Special Chapter 13.

Robiłem coś cholernie głupiego, ale nie było już odwrotu. Stało się. Zabrałem go. Ale do cholery jasnej, nie porwałem! Jest moim synem, mam do niego prawo, mam święte prawo spędzić z nim czas.
Wyrzuty sumienia zżerały mnie od środka, myślałem o Chanel, która musi się zamartwiać. Zagłuszał je jednak widok synka. Jason zasnął na dużym łóżku, na którym go położyłem. Zdawałem sobie sprawę, że to, co zrobiłem jest nielegalne i poniosę tego konsekwencje, ale w tym momencie nie myślałem o tym. Liczył się fakt, że mam swoje dziecko przy sobie. Chłopiec spał spokojnie, nie okazując ani trochę niepokoju. Pamiętał mnie, przysięgam, że mnie pamiętał. Uśmiechnął się do mnie, musiał mnie pamiętać.
Kucałem obok, nie spuszczając wzroku z chłopca. Kompletnie miękło mi przy nim serce i ujawniały się uczucia, o których posiadaniu nie miałem pojęcia. To było magicznie.
- Będę najlepszą tatą na świecie, przysięgam. - Pogłaskałem synka delikatnie po główce, tak, aby go nie zbudzić. Lekko pociągnął noskiem, nie przerywając snu. - Wiem, że nie jestem  idealny, ale cię kocham i mogę ci obiecać, że dam ci tyle miłości, ile tylko jestem w stanie - dodałem szeptem.
Zacząłem zastanawiać się nad swoją przeszłością. Nad tym, kim byłem, jakie życie prowadziłem.
Lubiłem je. Lubiłem imprezować, ćpać, pić, jarać i bawić się ludźmi, ich uczuciami. Karma jest pieprzoną suką. Całe zło, jakie wyrządziłem wróciło do mnie z podwójną siłą. Jedyna osoba, którą pokochałem, zostawiła mnie, tak po prostu odeszła, zabierając ze sobą moje dziecko.
Zasłużyłem na to, kurwa, zasłużyłem.
Myślałem nad tym, co zobaczyłem pod jej domem. Jest z nim? Jest z nim szczęśliwa? Kocha go? Kocha go tak, jak kochała mnie?
Bolało.
Choć kiedyś wydawało mi się, że przyziemne uczucia są mi obce, to Chanel udowodniła mi, że nie jestem wyjątkiem, że też posiadam serce i uczucia. Nienawidziłem i kochałem to jednocześnie.
Czasem zastanawiałem się, czy nie byłoby łatwiej wrócić do dawnego życia. Rzucić to wszystko, naćpać się jak cholera i zapomnieć o tym wszystkim. Tak, jakby Chanel nigdy nie pojawiła się w moim życiu. Jakby nie istniała.
Kogo do cholery okłamywałem. Nie potrafiłbym zapomnieć o tym, że ją kocham, o naszym dziecku.
Nie chciałem i nie umiałem już żyć bez nich. Byli mi potrzebni jak tlen. Bez nich, nie było mnie. Tak po prostu.
W tym momencie Jason zaczął się rozbudzać. Chłopiec delikatnie przetarł oczka i zaczął pojękiwać, zaczynając płakać.
Podniosłem się, wstając na równe nogi. Podniosłem małego z łóżka, biorąc na ręce.
- Sh, cichutko, tata jest przy tobie. - Wtuliłem go w swoją klatkę piersiową. Zaczął robić się coraz bardziej niespokojny, a ja nie wiedziałem co robić.
Dopiero teraz uświadomiłem sobie jak zielony jestem. Nie wiem jak dobrze zmienić pieluchę, czym i jak go nakarmić, co zrobić, jeśli źle się czuje, nie wiedziałem nic, poczułem strach.
- Kochanie, co jest, coś cię boli? - Delikatnie kołysałem chłopca, który coraz głośniej płakał.
Co teraz? Już nie czułem lekkiego strachu. Byłem cholernie przerażony. Co ja sobie wyobrażałem, kurwa?
Do tego mały na pewno tęsknił za mamą. Bylem skończonym idiotą.
*
Rodzice mieli niedługo wrócić. Kiedy tylko dowiedzieli się o porwaniu Jasona, zaczęli się pakować i powiedzieli, że wsiadają w pierwszy lepszy samolot do Chicago.
Tak bardzo się bałam.
Siedziałam skulona na fotelu w salonie, nie chcąc rozmawiać z nikim, poza policją.
Bóg mnie ukarał. Wiedziałam to. To była karma. Uciekłam od rodziców, nie mieli pojęcia gdzie jestem, co się ze mną dzieje i czy w ogóle żyje, a teraz to moje dziecko zniknęło.
I choć z jednej strony wiedziałam, że zasłużyłam na karę, to z drugiej pragnęłam tylko, aby ten cały koszmar i ból się skończyły. Już nawet nie płakałam. Wyczerpałam limit łez na dziś. Po prostu siedziałam w ciszy, patrząc ciągle w jeden, martwy punkt.
