Special Chapter 1.

UWAGA: ROZDZIAŁY, KTÓRE TERAZ DODAJĘ SĄ ROZDZIAŁAMI SPECJALNYMI DLA OSÓB, KTÓRYM NIE SPODOBAŁ SIĘ EPILOG. JEŚLI JESTEŚ ZADOWOLONY Z ZAKOŃCZENIA TEGO OPOWIADANIA - NIE CZYTAJ OBECNYCH ROZDZIAŁÓW.

Przetarłam zaspane oczy, słysząc głośny dźwięk swojego telefonu. Podniosłam się z łóżka i zapaliłam na oślep lampkę stojącą obok.
Spojrzałam na wyświetlacz swojego telefonu i zamarłam. Lea. Zawahałam się. Przez głowę przeleciało mi tysiąc myśli na sekundę. Odebrać czy nie?
W końcu przesunęłam palcem po zielonej słuchawce i przyłożyłam telefon do ucha.
- Halo? - powiedziałam cicho, niemal szeptem. Dłonie mi drżały, a serce kołatało. W słuchawce usłyszałam cichy szloch.
- Chanel. - Jej głos był cichy i wyraźnie zapłakany. Bicie mojego serca przyspieszyło, a w gardle zaczęła rosnąć ogromna gula.
- Co się stało? - spytałam szybko, czując, że każda sekunda niewiedzy coraz bardziej mnie zabija.
- Justin - wydukała, po czym zaczęła szlochać. Do moich oczu napłynęły łzy. Wiedziałam, że za chwilę usłyszę coś strasznego, lecz nie dopuszczałam tego do myśli.
- Co z nim? - szepnęłam nie mogąc wydusić z siebie niczego więcej. Wstałam z łóżka, zaciskając wargi.
W telefonie było słychać jedynie ciszę i ciężki oddech dziewczyny.
- Chanel, on - zaczęła niepewnie. - On się zabił. Justin nie żyje - odparła na jednym tchu i wybuchła głośnym płaczem.
Zamarłam. Telefon wypadł mi z rąk z hukiem upadając na panele. Z moich oczu niekontrolowanie zaczęły wypływać łzy. Jedna za drugą.
- Nie. - Pokręciłam głową. - To nie jest prawda - dodałam patrząc pustym wzrokiem przed siebie.
- On żyje! - wrzasnęłam i uderzyłam pięściami w ścianę, po czym osunęłam się na dół klękając na podłodze.
Wybuchłam niekontrolowanym płaczem wpadając w szał.
Momentalnie się rozbudziłam. Zerwałam się z łóżka jak oparzona, usiłując się uspokoić. To wciąż wracało, przeszłość wracała.
Byłam cała zapłakana i roztrzęsiona. Ten sen był tak okropnie realny. Jak każdy z moich koszmarów. Głęboko oddychałam, przeczesując swoje włosy.
- To był tylko sen, to tylko koszmar. - Kucnęłam próbując się uspokoić. Wciąż czułam kłucie w sercu i paraliżujący strach.
Na samą myśl, że to mogłoby okazać się prawdą, robiło mi się słabo.
Powoli się podniosłam, wychodząc z pokoju. Na palcach przeszłam przez krótki korytarz, wchodząc do pomieszczenia obok.
Od razu skierowałam się ku łóżeczku. Jason grzecznie spał. Wyglądał jak maleńki aniołek. Uśmiechnęłam się przez łzy. Podeszłam bliżej, wpatrując się w mojego synka.
