Special Chapter 9

Grunt osunął mi się spod stóp, w gardle kompletnie zaschło, a nogi ugięły się w kolanach. Byłam bliska omdlenia. Uchyliłam usta wpatrując się w stojącego kilka kroków dalej Justina. Przez kilka sekund żadne z nas nie było w stanie ani się poruszyć, ani odezwać. Wydawało mi się, że to tylko koszmar i zaraz się z niego obudzę.
- Jak mogłaś - wypowiedział te słowa powoli i bardzo cicho. - Jak mogłaś mnie tak okłamać - dodał i zaczął iść w moim kierunku. Serce podeszło mi do gardła. Mocniej przycisnęłam do siebie Jasona okropnie się o niego bojąc.
- Ty pieprzona kłamczucho - mówił, a ja wyczuwałam w jego głosie coraz większą złość. Dłonie zaczęły mi drżeć. Odeszłam szybkim krokiem w kierunku łóżeczka i włożyłam do niego synka.
- Bądź spokojny kochanie, nie bój się - szepnęłam do synka drżącym głosem, po czym odwróciłam się z powrotem w kierunku Justina. Stanęłam wprost naprzeciw niego, chcąc zagrodzić mu drogę do dziecka.
- To nasze dziecko, tak? Mój syn? - spytał z żalem i złością jednocześnie. Patrzył na mnie tak cholernie wrogo.
Milczałam, ponieważ żadne słowo nie potrafiło przejść mi przez gardło.
- Odpowiedz! - wrzasnął na mnie, a ja aż podskoczyłam. Z całych sił powstrzymywałam wybuch płaczu.
- Nie - odpowiedziałam twardo, choć serce ściskało mnie z bólu. - To nie twój syn, nie jesteś jego ojcem - dodałam.
Justin patrzył na mnie i nie dowierzał w to, co słyszy. Jego wzrok był kompletnie pusty i bezwyrazowy.
- To nie twoje dziecko - powtórzyłam.
Nie wiedziałam jakim cudem takie słowa w ogóle przeszły przez moje gardło. Justin podszedł do mnie i położył dłonie na moje ramiona.
- Nie wierzę ci - syknął. - Nie wierzę już w ani jedno twoje słowo, rozumiesz? - dodał i lekko mnie odepchnął, abym zeszła mu z drogi do łóżeczka.
Od razu zareagowałam. Siły dodała mi myśl, że muszę bronić swojego dziecka. Ponad wszystko.
Z powrotem stanęłam przed Justinem.
- Zejdź mi z drogi do cholery i daj mi przejść do mojego dziecka! - krzyknął, jednak ja ani drgnęłam.
- To nie jest twoje dziecko, rozumiesz?! Nie jesteś jego ojcem, nie masz do niego żadnych praw, nie pozwolę ci się do niego zbliżyć! - wykrzyczałam mu w twarz. I choć wiedziałam, że jestem okrutna, to nie mogłam odpuścić.
- Kłamiesz, słyszysz?! Kłamiesz, jesteś cholerną kłamczuchą! - Złapał mnie mocno za ramiona i potrząsnął mną. Kompletnie się rozpłakałam.
- To boli. - Jęknęłam przez łzy. - Puść, boli - powtórzyłam.
- Mów prawdę do cholery! - krzyczał na mnie, coraz bardziej szarpiąc. Ból, jaki mi sprawiał nie powstrzymał mnie od brnięcia w swoje kłamstwo. Nie bałam się o to, co może mi zrobić. Bałam się tylko o synka.
- Mówię, nie jesteś jego ojcem!
Jason widząc z łóżeczka, że coś mi się dzieje, sam głośno się rozpłakał. Justin momentalnie mnie puścił. Spojrzałam na niego i zobaczyłam jak wyraz jego twarzy się zmienia. Nie widziałam już w niej wściekłości. Raczej...miłość. Dźwięk płaczu Jasona całkowicie odmienił jego zachowanie. Justin wyminął mnie i podszedł do łóżeczka. Uspokoił się jakby na zawołanie. Przestałam go odciągać.
Odwróciłam się i patrzyłam na to, co robi.
