Rozdział 41.

Leżałam w szpitalu już drugi dzień. Zapewne spytacie jak się czułam. Fizycznie? Całkiem okej, zresztą to akurat było mi już wszystko jedno. Psychicznie? Umierałam. Płakałam prawie cały czas. Za każdym razem, kiedy się uspokajałam, przypominałam sobie, że moje dziecko umarło. Wiem jak wielką idiotką jestem. Jestem tego świadoma. Teraz, kiedy usłyszałam słowa mojej mamy "Gdybyś mi powiedziała, nie pozwoliłabym ci na to. Byłoby ciężko, ale pomogłabym ci, dałybyśmy radę. Razem" dałabym wszystko, przysięgam wszystko, żeby cofnąć czas. Nie zrobiłabym tego drugi raz i wiem, że do końca swojego życia nie zapomnę tego, co się stało. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co zrobiłam i to już zawsze będzie za mną chodzić.
Starałam się teraz nie płakać, uspokoić się. Za chwilę miała przyjść Lea. Musiałam jej powiedzieć, musiałam jej wszystko wyjaśnić. Dzwoniła do mnie, pisała, martwiła się, a ja nie mogłam jej dłużej okłamywać, pękłam.
Tak strasznie się bałam spotkania z nią. Bałam się jej reakcji. Znienawidzi mnie? To by nie było zaskoczeniem. Sama siebie nienawidzę.
 Zastanawiałam się co teraz robi Justin. Śpi? Odsypia całonocną imprezę? Leczy kaca?
To takie w pewien sposób...zabawne. On nawet nie wie, że mógł zostać ojcem, że nosiłam w sobie jego dziecko. Jedno było pewne. On nigdy się o tym nie dowie, nigdy mu się do tego nie przyznam.
W tym momencie zobaczyłam jak drzwi zaczynają lekko się uchylać. Przełknęłam głośno ślinę, lekko się podnosząc i wygodniej usadawiając na łóżku, opierając się o poduszkę.
Oblizałam swoje wargi, nerwowo łapiąc swoje palce. Robiłam to zawsze, kiedy się stresowałam.
Blondynka nieśmiało weszła do sali, a po jej minie szczerze mówiąc nie mogłam rozpoznać niczego. Nie wiedziałam czy jest zła, smutna, zszokowana czy może wszystko naraz. Jej wyraz twarzy zupełnie nic mi nie mówił.
Dziewczyna zamknęła za sobą drzwi, po czym podeszła do mnie powolnym krokiem.
-Hej - mruknęła cicho, siadając obok.
-Hej - odparłam niepewnie, automatycznie spuszczając wzrok.
Przez moment żadna z nas nie odezwała się ani słowem. Jedyne co, to czułam jej wzrok na sobie. Nie wiedziałam o czym teraz myśli, a ta cisza między nami mnie dobijała.
-Dlaczego mi nie powiedziałaś? Myślałam, że mi ufasz - szepnęła w końcu słabym głosem. Czułam jakby ona chyba nie wierzyła w to wszystko co się stało. Chociaż chyba ja sama w to wszystko nie wierzyłam. To było jak zły sen, z którego marzyłam by się obudzić.
-Bo ci ufam - odpowiedziałam tak samo cicho, podnosząc głowę i niepewnie na nią patrząc. Jej wzrok na mnie sprawiał, że czułam się jeszcze gorzej sama ze sobą.
-To dlaczego mi nie powiedziałaś? - Spojrzała na mnie jakby z wyrzutem.
-Bo się bałam - odparłam po chwili zawahania. - Bałam się tego, że nie pozwolisz mi tego zrobić i  że będziesz zła.
-I miałaś świętą rację - powiedziała od razu, a ja poczułam kolejny raz jak wyrzuty sumienia mnie zjadają.
Spuściłam głowę, nawet nie wiedząc co odpowiedzieć. Miałam ochotę się rozpłakać. Znów. Wszystko mi się zawaliło, cały mój świat. Kochałam kogoś, kogo nie mogę kochać, zabiłam swoje, własne dziecko, a rodzice raz na zawsze stracili do mnie zaufanie. Między nami już nigdy nie będzie tak, jak kiedyś. Za bardzo ich oszukałam i zraniłam swoich zachowaniem.
Oni zasługują na lepszą córkę. Nie powinnam w ogóle się urodzić.