Nie byłam w stanie opisać w słowach jak bardzo go kochałam i ile dla mnie znaczył. Jest całym moim światem, powodem dla którego wciąż żyję. To dla niego się nie poddałam. To on był moją motywacją, gdy leczyłam się z depresji. Jego uśmiech, jego śliczne oczka.
Moje szczęście ma już pięć miesięcy. Codziennie dziękuję Bogu, że mi go zesłał. Bez niego byłabym martwa. Wiem o tym.
Chłopiec cicho westchnął przez sen, delikatnie poruszając rączką.
Pogłaskałam go po główce, mając ochotę wziąć go na ręce i mocno przytulić do serca, jednak nie chciałam go obudzić.
Choć miał dopiero niecałe pół roku, już teraz był niesamowicie podobny do Justina. Przede wszystkim miał jego oczy. Kropla w kroplę.
Był tak samo idealny jak jego tata. Otarłam wierzchem dłoni łzę z policzka. Tak wiele razy wyobrażałam sobie, że Justin jest tu razem z nami. Trzyma na rękach swojego synka wpatrując się w niego z miłością.
Dotyka jego malutkiej rączki. Uśmiecha się do niego, a Jason delikatnie to odwzajemnia, wiedząc, że to jego tata i kochając go z całego, swojego maleńkiego serduszka.
Tak bardzo o tym marzyłam...
Jednak tylko na marzeniach się kończyło.
- Przepraszam kochanie, przepraszam, że musiałam odebrać ci tatę - szepnęłam, delikatnie gładząc jego malutką dłoń. - Nie miałam wyjścia. - Pociągnęłam nosem.
Przymknęłam powieki, starając się nie rozpłakać do reszty. Musiałam być silna. Przeszłam już tak wiele, że teraz mogło być tylko coraz lepiej.
Nachyliłam się i ucałowałam chłopca w główkę, po czym podniosłam się i po cichu wyszłam z pokoju. Przymknęłam lekko drzwi. Zeszłam na dól, do kuchni. Wlałam sobie do szklanki trochę zimnej wody i sięgnęłam do szafki z lekami. Wyjęłam z niej środek uspokajający przepisany od psychologa.
Sięgałam po niego coraz rzadziej, jednak wciąż zdarzały się noce, jak te. Koszmary, łzy, budzenie się z krzykiem. Bolało. Każde uderzenie przeszłości niemiłosiernie bolało.
Wiedziałam jednak, że muszę być silna. Dla rodziców, przyjaciół i przede wszystkim dla Jasona.
Łyknęłam tabletkę, popijając ją wodą.
Tak bardzo chciałabym wiedzieć co dzieje się teraz z Justinem. Oddałabym wiele aby mieć pewność, że on teraz jest szczęśliwy. I choć sprawiłoby mi to ogromny ból, chciałabym wiedzieć, że on już mnie nie kocha.
Ułożył sobie życie, może z kimś innym, może sam. Zapomniał o mnie.
Ja nigdy o nim nie zapomnę. Nigdy nie zniknie z mojego serca. Nikt nigdy nie zajmie jego miejsca.
Wciąż kocham go nad życie i to nie zmieni się nigdy. Tego jestem pewna.
Dopiłam wodę i wstałam, odkładając ją do zmywarki. Weszłam do góry wracając do swojego pokoju. Ułożyłam się z powrotem do łóżka. Przymknęłam powieki, składając dłonie i modląc się. Robiłam to zawsze, gdy musiałam się uspokoić.