- Jesteś mój, prawda? Jesteś moim synkiem - powiedział do Jasona płacząc i wziął go delikatnie na ręce.
Moje serce pękło w jednej sekundzie. Popatrzyłam na nich i odniosłam wrażenie, że pokochali się wzajemnie od momentu, kiedy pierwszy raz na siebie spojrzeli.
Chłopak pogłaskał Jasona po główce, tuląc go do swojej klatki piersiowej.
Patrzyłam na nich i płakałam ze wzruszenia. Nie dowierzałam w to, co widziałam. Jason momentalnie uspokoił się w ramionach Justina. Położył rączki na jego klatkę piersiową wtulając się. Pociągnął noskiem i przymknął oczy, jakby nagle poczuł się całkiem spokojny. Jakby wiedział. Jakby czuł, że w końcu ma przy sobie swojego tatę. Justin delikatnie pocałował chłopca w główkę.
- On jest mój, prawda? To moje dziecko? Mój mały aniołek? - Spojrzał na mnie przeszklonymi oczami. Tulił do siebie synka, jakby był jego najcenniejszym skarbem. Tak bardzo pragnął usłyszeć ode mnie, że to prawda.
- Proszę, nie okłamuj mnie - dodał błagalnie, a pojedyncza łza spłynęła po jego policzku.
W moim gardle pojawiła się ogromna gula, która uniemożliwiła mi mówienie. Co miałam odpowiedzieć?
Musiałabym nie mieć serca, aby znów go okłamać.
- Justin...- zaczęłam, jednak nie potrafiłam dokończyć.
- Dałem radę, kiedy odeszłaś ponad rok temu bez słowa pożegnania, dałem radę, kiedy zostawiłaś mnie samego, ale nie zniosę, jeśli teraz mnie okłamiesz - powiedział i spojrzał mi prosto w oczy.
Patrzyłam na nich bez słowa. Tyle razy marzyłam, aby móc ujrzeć ten widok. Dwie najważniejsze osoby w moim życiu.
- Jason to twój synek - powiedziałam na jednym tchu. Czułam, że robię największe głupstwo w swoim życiu, ale serce nie pozwoliło mi postąpić inaczej.
- Możesz to powtórzyć? - szepnął, a po jego policzku spłynęła kolejna łza.
- To twoje dziecko, Justin. Nasz synek - odpowiedziałam cicho, cholernie bojąc się tych słów.
Justin uśmiechnął się przez łzy.
- Wiedziałem - szepnął chyba sam do siebie.
Usiadł na kanapie, kładąc dziecko na swoich rękach i podkładając dłonie pod jego malutkie ciało.
Ich spojrzenia się spotkały. Patrzyli na siebie w skupieniu, jakby poza sobą nawzajem nie widzieli aktualnie niczego.
- Jestem twoim tatą, wiesz? - powiedział drżącym głosem. Pociągnął nosem i oblizał mokre od łez wargi.
Patrzył na niego i płakał, a mi pękało serce. Mały był w niego wpatrzony jak w obrazek. Byłam pewna, że choć to niemożliwe, to wiedział, że to jego tatuś.
W tym momencie przypomniałam sobie reakcję Jasona na widok Justina na zdjęciu. Uśmiechnęłam się i otarłam wierzchem dłoni łzy z policzków.
- Mój malutki aniołek - szepnął. Wyjął delikatnie jedną ze swoich dłoni i przyłożył ją do rączki chłopca. Jason dotknął powoli dłoni swojego taty, po czym objął swoimi maleńkimi paluszkami, jego palce.
Serce krajało mi się ze wzruszenia.
Justin nachylił się nad synkiem i delikatnie pocałował go w czoło, po czym ponownie na niego spojrzał i uśmiechnął się. Moje serce zalała fala ciepła, kiedy Jason odwzajemnił jego uśmiech.
- Uśmiechnął się do mnie, uśmiechnął się. - Justin spojrzał na mnie na moment podekscytowany, po czym ponownie wlepił swój wzrok w małego.
Sama również się uśmiechnęłam. Podeszłam do nich wolnym krokiem i usiadłam tuż obok Justina.