-Gdybym tylko wiedziała w życiu nie pozwoliłabym ci tego zrobić. Pomogłabym ci jak tylko się da, nie byłabyś sama - dodała po chwili.
-Ale teraz jest już za późno, nie cofnę czasu - szepnęłam, a po moim policzku niekontrolowanie spłynęła łza.
-Chanel..-Lea od razu podeszła bliżej, siadając na łóżku i przytulając mnie. - Nie płacz. Masz rację, czasu nie cofniesz. Trzeba żyć dalej, wszystko się ułoży - dodała, a ja zamiast się uspokajać, płakałam coraz mocniej. To mnie przerosło. Nie miałam już sił na nic.
-Proszę cię tylko o jedno - szepnęłam w końcu, pociągając nosem i lekko odsuwając się od dziewczyny. - Nie mów nic Justinowi. On ma nigdy nie dowiedzieć się o tym, co się stało. Nigdy ma nie poznać prawdy.
-Jesteś tego pewna? Nie uważasz, że on powinien wiedzieć? - Spojrzała na mnie uważnie.
-Tak, jestem tego pewna. Nie chcę mieć z nim już nic wspólnego.
Lea cicho westchnęła, przyglądając mi się jakby z troską.
-Dobrze, skoro tego właśnie chcesz - odparła, wypuszczając powietrze z ust. - I nie płacz więcej, proszę - dodała znów mocno mnie przytulając. Potrzebowałam tego. Potrzebowałam wsparcia.
*
Niepewnie weszłam do domu zaraz za rodzicami. Czułam się przy nich tak...źle. Niezręcznie, okropnie, po prostu źle.
Ze szpitala wypuścili mnie po pięciu dniach, chociaż ja miałam wrażenie, że czas stanął w miejscu. Każdy dzień wyglądał dla mnie tak samo. Tak samo beznadziejnie. Nic już mnie nie obchodziło. Po prostu wszystko nagle straciło sens.
Zdjęłam buty, chcąc od razu udać się do swojego pokoju. Chciałam położyć się do łóżka i najlepiej przespać resztę życia. Kiedy tylko stanęłam na pierwszym stopniu schodów usłyszałam wołanie z salonu.
Serce momentalnie podeszło mi do gardła, a dłonie zaczęły drżeć. Byłam gorzej niż przerażona. W czasie pobytu w szpitalu praktycznie w ogóle nie rozmawiałam z rodzicami. Chyba oni bali się tej rozmowy tak samo jak i ja.
Przełknęłam głośno ślinę, wchodząc do salonu.
-Usiądź. - Mój tata wskazał na fotel, który stał naprzeciw kanapy na której siedzieli rodzice.
Byłam niesamowicie zestresowana.
Posłusznie spełniłam jego prośbę, siadając na wyznaczonym miejscu. Złączyłam kolana, kładąc na nich dłonie i nerwowo bawiąc się palcami.
-Zdajesz sobie sprawę co zrobiłaś, prawda? - Pierwsza odezwała się moja mama, mając całkowicie poważną, opanowaną minę. Miałam wrażenie, że przygotowywali się do tej rozmowy, bo dla nich również była ona trudna.
-Tak - szepnęłam, po czym odchrząknęłam, czując jak mój głos się łamie.
-Teraz jeszcze to do ciebie nie dociera. Dotrze kiedyś, kiedy będziesz już dorosłą mężatką i zdecydujesz się na dziecko. Wtedy uświadomisz sobie, że takiego samego, kochanego maluszka jakiego właśnie trzymasz teraz na rękach, kiedyś umyślnie się pozbyłaś. Dopiero wtedy tak naprawdę zrozumiesz - powiedziała, momentalnie powodując, że w moich oczach zebrały się łzy.
Jej słowa uderzyły do mnie doszczętnie, łamiąc moje i tak już połamane serce na kolejne części.
-Nie chcę cię dobijać, nie o to nam chodzi - dodała. - Chcieliśmy z tobą porozmawiać w innym celu.
Spuściłam na moment głowę, szybko ocierając z policzków łzy, które nachalnie wypłynęły z moich oczu.
-Więc o co chodzi? - spytałam niepewnie, podnosząc głowę.
-Wiesz, że straciliśmy do ciebie jakiekolwiek zaufanie? - W końcu odezwał się mój ojciec. Zacisnęłam wargi, spuszczając wzrok.
-Wiem o tym - odpowiedziałam cicho, niemal szeptem. - Przepraszam was za to, przepraszam za wszystko, co zrobiłam.