Boże, proszę miej w opiece Justina. Nie pozwól, by stała mu się krzywda. 

Ześlij na jego drogę kogoś, kto go uszczęśliwi. 

Pomóż mu się podnieść i nigdy nie pozwól upaść. 

Amen.

***

- A co jak będę źle wyglądać? Stresuję się! - powiedziałam trochę w żartach, trochę na serio, kiedy siedziałam w łazience na krzesełku. 

- Nie marudź. - Mama zaśmiała się przygotowując farbę do włosów. Postanowiłam coś zmienić. Może to tylko kolor włosów, ale to już było początkiem czegoś większego. 

W drzwiach łazienki stanęła Melanie trzymając na rękach Jasona, przodem do mnie. Chłopiec uśmiechał się, trzymając w rączce grzechotkę. 

- Będzie ci dobrze w jasnych włosach, zobaczysz - odparła dziewczyna. 

- Kto to taki śliczny, co? Kto jest takim ślicznym chłopcem. - Połaskotałam synka po stópkach. Jason zaśmiał się, machając nóżkami. 

- A co jak nie? - zwróciłam się do Mel.

- No cóż, wtedy będziesz chodzić z workiem na głowie czy coś - odparła żartobliwie, na co obie z mamą wybuchłyśmy śmiechem. 

W tym momencie rozległ się dźwięk dzwonka. 

- Pójdę otworzyć. - Mel odwróciła się odchodząc.

- Kto to może być? - Zwróciłam się do mamy. 

- Nie mam pojęcia.

Założyłam nogę na nogę, wzdychając. Mama natomiast zabrała się za przygotowywanie moich włosów do farbowania.

W końcu w domu rozległ się dźwięk znajomych głosów. Automatycznie się uśmiechnęłam. Do dużej łazienki weszli za chwilę Melanie z Jasonem oraz Jay.

- Hej. - Chłopak uśmiechnął się na mój widok i pocałował mnie w policzek. - Dzień dobry - zwrócił się do mojej mamy, wciąż się uśmiechając.

Zauważyłam w rękach Mel i podtrzymywaną leciutko przez Jasona torebkę z prezentem. 

- Coś ty mu znowu kupił. - Zaśmiałam się z udawanym oburzeniem, choć tak naprawdę wszyscy dobrze wiedzieli, że uważam to za ogromnie urocze. 

Jay uwielbiał kupować chłopcu prezenty, bawić się z nim, nosić go, traktował go niemal jak własnego syna. Był dla niego jak tata i nieraz zdarzało mi się odczuć, że pragnął być jego prawdziwym ojcem. Nie wujkiem - zastępczym tatą, ale ojcem. Tym prawdziwym. 

- Nie marudź. - Zaśmiał się i wystawił język w moim kierunku, jakbyśmy mieli po dziesięć lat. Chłopak nachylił się nad moim synkiem uśmiechając się do niego. Pogłaskał go po główce, robiąc zabawne miny i próbując go rozbawić, co zawsze mu wychodziło. Mały go uwielbiał. 

- Co mama robi, co? Maluje włoski? - mówił do niego tak, jakby chłopiec go rozumiał. - Pewnie będzie ślicznie wyglądać, jak zawsze - dodał. 

Lekko się zarumieniłam, uśmiechając.

- Dobra, no to zaczynamy rozjaśniać - odezwała się po chwili mama, zaczynając nakładać na moje włosy farbę.

***

Po wysuszeniu i rozczesaniu włosów stanęłam przed lustrem, przyglądając się swojemu odbiciu.

Wyglądałam tak...inaczej. Dobrze, ale inaczej. I o to mi chodziło.

- Mówiłem, że będziesz wyglądać ślicznie. - Jay podszedł do mnie od tyłu, kładąc dłonie na mojej talii. Zaśmiałam się, delikatnie od niego odsuwając.

- Nie podlizuj się i tak nie zwolnię cię z pomocy mi w zrobieniu obiadu.

Chłopak głośno się zaśmiał.

- Ups, przejrzałaś mnie, cholera.

Zawtórowałam mu.

- Jason już śpi. - Mel zeszła na dół. 

- Jejku, strasznie ci dziękuję, że się nim dzisiaj zajęłaś, jesteś kochana - odparłam odwracając się w jej kierunku. 

- Nie ma sprawy, to dla mnie przyjemność. - Uśmiechnęła się. - Wow, świetnie ci w tym włosach, serio - dodała podchodząc bliżej i dotykając moich włosów.

- Myślisz? - spytałam, spoglądając ponownie w swoje odbicie.

- Oczywiście - odparła unosząc kąciki ust do góry. - A teraz przepraszam, ale muszę już uciekać.

- Jasne i jeszcze raz dzięki.

Dziewczyna pożegnała się ze mną i Jay'em po czym wyszła z domu.

- No to zostaliśmy sami. - Chłopak poruszył teatralnie brwiami na co ja parsknęłam śmiechem. 

Mama wyszła na zakupy, więc faktycznie - nie wliczając śpiącego Jasona - zostaliśmy sami. 

- No to zabieraj się za gotowanie obiadu. - Pokręciłam głową z rozbawieniem i udałam się w kierunku kuchni. 