Pogłaskałam Jasona po główce. Spojrzeliśmy na siebie z Justinem w tym samym momencie. Przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy. Tak po prostu, bez słowa. Nie potrzebowaliśmy ich w tym momencie.
Tkwiliśmy w tej pozycji bez odzywania się do siebie, do momentu kiedy chłopiec zasnął na rękach Justina.
- Połóż go do łóżeczka, musi się przespać - powiedziałam ściszonym, lekko zachrypniętym głosem.
- Nie - odparł od razu. - Nie chcę, nie chcę się z nim rozstawać - dodał, nie odrywając od niego wzroku.
- Proszę. - Położyłam dłoń na jego ramieniu. - Będziesz mógł zostać przy nim całą noc, jeśli zechcesz, ale teraz...- zacięłam się. - Chcę z tobą porozmawiać, muszę - dokończyłam, choć bałam się tej rozmowy jak ognia.
Justin przez chwilę nic nie odpowiedział. Pocałował chłopca w głowę, po czym powoli wstał i podszedł do łóżeczka. Delikatnie włożył synka do środka, jednak nie był w stanie odejść.
- Jest idealny - szepnął i uśmiechnął się, ścierając łzę z policzka. - Jest mój - dodał.
Wstałam, zakładając ręce na piersi. Cierpliwie czekałam.
Po chwili Justin odwrócił się w moim kierunku.
- Chodźmy do drugiego pokoju, nie chcę obudzić małego - powiedziałam po cichu i wyszłam z pokoju, licząc, że Justin pójdzie za mną.
Weszliśmy do pokoju obok, a ja przymknęłam za nami drzwi.
- Jak mogłaś? - zaczął, zanim zdążyłam odwrócić się w jego kierunku. - Rozumiem, że ode mnie odeszłaś. Rozumiem, że nie mogłaś dłużej ze mną żyć, rozumiem jak bardzo cię krzywdziłem, ale jak mogłaś ukryć przede mną fakt, że mamy dziecko? Nie miałaś prawa mi o tym nie powiedzieć, nie miałaś prawa odebrać mi szansy na bycie tatą, rozumiesz? - powiedział z żalem. Nie krzyczał na mnie, nie wściekał się. Miał po prostu ogromny żal.
- Nie rozumiesz, prawda?
- Czego? - Spojrzał na mnie zdziwiony.
- Uciekłam właśnie ze względu na Jasona. Wyjechałam zaraz po tym, jak dowiedziałam się, że jestem w ciąży.
- Jak mo..- zaczął, jednak przerwałam mu.
- Jak mogłam? Bałam się, rozumiesz? Bałam się i wciąż boję się o Jasona. O to, że kiedyś będzie świadkiem twojego wybuchu agresji, że kiedyś...zrobisz mu krzywdę - dodałam niepewnie.
- Naprawdę pomyślałaś, że mógłbym skrzywdzić nasze dziecko? Naprawdę masz mnie za takiego chorego skurwiela? - Stanął kilkanaście centymetrów przede mną.
- Nie - odparłam. - Mam cię za osobę chorą, która potrzebuje pomocy i leczenia - dodałam.
- Nigdy nie zrobiłbym krzywdy dziecku, rozumiesz? Nigdy! - podniósł głos. Wiedziałam, że moje słowa wyprowadzą mnie z równowagi, jednak chciałam być z nim szczera.
- Skąd mam to wiedzieć!? - Rozpłakałam się. - Boję się ciebie, boję się twojej nieprzewidywalności, wiesz o tym? Wiesz co czułam, kiedy widziałam jak się wściekasz? Wiesz jak się bałam, kiedy wpadałeś w szał? Jak drżałam ze strachu, kiedy wracałeś w środku nocy kompletnie pijany i naćpany? Wiesz jak cholernie się wtedy bałam? - wygarnęłam mu wszystko w twarz, nie umiejąc powstrzymać swoich łez.
- Skrzywdziłeś mnie jak nikt inny na tym świecie - dodałam szeptem. Justin patrzył na mnie bez słowa. Nagle zrobił pół kroku w moim kierunku i mocno mnie przytulił, wtulił w swoją klatkę piersiową. Nie musiał nic mówić. Dobrze wiedziałam, że to oznaczało "przepraszam". I wyraził to lepiej, niż ujęłyby to słowa.
