Rozdział 53.

Chłopak objął mnie od tyłu, kiedy stałam w pokoju, spoglądając bezmyślnie przez okno. Oparł głowę na moim ramieniu, przymykając powieki.

Nie potrafiłam opisać słowami tego, jak bardzo go kochałam, jak niesamowicie silne uczucie nas łączyło.

Nie byłam w stanie go zostawić, nie mogłam mu tego zrobić. Teraz będzie już tylko lepiej. Przeszliśmy przez najgorsze. Przejdziemy przez wszystko. Razem.

-Tak strasznie cię kocham - szepnął i pocałował delikatnie moje odkryte ramię. - Jesteś całym moim światem, nic oprócz ciebie się dla mnie nie liczy - dodał, wtulając twarz w moje włosy. 

Objęłam dłonią jego dłoń znajdującą się na mojej talii. 

-Ja ciebie też, dlatego damy radę, uda nam się to wszystko przetrwać. 

W tym momencie Justin delikatnie odwrócił mnie w swoją stronę, po czym ujął dłońmi moją twarz, patrząc mi prosto w oczy.

-Zmienię się, przysięgam, zrobię wszystko, żeby nigdy więcej nie dać ponieść się negatywnym emocjom, nigdy więcej cię nie skrzywdzę - powiedział lekko łamiącym się głosem. 

-Obiecujesz? - spytałam, patrząc na niego wręcz błagalnym wzrokiem. Tak bardzo chciałam w pełni uwierzyć w jego słowa. Mieć pewność, że już nigdy nie będę przez niego cierpieć, że on już nigdy nie zrobi mi krzywdy.

-Obiecuję - odparł i pogładził kciukiem mój policzek. - Nie przeżyłbym, gdybyś mnie zostawiła, nie poradziłbym już sobie bez ciebie.
-Nie zostawię cię - powiedziałam bez żadnego namysłu i zrobiłam krok do przodu, wtulając się w jego klatkę piersiową.
Chłopak od razu przyciągnął mnie, wtulając w siebie i gładząc po włosach.
-Mój kochany aniołek - szepnął, całując mnie w czubek głowy.
On był dla mnie najważniejszy na świecie. Nikogo nie kochałam tak, jak jego. Dla niego byłam w stanie znieść wszystko.
-Justin - wyszeptałam po chwili, powoli podnosząc głowę, aby móc na niego spojrzeć.
-Tak?
-Chciałabym zadzwonić do rodziców, do mamy - powiedziałam niepewnie, przyglądając się jego reakcji.
Tak bardzo za nimi tęskniłam. Wiedziałam jak ich skrzywdziłam, ale wiedziałam też, że nie miałam innego wyjścia.
Chłopak spojrzał na mnie nie tyle ze zdziwieniem, co z niepewnością.
-Wiesz, że to bardzo ryzykowane? - Spojrzał na mnie śmiertelnie poważnie. - Policja może nas namierzyć - dodał.
Byłam tego świadoma, ale jednocześnie musiałam wykonać ten jeden, krótki telefon.
-Wiem, ale to będzie bardzo krótka rozmowa, moment - dodałam, patrząc na niego błagalnie. - Proszę.
Justin oblizał swoje wargi, po czym cicho westchnął.
Widziałam, że był rozdarty. Z jednej strony bał się - zresztą tak samo jak i ja - że nas namierzą, ale z drugiej chciał mi na to pozwolić.
-Okej - powiedział w końcu i pocałował mnie krótko w czoło, odsuwając się od razu i podchodząc do drzwi. - Chodź - dodał, wkładając buty.
Spojrzałam na niego ze zdziwieniem.
-Dokąd?
-Zadzwonić - odparł krótko, a ja dalej nic nie rozumiałam.
-Ale - zaczęłam, jednak stwierdziłam, że to nie ma sensu. Po prostu zrobię to, o co mnie prosi.