- Powiem ci, że całkiem nieźle nam to wyszło - odparłam, odkładając łyżkę, którą przed chwilą próbowałam sosu do spaghetti, na blat.

- To się nazywa talent wrodzony, kochanie - powiedział i pocałował mnie w policzek, delikatnie obejmując.

Poczułam się źle. Po prostu źle. Mówienie do mnie "kochanie" należało tylko do jednej osoby. I mimo wszystko, nie był nią Jay.

Lekko odsunęłam się od chłopaka.

- Jay - zaczęłam i cicho westchnęłam, a on wiedział już co mam na myśli.

- Chanel przepraszam, ale nie potrafię traktować cię jedynie jako przyjaciółki. Po prostu nie umiem. - Stanął naprzeciw mnie, patrząc mi prosto w oczy. 

Oblizałam wargi nie mając pojęcia co powiedzieć. Rozmawialiśmy o tym już wiele razy. Kochałam go, ale jak przyjaciela. Jak osobę, która była przy mnie w najgorszych momentach, która mnie wspierała, cały czas była i wciąż jest dla mnie oparciem. 

- Nie potrafię nic poradzić na to, że - zawahał się. - Że cię kocham - dodał, pierwszy raz wypowiadając te słowa w moim kierunku.

Zatkało mnie. Nie mogłam nic z siebie wydusić. 

- Pokochałem cię całym sercem. Ciebie i Jasona. Zrobiłbym dla was wszystko, wiesz? Nigdy cię nie zranię, nigdy nie pozwolę już, by ktoś cię skrzywdził. Będę chronił ciebie i Jasona, bo jesteście dla mnie najważniejsi. Proszę, daj mi szansę. - Zrobił dwa kroki w moim kierunku, sprawiając, że dzieliło nas już tylko kilka centymetrów. 

- Tylko jedną, jedyną szansę, a obiecuję, że nigdy nie pożałujesz tej decyzji. Codziennie będę robił wszystko, aby cię uszczęśliwić. Chcę być ojcem dla Jasona, kocham go jak własnego syna, nie obchodzi mnie, że on nie jest mój. Kocham go równie mocno.

W mojej głowie panował mętlik. Z jednej strony jakiś głos podpowiadał mi, bym dała mu szansę. Wiedziałam, że jego słowa są szczerze. Udowodnił mi już wiele razy, że naprawdę mu na nas zależy.

Z drugiej jednak strony odzywało się moje serce, które należało do Justina. Jak miałam pozwolić by ktoś inny zajął jego miejsce?

- Proszę, kocham cię - szepnął i pogładził delikatnie mój policzek. - Bardo - dodał i przybliżył swoja twarz do mojej. Dzieliły nas już milimetry. Nasze twarze się stykały. Serce waliło mi jak młotem, a dłonie drżały.

W momencie kiedy nasze usta miały połączyć się w pocałunku, rozległ się dźwięk płaczu z góry. 

Jason chyba nade mną czuwał. 

Momentalnie odsunęłam się od chłopaka.

- Przepraszam, muszę iść do małego - odparłam czując niesamowitą ulgę. Odwróciłam się na pięcie w kierunku schodów.

Serce wciąż biło mi cholernie szybko. Weszłam do pokoju synka i wyjęłam go z łóżeczka. 

- Shh, już dobrze, cichutko, mamusia jest przy tobie. - Wzięłam go w ramiona i delikatnie kołysałam, aby go uspokoić. 

Wszystko było tak cholernie trudne. Chciałam dać szanse Jay'owi, ale nie potrafiłam. 

O wilku mowa.

Brunet stanął w drzwiach pokoju.

- Jay przepraszam, ale mógłbyś już iść? Proszę, chciałabym zostać sama i móc sobie to wszystko przemyśleć. 

- Jeśli tego właśnie chcesz. - Westchnął i podszedł bliżej. Pogłaskał uspokojonego już Jasona po głowie, delikatnie całując. 