- Chcę się leczyć, pomóż mi - szepnął w moje włosy łamiącym się głosem.
- Pomogę, obiecuję - odpowiedziałam cicho.
Po kilkunastu sekundach delikatnie się od siebie odsunęliśmy, jednak wciąż odległość między nami była bardzo mała. Patrzyliśmy sobie prosto w oczy. Serce biło mi jak oszalałe. Justin położył dłoń na moim policzku i bardzo delikatnie przejechał po nim kciukiem. Cała drżałam pod wpływem jego dotyku. Tak bardzo za nim tęskniłam. Chłopak przysunął swoją twarz do mojej, zostawiając między nimi minimalną odległość. Otarł swoim nosem o mój, czułam jego ciepły oddech na swojej skórze, a ciarki przechodziły całe moje ciało. Oboje oddychaliśmy ciężko i nierówno, jakbyśmy bali się bliskości między nami.
- A teraz? - szepnął w moje usta. - Mogę? - Pogładził mój policzek.  Mogę cię pocałować? - dodał.
Nogi dosłownie się pode mną ugięły. Serce i rozum toczyły odwieczną walkę, jednak tym razem serce miało znaczną przewagę.
- Tak - odszeptałam, choć rozum krzyczał, że jestem idiotką.
Justin delikatnie musnął moje wargi, a ja poczułam dreszcze na całym ciele. Tak bardzo mi tego brakowało. Odwzajemniłam pocałunek, czując jego delikatne usta na swoich.
To, co robiliśmy było szalone, ale nie umiałam tego zakończyć. Cały świat nagle przestał dla mnie istnieć. Byliśmy tylko my dwoje.
To był nasz pierwszy pocałunek odkąd go zostawiłam, choć czułam się tak samo, jak przy naszym pierwszym pocałunku. Motylki w brzuchu i drżące dłonie. Z każdą kolejną sekundą pogłębialiśmy nasz pocałunek i chyba żadne z nas nie myślało nawet o tym, aby to skończyć.
Nagle ogarnęło nas cholernie intensywne uczucie. Oboje tak cholernie pragnęliśmy siebie nawzajem. Dłoń chłopaka delikatnie wsunęła się pod moją koszulkę. Ciepło ogarnęło całe moje ciało.
Nie kontrolując już racjonalnie swoich czynów, położyłam dłonie na jego klatkę piersiową, zaczynając powoli rozpinać guziki jego koszuli. Serce waliło mi jak młotem. Ignorowałam rozum, który wciąż krzyczał "Co ty najlepszego robisz, idiotko?!".
Byłam jak w amoku.
- Kocham cię - szepnął, kiedy nasze usta się rozłączyły. - Tak cholernie cię kocham - dodał i odchylił głowę, zaczynając składać pocałunki na mojej szyi. Wariowałam od nich.
Odpięłam ostatni guzik jego ubrania, po czym położyłam ręce na jego ramionach i z jego pomocą, zsunęłam ją.
Moje dłonie znalazły się na jego nagiej klatce piersiowej. Robiło mi się coraz bardziej gorąco.
- Naprawdę tego chcesz? - szepnął w przerwie między pocałunkami i podniósł głowę, chcąc spojrzeć mi w oczy. - Naprawdę chcesz się kochać? - spytał.
- Wiem, że cię kocham - odparłam i zawiesiłam dłonie na jego szyi, wpijając się w jego usta.
W tym momencie Justin złapał za moje uda i podniósł mnie, sadzając na sobie. Odwrócił się i podszedł do łóżka.
Wiedziałam, że będę żałować, jednak nie umiałam tego przerwać.
Delikatnie położył mnie na łóżku, po czym oparł się o nie i nachylił nade mną. Położyłam jedną dłoń na jego twarzy i spojrzałam w jego idealne, czekoladowe oczy.
- Kocham cię  - powtórzyłam.