On naprawdę zadbał o wszystko i był cholernie przezorny. Wyjechaliśmy z miasta, zatrzymując się na jakiejś niemalże całkiem opuszczonej drodze. Gdyby - nie daj Boże - jednak udało im się namierzyć naszą lokalizację, to nie będzie to Las Vegas. Po drugie:
Justin wyjął ze swojego telefonu swoją kartę sim, wkładając ją do kieszeni, po czym włożył na jej miejsce nową kartę, którą kupiliśmy po drodze i włączył z powrotem telefon.
-Teraz mnie posłuchaj - odparł śmiertelnie poważnym tonem, patrząc na mnie. - To musi być bardzo krótka rozmowa. Wiem, że jest ci ciężko i chciałabyś móc porozmawiać z nimi dłużej, ale nie możemy sobie na to pozwolić. Policja na pewno kontroluje ich telefon i od razu będą próbowali nas namierzyć, a wiesz co wtedy będzie, prawda? - spytał retorycznie, a ja na samą myśl o tym, że policja miałaby mnie od niego zabrać się wzdrygnęłam.
Kiwnęłam twierdząco głową, dając mu do zrozumienia, że rozumiem wszystko co do mnie mówi.
-Dlatego proszę cię, powiedz szybko wszystko co chcesz powiedzieć i się rozłącz - dodał na koniec, po czym niepewnie podał mi komórkę.
Przełknęłam głośno ślinę, czując jak trzęsą mi się ręce. Byłam przerażona tym, że zaraz porozmawiam z rodzicami i tym, że mogą nas namierzyć.
Niepewnie wpisałam numer telefonu, po czym przez chwilę wpatrywałam się w zieloną słuchawkę na wyświetlaczu.
Wzięłam ostatni raz głęboki oddech, po czym dotknęłam palcem odpowiedniego przycisku.
*

-Claire, proszę cię, musisz coś zjeść. - Ojciec Chanel usiadł na kanapie obok swojej żony, podsuwając jej talerz z kanapkami. Kobieta pokręciła przecząco głową, odwracając ją w przeciwnym kierunku. Wyglądała koszmarnie. Brak snu, nie jedzenie i codzienny płacz wyraźnie odbijały się na jej opadniętej twarzy. 