- Zadzwoń, kiedy będziesz chciała się ze mną zobaczyć. O każdej porze. - Spojrzał na mnie. - I pamiętaj o wszystkim, co ci powiedziałem - dodał i pocałował mnie w czoło, po czym odwrócił się i wyszedł.

Cały czas kołysałam synka, delikatnie się bujając. Chłopiec pociągnął cichutko nosem, wtulając główkę w moją klatkę piersiową. 

- Co ja mam zrobić, kochanie - szepnęłam. - Co mam zrobić, abyśmy oboje byli szczęśliwi - westchnęłam, całując chłopca w głowę. 

***

Kiedy udało mi się z powrotem uśpić Jasona, postanowiłam skorzystać z tego, że mam trochę wolnego czasu i uprzątnąć w moim pokoju. Musiałam w końcu zrobić tam porządki, walało się tam zbyt wiele niepotrzebnych rzeczy. 

Przyniosłam worek na śmieci, wrzucając do niego wszystkie papierki i inne śmieci. 

Może i nie byłam bałaganiarą, jednak miałam tendencję do kolekcjonowania niepotrzebnych pierdół. 

Wyrzucając niektóre rzeczy, zastanawiałam się po jaką cholerę tak długo to trzymałam.

Otworzyłam szafę, wyjmując z niej duże pudło. Kleknęłam na podłodze, otwierając je i zaglądając do środka.

W jednym momencie moje serce stanęło. 

Zapomniałam. Przysięgam na wszystko, że całkiem zapomniałam o pamiętniku schowanym tutaj. 

Drżącymi rękami wyjęłam go z pudła. Bałam się go otworzyć, bałam się przeczytać to, co było tam napisane.

Ciekawość i emocje wzięły jednak górę nad rozumem. 

Otworzyłam pamiętnik na pierwszej lepszej ze stron, zaczynając przeglądać kartki. 

Wszystko wróciło, wszystkie wspomnienia. 

Bo cię kocham, idiotko. Jesteś dla mnie pieprzonym ideałem, żadna inna dziewczyna nigdy ci w moich oczach nie dorówna. Brakowało mi ciebie. Codziennie o tobie myślałem, zastanawiałem się co robisz i gdzie jesteś. Brakowało mi twojego uśmiechu, wszystkiego, co z tobą związane. Nigdy do nikogo nie czułem tego,co czuję do ciebie. Zamiast cię olać i mieć to wszystko w dupie, to latam za tobą jak pieprzony kundel. Myślisz, że robiłbym to, gdyby mi na tobie nie zależało? Kurwa Chanel kocham cię, słyszysz? Kurewsko mocno i nie chcę nikogo innego, tylko ciebie.

Wiem, że jestem idiotą i nie obiecam ci, że nagle stanę się ideałem, ale chcę tylko, żebyś wiedziała, że ten idiota cię kocha i nie wyobraża sobie już życia bez ciebie.

Chanel, Marie Swift, najpiękniejsza i najcudowniejsza kobieto na całym świecie, zechcesz za mnie wyjść?

To mnie przerosło. Pieprzone porządki, pieprzony pamiętnik, pieprzona przeszłość, która dosłowanie wymierza mi policzek. Pieprzony On.

Wybuchłam płaczem jak mała dziewczynka skulając się na podłodze. Tak bardzo za nim tęskniłam. Tak bardzo pragnęłam go teraz przy sobie. Chciałam go mocno przytulić, z całych sił. Wyszeptać, że kocham go najmocniej na świecie i nikt nigdy go nie zastąpi. Pragnęłam pokazać mu naszego synka, ale nie mogłam.

Płakałam jak małe dziecko, nie potrafiąc się opanować.

Co z naszym "na zawsze"?

_________________________

I jest. 

Dziękuję za milion wyświetleń! Wciąż nie wierzę, że to osiągnęłam.

Dziękuję, kocham Was.

To niesamowite. Zaczynałam od zera, a teraz osiągnęłam milion.

Mam łzy w oczach.

"Just look at us now."

(Następny rozdział będzie z perspektywy Justina, nie martwcie się. Dowiecie się co z nim.)