- Ja ciebie też, nawet nie zdajesz sobie sprawy jak bardzo - odparł i zamknął moje usta pocałunkiem. Podniosłam się lekko i zdjęłam z siebie swoją bluzkę, odrzucając ją na bok. Jego pocałunki zsuwały się coraz niżej, sprawiając, że kompletnie wymiękałam. Tak bardzo tęskniłam za jego dotykiem i bliskością.
Zsunął moje leginsy. Wszystko robił powoli i delikatnie, jakby to był nasz pierwszy raz. Jakby bał się, że mnie skrzywdzi. Składał pocałunki na moich udach. Oblizałam spierzchnięte wargi, czując jak z każdą sekundą pragnę go coraz bardziej.
Po chwili powoli się podniósł, ponownie całując moje usta. Położyłam swoje dłonie na zapięciu jego spodni, odpinając je i zsuwając lekko na tyle, na ile pozwoliła moja pozycja. Resztę zrobił za mnie Justin.
Idealną ciszę w pokoju przenikały jedynie nasze głośne oddechy.
W pewnym momencie delikatnie go z siebie zrzuciłam, sama znajdując się teraz do góry. Usiadłam na nim, od razu wpijając się w jego delikatną skórę na szyi. Jego dłonie gładziły moje plecy, subtelnie łaskocząc. Sprawnie odpiął mój stanik. Odchyliłam się na moment do tyłu, zdejmując z siebie ubranie.
Choć byłam podniecona, to czułam lekkie zdenerwowanie. Sama nie wiedziałam czego tak naprawdę się obawiam. Kochałam go nad życie, jednak bałam się wyrzutów sumienia, które dopadną mnie później.
Justin podniósł się do pozycji siedzącej, a ja objęłam go nogami w pasie. Położyłam dłonie na jego ramiona, złączając nasze usta w namiętnym pocałunku.
Nie pamiętałam teraz tego, co było. Tego, że od niego uciekłam i dlaczego to zrobiłam. Teraz było tak, jak dawniej, kiedy wszystko było dobrze. Było idealnie.
Chłopak obrócił mnie ponownie na plecy, delikatnie zsuwając ze mnie bieliznę. Kiedy nie ograniczało mnie już żadne ubranie, delikatnie rozchyliłam nogi, między którymi za chwilę usadowił się Justin. Dłońmi masował moje piersi, całując moją szyję.
Było mi tak cholernie dobrze. Zapomniałam o wszystkich problemach, chociaż na ten jeden moment.
- Na pewno tego chcesz? - szepnął mi do ucha. I choć to była ostatnia szans na wycofanie się, to nie potrafiłam tego zrobić.
- Chcę ciebie - odparłam cicho drżącym z podniecenia głosem. Złożył kilka pocałunków na mojej szyi, po czym odchylił się, zdejmując swoje bokserki. Przygryzłam wargi, pragnąc już poczuć go całą sobą.
- Kurwa - powiedział i nachylił się nade mną. - Nie mam gumek - dodał. Poczułam cholerną frustrację, jednak zachowałam zdrowy rozsądek.
- Zaczekaj chwilę - powiedziałam i lekko się podniosłam, odchylając się do szuflady. Justin wyraźnie zastanawiał się co ja robię.
- Wiedziałam, że wciąż to robią. - Zaśmiałam się sama do siebie i wyjęłam z głębi szuflady paczkę prezerwatyw. Byłam chyba za stara, żeby mnie krępowało. Mam na myśli fakt, że mówiłam o swoich rodzicach.
Podałam gumkę Justinowi, który wciąż patrzył na mnie ze zdziwieniem.
- Moi rodzice - odparłam i oboje parsknęliśmy śmiechem, co musiało być w naszej obecnej sytuacji komiczne.
- Nabijam im kolejnych powodów do zamordowania mnie - zażartował, po czym otworzył zębami opakowanie.
Założył prezerwatywę, po czym ułożył się wygodniej między moimi nogami.
- Kocham cię - szepnął i cmoknął mnie w nos, po czym delikatnie we mnie wszedł.
Poczułam jak nagle zrobiło mi się dwa razy cieplej. Położyłam dłonie na jego plecy, oplatając go nogami. Zaczął od bardzo powolnych ruchów, jakby bał się, że zrobi mi jakąś krzywdę. Było idealnie.