-Kochanie, proszę, nie możesz nic nie jeść, zagłodzisz się do jasnej cholery! - Mężczyzna uniósł głos nie potrafiąc już w żaden inny sposób dotrzeć do swojej żony. Był bezradny i tak samo jak i ona załamany ciągłym brakiem wieści na temat ich córki.
-Nie chcę niczego jeść, rozumiesz?! - Claire wydarła się, wyrzucając z rąk męża talerz, który z hukiem rozbił się na panelach w salonie.
-Nie mam pojęcia gdzie jest moja córka, nie wiem nawet czy jeszcze żyje, a ty każesz mi jeść?!
-Ja też się martwię, nie śpię całe noce, modlę się, żeby wróciła do nas cała i zdrowa, ale nie możemy dać się całkiem zwariować, słyszysz? - powiedział spokojniej i ujął twarz kobiety dłońmi. - Policja cały czas ich szuka, na pewno niedługo ich znajdą. Ten skurwysyn trafi do więzienia, gdzie jego miejsca, a Chanel wróci do nas i wszystko skończy się dobrze, zobaczysz - dodał i przytulił do siebie żonę, która bezwładnie opadła w jego ramiona, zanosząc się płaczem.
Oboje mieli dość. Byli na skraju wykończenia fizycznego i psychicznego.
Z każdym kolejnym dniem coraz bardziej bali się o Chanel i tracili nadzieję, że ją odzyskają.
W tym momencie w salonie rozległ się dźwięk dzwoniącego telefonu. Z kuchni momentalnie przybiegło dwóch policjantów, do których należało kontrolowanie telefonu.
Matka Chanel wyrwała się z objęć męża i od razu podeszła do komody.
-Moment. - Jeden z policjantów zatrzymał rękę kobiety. - Jeśli to będzie państwa córka, bądź ten chłopak musi pani zachować zimną krew. Żadnych krzyków, żadnej paniki, to musi być spokojna rozmowa, którą musi pani utrzymać jak najdłużej. Nie mogą się przestraszyć, że są nagrywani, bo się rozłączą. Rozumie pani?
Claire kiwnęła twierdząco głową, po czym sięgnęła drżącą dłonią po telefon i naciskając zieloną słuchawkę, przyłożyła ją sobie do ucha.
-Halo? - spytała niepewnie.
Przez chwilę po drugiej stronie panowała kompletna cisza.
-Słucham? - Powtórzyła.
-Mamo. - W końcu dało się usłyszeć cichy, łamiący się głos Chanel.
W oczach jej matki od razu pojawiły się iskierki nadziei. Pokiwała znacząco głową do policjantów, dając im do zrozumienia, że to właśnie to, na co tak długo czekali.
-Chanel, dziecko, gdzie ty jesteś? Jesteś z nim, prawda? Trzyma cię tam siłą? Porwał cię? Wiesz chociaż gdzie cię wywiózł? Kochanie, proszę cię, mów. - Chociaż starała się być spokojną, to emocje brały górę. Tak bardzo chciała mieć już przy sobie swoją córkę.
-Nie mamo, uspokój się. - Dziewczyna od razu zaczęła ją uspokajać. - Jestem tutaj z własnej woli, on mnie do niczego nie zmusza, kocham go, jestem szczęśliwa, proszę nie martwcie się z tatą, bardzo was kocham, ze mną wszystko w porządku. - Starała się - według rad Justina - przekazać wszystkie, ważne informacje jak najszybciej, gdyż z każdą sekundą policja była bliżej zlokalizowania ich.
-Nie wierzę ci, wiem, że to on każe ci to mówić. Błagam cię na wszystko, powiedz w jakim mieście jesteście, proszę, musisz do nas wrócić. - W tym momencie telefon został jej wyrwany przez męża.
-Chanel mów gdzie jesteś, słyszysz? Zabiję tego skurwysyna, kiedy tylko was znajdziemy, rozumiesz?
-Kocham was, muszę kończyć, nie martwcie się o mnie, jestem bezpieczna. - Chanel zignorowała słowa ojca i po wypowiedzeniu ostatnich słów od razu się rozłączyła.
-Chanel? - W telefonie było słychać już tylko dźwięk sygnałów. - Chanel?! - podniósł głos, po czym widząc, że to nie ma sensu, odrzucił telefon na stół.
-Macie ich? Proszę powiedzcie, że ich zlokalizowaliście. - Matka dziewczyny spojrzała błagalnie na policjantów, którzy ze skupieniem sprawdzali coś w komputerach.
-Jasna cholera. - W końcu jeden z nich uderzył pięścią w stół. - Nie mamy nic, rozmowa była za krótka, a zasięg za słaby, jesteśmy w pieprzonej dupie - odparł.
*
Chanel oddała telefon Justinowi, który od razu zabrał się do rzeczy. Nie miał żadnej pewności czy policja coś znalazła, dlatego musiał działać szybko.
Wyjął z telefonu kartę sim, którą od razu złamał na pół, wyrzucając do małej rzeki znajdującej się z boku, po czym położył komórkę na ziemi, wyjmując z auta metalowy pręt.
-Odsuń się - zwrócił się do Chanel, która uważnie przyglądając się jego poczynaniom, zrobiła dwa kroki do tyłu.
W tym momencie Justin podniósł pręt i z całej siły uderzył nim w leżący na ziemi telefon. Już po pierwszym takim uderzeniu jego ekran całkowicie popękał, jednak chłopak na tym nie poprzestał.
Uderzał w telefon tak długo, aż zostały z niego "szczątki", które nijak nie przypominały już komórki. Podniósł jego resztki, po czym zrobił z nimi to samo, co z kartą sim - wrzucił do rzeki.
-Miejmy nadzieję, że nie zdążyli namierzyć nas wcześniej - odparł, odrzucając na bok pręt. Widząc strach i łzy w oczach Chanel, od razu do niej podszedł. - Ej, chodź tutaj. - Mocno wtulił ją w siebie, pozwalając na wypłakanie się.
-Wiem, że jest ci ciężko, ale będzie dobrze. Przetrwamy wszystko razem, tak? - szepnął, głaszcząc ją po włosach i starając uspokoić. -Shh, nie płacz kochanie, jestem tu z tobą - dodał z troską.
*
Jedliśmy obiad w jednej z restauracji, starając się wrócić do normalności po wszystkich wydarzeniach ostatniego czasu. Było naprawdę ciężko. Wszystko spadło na nas naraz.
Teraz mogło już być tylko lepiej.
-Zagramy w prawda czy wyzwanie? - Justin uśmiechnął się, owijając na widelcu makaron. Spojrzałam na niego jak na idiotę, jednocześnie się uśmiechając.
-Teraz? Tutaj? - Zaśmiałam się.
-No tak. - Zawtórował mi.
-No okej, niech będzie - odparłam, biorąc po chwili do ust kawałek ryby. - Zacznij w takim razie.
-No więc. - Spojrzał na mnie udawanym podejrzliwym wzrokiem. - Prawda czy wyzwanie?
-Jeśli powiem wyzwanie, to wiem, że wymyślisz coś tak głupiego, że prędzej strzelę sobie czymś w głowę, niż to zrobię, a jeśli powiem prawda, to aż boję się myśleć o co możesz spytać - powiedziałam, na co chłopak od razu się zaśmiał. - Ale niech będzie - prawda.
-No więc. - Uśmiechnął się, a ja wiedziałam, że już z góry miał przygotowane to pytanie. - Łączyło cię coś kiedyś z Lea'ą? - Spytał, a mnie zatkało. Dosłownie.
Miałam przyznać mu się, że całowałam się z jego kuzynką?
Czy to nie brzmi trochę, em, patologicznie?
-Co? - Spojrzałam na niego idiotycznie. - Skąd takie pytanie? - Zaśmiałam się nerwowo.
-Bo jestem ciekaw - odparł, patrząc na mnie z uśmiechem.
-No - zaczęłam, nie mając pojęcia jak mu to powiedzieć. Bałam się, że będzie  zły.  - Tak jakby się z nią całowałam - powiedziałam i zrobiło mi się tak cholernie głupio, że miałam ochotę zapaść się pod ziemię.
-Całowałaś się z Lea'ą? - spytał na tyle głośno, że miałam ochotę go zamordować.
-Ciszej, tu są ludzie - powiedziałam, na co on zaczął się śmiać.
-No to widzę, że nieźle. Chanel całowała się z dziewczyną, jak to - myślałam, że użyje słowa "dziwnie" czy coś w tym stylu - podniecająco brzmi - odparł, na co i ja zaczęłam się śmiać.
-Tylko cholera, czy to musiała być Lea? Ona jest dla mnie jak siostra, nie umiem nacieszyć się wyobrażaniem sobie ciebie z dziewczyną, bo zaraz widzę Lea'ę i to przestaje być podniecające.
-Jesteś walnięty! - powiedziałam ze śmiechem. - Myślałam, że będziesz zły.
-Zły? Kochanie, jeśli tylko chcesz, możesz całować się z jakąkolwiek dziewczyną chcesz nawet na moich oczach, wierz mi, że facetów to kręci - odparł ze swoim cwanym uśmieszkiem.
-Nie, dzięki. - Parsknęłam śmiechem, spuszczając głowę.
-Trójkącikiem tym bardziej bym nie pogardził - odparł, na co ja omal nie wyplułam zawartości swoich ust z powrotem na talerz.
-Po moim trupie, dupku. - Powtórnie parsknęłam śmiechem, wstając. Chłopak zaśmiał się, obserwując moje ruchy.
-Opuszczam cię i idę do łazienki, muszę pobyć chwilę bez ciebie, bo inaczej twoje głupota przejdzie na mnie - powiedziałam w żartach, co u nas obojga wywołało śmiech.