Gdzie teraz mógł być mój synek? Kto mógł go zabrać? Czy chce zrobić mu krzywdę? Czy w ogóle jeszcze kiedykolwiek go zobaczę?
Ból dosłownie rozrywał moje serce.
Mój synek, mój maleńki, bezbronny aniołek był teraz w obcych rękach. Na pewno umiera teraz ze strachu, płacze, jest głodny.
- Boże, proszę, oddaj mi go - szepnęłam sama do siebie, a pojedyncza łza spłynęła po moim policzku. - Oddajcie mi moje maleństwo - dodałam.
W tym momencie w domu rozległ się dzwonek do drzwi. Zerwałam się z łóżka jak oparzona i pobiegłam tam. Jay wpuszczał właśnie do domu dwóch policjantów.
- Znaleźliście go? Macie go? Gdzie on jest? - wypowiadałam zdanie jedno za drugim i zaczęłam przeszukiwać ich wzrokiem.
- Niestety nie, ale mamy nowe informacje.
Poczułam jednocześnie zawiedzenie i ekscytację. Nowe informacje. One musiały być dobre. Musiały.
- Mamy świadka, który widział osobę, która zabierała pani syna. - Odezwał się drugi z policjantów.
- Kto to jest? Kto zabrał moje dziecko?!
- Kobieta twierdzi, że to był młody mężczyzna. Za chwilę podamy pani dokładny rysopis, możliwe, że zna pani porywacza.
Miałam w głowie milion myśli. To był psychopata? A może ktoś porwał moje dziecko, bo nie mógł mieć swojego? Może chodzi o okup? Boże, a ile się słyszy o handlu organami na czarnym rynku.
Łzy cisnęły mi się po raz kolejny do oczu. Gdzie jest moje dziecko?
Kiwnęłam twierdząco głową, prosząc policjantów, aby usiedli przy stole. Nagle usłyszałam kolejny raz dzwonek do drzwi. Serce momentalnie mi przyspieszyło, pojawiła się iskierka nadziei.
Podeszłam szybko do drzwi, otwierając je.
Zamarłam, czując jednocześnie ulgę, szczęście, przerażenie, szok i wściekłość.
- Boże, moje dziecko. - Rzuciłam się do przodu i wyrwałam z jego ramion synka. Przytuliłam go do piersi, czując ogromną radość. Znów miałam w ramionach mojego synka, mój największy skarb.
Chłopiec wtulił we mnie swoje małe ciałko.
Po kilku sekundach, w których musiałam upewnić się, że moje dziecko jest już naprawdę ze mną, oddałam delikatnie chłopca na chwilę Melanie, a sama podeszłam do Justina i z całej siły strzeliłam mu w twarz. Mimowolnie odchylił głowę od uderzenia, jednak sam ani drgnął.
Milczał, a ja miałam ochotę uderzyć go jeszcze raz.
- Zasłużyłem. Przepraszam - wychrypiał jedynie i spojrzał na mnie.
- Ty dupku, umierałam ze strachu! - Uderzyłam go pięściami w klatkę piersiową. Nawet się nie bronił.
- Pan pójdzie z nami. - Policjant podszedł do Justina, wyjmując kajdanki.
Mimo całej wściekłości, nie mogłam na to pozwolić.
- Nie, zostawcie go. - Stanęłam w jego obronie.
- Co?! Chanel do cholery, on porwał twoje dziecko! - Jay wtrącił się, podchodząc do mnie.
Justin wciąż milczał, jakby naprawdę było mu obojętne co się z nim stanie. Czuł się winny. I dobrze się czuł.
- To jest ojciec mojego dziecko, chcę wycofać zgłoszenie porwania, odwołajcie poszukiwania - powiedziałam, ignorując Jay'a.
- Jest pani tego pewna?
- Tak, dziękuję wam, ale już nie potrzebuję waszej pomocy - dodałam i zabrałam synka z rąk Mel.
- W takim razie nic tu po nas.
Policjanci zaczęli zbierać się do wyjścia.
- I tak to zostawicie, do cholery!? - Jay uniósł się.
- Jeśli ta pani twierdzi, że to jest ojciec dziecka i nie wnosi oskarżenia, to nie pozostaje nam nic innego, jak zamknąć sprawę i cieszyć się, że wszystko dobrze się skończyło.
- Pieprzona psiarnia - mruknął już cicho pod nosem, a policjanci wyraźnie udali, że tego nie usłyszeli. Grzecznie się pożegnali i wyszli.
A ja byłam jednocześnie najszczęśliwszą i najsmutniejszą osobą na świecie.
- Chodź skarbie, mamusia cię przewinie i nakarmi, a później położysz się do swojego łóżeczka - zwróciłam się do dziecka.
- Mel, przygotujesz jedzenie małemu? A ja go przewinę i przebiorę.
- Oczywiście - odparła i odeszła w kierunku kuchni.
- A ty się stąd wynoś - dodałam do Justina, bez większego zainteresowania tymi słowami.