Z każdym jego kolejnym, szybszym i mocniejszym ruchem, wbijałam paznokcie coraz mocniej w jego plecy.
Nasze oddechy były coraz głośniejsze i stopniowo łączyły się z cichymi pojękiwaniami. Chyba oboje zdawaliśmy sobie sprawę, że nie możemy obudzić Jasona.
Przyciągnęłam do siebie Justina i pocałowałam go. Chciałam, żeby już nigdy mnie nie puszczał.
Nie sądziłam, że jeszcze kiedykolwiek do tego dojdzie. Wstając rano, nie uwierzyłabym, że wieczorem będę kochać się z Justinem.
To, co teraz robiliśmy nie miało prawa się wydarzyć, ale o tym będę myśleć dopiero jutro.
Mijały kolejne minuty, a jego ruchy były coraz mocniejsze. Z każdym kolejnym czułam się coraz bliżej końca. Wbijałam boleśnie paznokcie w jego skórę, z trudem łapiąc oddech.
Po chwili doszłam, czując rozchodzącą się przyjemną, falę ciepła w moim ciele i ogarniającą mnie błogość. On doszedł chwilę po mnie, nachylając się nade mną i głośno dysząc.
- Jesteś idealna - szepnął i pocałował mnie w usta.

Po wszystkim położyliśmy się obok siebie, tuląc wzajemnie tak mocno, jak tylko się dało. Chciałam, żeby ta chwila trwała jak najdłużej, aby myśl o problemach i wyrzuty sumienia dopadły mnie jak najpóźniej. Nie mam nawet pojęcia kiedy zasnęłam w jego ramionach.
Rozbudziłam się sama na łóżku, musiałam spać krótko, ponieważ nie czułam się zaspana. Podniosłam się, rozglądając po pokoju. Byłam sama.
Wstałam z łóżka i włożyłam na siebie swoje ubrania, po czym wyszłam z sypialni rodziców, kierując się od razu do pokoju Jasona. Nie myliłam się. Tutaj znalazłam Justina.
Stał nad łóżeczkiem, opierając się i wpatrując w śpiącego synka jak w obrazek.
- Obiecuję zrobić dla ciebie wszystko - szeptał do niego. - Obiecuję być najlepszym tatą na świecie, najlepszym, jakim tylko potrafię. - Pogłaskał go delikatnie po główce. - Już zdążyłem pokochać cię do szaleństwa. Oboje z mamusią jesteście dla mnie najważniejsi na świecie, zrobię dla was wszystko - dodał.
W tym momencie wydarzyło się coś najgorszego na świecie. Usłyszałam jak drzwi wejściowe na dole otwierają się.
- Chanel, masz wolną chatę z Jasonem, a nic nie powiedziałaś mi o imprezce. - Usłyszałam z dołu znajomy głos i śmiech i dosłownie zostałam sparaliżowana strachem.
Justin momentalnie odwrócił się, dostrzegając mnie.
- Kto to? - spytał i podszedł do mnie, chcąc wyjść z pokoju.
- Proszę cię, schowaj się, nie wiem, do szafy, gdziekolwiek, błagam - powiedziałam przerażona i próbowałam wepchnąć go z powrotem do pokoju.
- Chanel, kochanie, gdzie jesteś? - Zażartował, a ja słyszałam jego kroki na schodach. Szedł tutaj.
- Kto to kurwa jest? Kto tak do ciebie mówi, słyszysz? - Spojrzał na mnie i próbował odsunąć mnie od przejścia.
- Nikt, proszę, schowaj się - szepnęłam błagalnie.
Było za późno. Byłam już martwa.
Jay wszedł do góry i już po chwili stał tuż za mną.
- Chanel, dlaczego się nie...- zaczął i zamilknął w jednym momencie. Zauważył Justina stojącego w pokoju.
Szatyn lekko mnie odsunął i podszedł do Jay'a bliżej. Stanęli twarzą w twarz, a ja poczułam jak robi i się słabo ze strachu. Patrzyli na siebie spojrzeniami, które były w stanie zabić.