Tego potrzebowałam po tym wszystkim.
*
Leżeliśmy na łóżku, spędzając ten wieczór na tuleniu się i rozmowie. Bez picia i imprez, po prostu tylko nasza dwójka i cisza.
Potrzebowaliśmy tego.
-Dlaczego nigdy nie opowiadałeś mi o swojej rodzinie? - spytałam, bawiąc się jego kasztanowymi włosami.
Chłopak tulił się do mnie, gładząc mnie po brzuchu.
-Bo nie ma o czym mówić - odparł bez jakichkolwiek emocji w głosie, chociaż wiedziałam, że to go bolało. Po prostu potrafił dobrze grać.
-Dlaczego nie próbowałeś odnowić kontaktu z rodzicami? Zbliżyć się do nich, pogodzić się, zapomnieć o przeszłości i zacząć wszystko od nowa?
-Chanel, to są dla mnie obcy ludzie, oni nie są moimi rodzicami i nigdy nimi nie byli. Co z tego, że matka mnie urodziła. To chyba jedyne co dla mnie zrobiła.
Jego słowa sprawiały, że robiło mi się go coraz bardziej szkoda. On nie miał normalnego dzieciństwa. Nie otrzymał nigdy miłości, na którą zasługiwał.
-Może zrozumieli swój błąd? - spytałam, nie chcąc dać za wygraną.
Tak bardzo chciałabym, żeby naprawił swoje relacje z rodzicami, żeby w końcu był szczęśliwy i otrzymał od nich miłość.
-Kochanie, gdyby tak było, to odezwaliby się do mnie, ale oni dalej są tacy sami. Żyją tylko po to, żeby zarabiać coraz to więcej pieniędzy, nic innego się dla nich nie liczy. Ja ich nie obchodzę.
-Ale..- zaczęłam, jednak chłopak nie pozwolił mi skończyć.
-Proszę, nie rozmawiajmy o tym, dobrze? - Podniósł głowę  i spojrzał na mnie. Kiwnęłam twierdząco głową, nie chcąc go męczyć.
-Teraz i tak liczysz się tylko ty. Tylko ty jesteś ważna - odparł, po czym pocałował mnie krótko w usta, z powrotem się we mnie wtulając.

__________________________________________________________

Polecam you-part-of-me.blogspot.com

Wygląda bloga jest tymczasowy. Cały czas poszukuję kogoś, kto zrobiłby mi profesjonalny szablon na zamówienie. Będę bardzo wdzięczna za pomoc.
Od razu uprzedzę, że nikomu nie "ukradłam" szablonu, ponieważ jest to szablon wolny, czyli każdy może go umieścić u siebie.