- Chanel, zaczekaj - powiedział.
- Nie słyszałeś co ona powiedziała? Wypieprzaj stąd i ciesz się, że nie pójdziesz siedzieć za porwanie. - Jay popchnął Justina, w który powoli zaczynało się gotować. Było źle.
- Nie wtrącaj się kurwa, bo zniszczę ci tą słodką mordę. - Odepchnął go, chcąc przedostać się do mnie i dziecka.
- Czego ty do cholery nie rozumiesz! - Brunet zirytował się i wymierzył cios w twarz Justina.
Malenia przybiegła z kuchni, a ja zaczęłam coraz bardziej panikować. Dziewczyna stanęła pomiędzy nimi, próbując ich rozdzielić, a ja pobiegłam do salonu, chcą na moment odłożyć Jasona do łóżeczka turystycznego, aby móc również zainterweniować.
Justin momentalnie rzucił się na Jay'a. Uderzył go pięścią w twarz, po czym popchnął z całej siły na ścianę, wymierzając kolejny cios w brzuch.
- Zostaw go, przestańcie! - Obie z Malenia próbowałyśmy opanować sytuację. Ja złapałam Justina, a Mel Jay'a i z całych swoich sił, próbowałyśmy ich od siebie odciągnąć.
- Zabiję cię, skurwielu, jak nie odpieprzysz się od Chanel i mojego dziecka. - Justin wysyczał w jego stronę, już się nie wyrywając. Starał się uspokoić od momentu, kiedy go złapałam.
- Pieprz się - odwarknął.
- Wynoście się stąd oboje! - krzyknęłam, puszczając chłopaka. - Mam was obojga dosyć, nie chcę być z żadnym z was! - dodałam, mając naprawdę dosyć.
- Co ty mówisz? - Jay wyrwał się z objęć  Malenia i podszedł do mnie. - Przecież już wszystko było dobrze między nami, dałaś mi szansę i....
Przerwałam mu.
- Okłamywałam samą siebie. Nie kocham cię i nie pokocham. Nie chcę z tobą być, nie potrafię nic do ciebie poczuć, jesteś jedynie moim przyjacielem, przepraszam. Proszę, wyjdź teraz, chcę zostać sama - odpowiedziałam. Czułam się źle z ranieniem go, ale jednocześnie poczułam ulgę, że uwolniłam się od udawania szczęśliwej i zakochanej.
- Jesteś tego pewna? - spytał, patrząc mi prosto w oczy z żalem i złością.
- Tak.
- Nie mam już sił o ciebie walczyć. Żyj sobie z nim jeśli chcesz. Może jak znów ci przyłoży, to się opamiętasz. To twój wybór - powiedział z lekką pogardą i ogromnym żalem, po czym wyminął mnie i wyszedł z domu, trzaskając drzwiami.
Mimo wszystko zabolało.
Przełknęłam ślinę i odwróciłam się na pięcie, chcąc iść do salonu, w którym zostawiłam Jasona.
- Chanel, zaczekaj. - Justin złapał mnie za rękę i odwrócił w swoim kierunku.
- Porozmawiaj ze mną, proszę. Mam ci tyle do powiedzenia.
- Co mi chcesz powiedzieć? - Zaśmiałam się ironicznie. - Że się zmienisz? Że przestaniesz ćpać? Że jesteś inny? Proszę, nie żartuj, nie mam dziś na to humoru - dodałam z pogardą. - Nie chcę cię więcej w moim życiu. W moim i w Jasona. Nawet nie próbuj walczyć o prawa rodzicielskie. Nikt ich nie da ćpunowi i damskiemu bokserowi.
Może przegięłam, może pojechałam trochę za ostro, ale chciałam, aby dał sobie spokój raz na zawsze. Po tym, co zrobił nie chciałam już go znać.
Melanie weszła do salonu, do chłopca, aby zostawić nas samych.
Chłopak wziął głęboki oddech.
- Dziesięć minut rozmowy, tylko o to proszę - powiedział, ignorując moje wcześniejsze, ostre słowa.
Miałam mętlik w głowie. Część mnie chciała go wysłuchać, a część wyrzucić z domu i nigdy więcej nie oglądać. Byłam kompletnie rozdarta.
- Proszę, mam ci wiele do powiedzenia. Wysłuchaj mnie, a potem, jeśli wciąż będziesz chciała, będziesz mogła mnie wyrzucić.
- Dobrze - odpowiedziałam bez namysłu. Nie mogłam dłużej się opierać. Nie potrafiłam.
Założyłam ręce na piersi.
- No więc słucham.
Justin wypuścił powoli powietrze z ust.
- Nie wiem od czego zacząć, chyba powinienem na wstępie powiedzieć ci, że byłem...
W tym momencie do przedpokoju wbiegła przerażona Melanie.
- Chanel, Jason jest cały rozpalony, na pewno ma wysoką gorączkę i cały się trzęsie, nie wiem co się dzieje! - powiedziała przerażona, a mi chyba na moment stanęło serce.