - warknął, łapiąc mnie za podbródek, bym na niego spojrzała. 

-Skończ wymyślać idiotyczne teorie - odwarknęłam.

-No więc  co do cholery chcesz zrobić?

-Nie wiem! - ponownie krzyknęłam. Chłopak gwałtownie mnie puścił. - Ale mam już dość pieprzonych ucieczek!

-To zrób to, co mówiłem! Odejdź od mnie i będziesz mieć kurwa święty spokój! - Wrzasnął, po czym wyszedł z pokoju, trzaskając za sobą drzwiami.

Rozpłakałam się jeszcze bardziej. Rzuciłam się na łóżko, chowając twarz w poduszkach.

Myślałam, że jestem silna, ale myliłam się.

__________________________________________________________________

70 komentarzy = nowy rozdział.

Jest już tak dobrze, a nagle, w jednym momencie wszystko obraca się o 180 stopni i się pieprzy.

I właśnie o to mi chodziło :)

Ten śliczny szablon wykonała mi mega, kochana osóbka. Zapraszam na jej bloga!

http://opowiadanie-blinger.blogspot.com/