-Jednym słowem nic nie naprawisz. Za dużo razy nas oszukałaś, za dużo głupot narobiłaś, nie możemy ci więcej na to pozwolić - dodał stanowczo. Nie miałam pojęcia co ma na myśli. Co chcąc zrobić? Uziemić mnie do trzydziestki? Zamknąć mnie w pokoju i zorganizować indywidualne nauczanie?
-Oddaj swój telefon - dodał ostro. Nie chciałam nawet dyskutować. Czułam, że nie mam nawet do tego prawa. Posłusznie wysunęłam z kieszeni swoich spodni iPhone'a i położyłam na na stół przed sobą.
-A teraz idź do góry. Przynieś nam swojego laptopa - dodał tak samo stanowczym tonem jak wcześniej. Nie miałam zamiaru się z nim kłócić. Zresztą, było mi wszystko jedno. Mogliby mnie nawet zamknąć w pustym pokoju bez klamek.
Wstałam z fotela, udając się do przedpokoju, po czym weszłam po schodach do góry.  Wchodząc do pokoju zebrało mi się na płacz. Przypomniałam sobie moment, kiedy brałam te pieprzone tabletki, kiedy zrobiłam najgłupszą rzecz w całym moim życiu.
Zacisnęłam zęby, starając się nie rozkleić. Płacz nic tutaj już nic nie zmieni. Zabrałam swojego laptopa z biurka, po czym od razu wyszłam, zbiegając na dół.
Chciałam mieć już za sobą rozmowę z rodzicami. Chciałabym, żeby powiedzieli mi, że mam szlaban do końca życia i tyle.
Posłusznie położyłam przed nimi laptopa, wracając na fotel.
-A teraz idź się spakuj. - Usłyszałam i momentalnie zamarłam.
-Słucham? - niemal wydukałam, otwierając szerzej oczy. Nie miałam pojęcia o czym oni mówią. Spakować? Jak to do cholery?
-To, co słyszałaś - odparł mój tata, chowając laptopa do torby i odkładając ją na bok. - Idź do swojego pokoju i spakuj się. Masz pół godziny na spakowanie się i przygotowanie do wyjazdu - odparł, cały czast utrzymując ostry, stanowczy ton.
-O czym wy mówicie? Jaki wyjazd? - Spojrzałam na nic, czując coraz większy stres. Nie chciałam wyjeżdżać. Cholernie nie chciałam nigdzie jechać.
-Zabieramy cię stąd. Zostając tutaj mogłabyś znów wplątać się w złe towarzystwo. Tam, gdzie jedziesz będziesz bezpieczna.
-Bezpieczna? - powiedziałam wręcz drwiąco. - A tutaj nie jestem? Przysięgam, że nie wyjdę z domu choćby do końca wakacji, ale nie każcie mi nigdzie wyjeżdżać, proszę - dodałam.
-Nie Chanel. Nadużyłaś naszego zaufania i musisz liczyć się z konsekwencjami. Teraz proszę cię ostatni raz, żebyś poszła do góry i zaczęła się pakować, bo twój czas ucieka.
Miałam łzy w oczach. Gdzie oni mnie zabierali?
-Na jak długo? - szepnęłam, czując łzę na moim policzku.
-Do końca wakacji, a później pomyślimy nad przeniesieniem cię do szkoły w tamtej okolicy.
Słucham?
-Nie chcę tam jechać, proszę..-szepnęłam jeszcze raz. Widząc tatę, wiedziałam, że jest i będzie nieugięty. - Mamo..- wyszeptałam desperacko, patrząc na nią z łzami w oczach. Widziałam, że jest jej mnie szkoda, ale nie mogła nic zrobić.
-Idź się spakować - powiedziała cicho.
Straciłam nadzieję na to, że odwiodę ich od tego pomysłu. Byłam przerażona i załamana. Nie wiedziałam gdzie wyjadę i myśl, że będę tam siedzieć do końca wakacji, a może i nawet do końca liceum mnie przerażała.
Powoli wstałam, bez słowa wracając do swojego pokoju. Łzy niekontrolowanie spływały po moich policzkach. Nie potrafiłam ich zahamować. Telefon i laptopa zabrali mi zapewne po to, żebym nie mogła już na miejscu poinformować Justina gdzie jestem. Oni myśleli, że ja wciąż się z nim spotykam, a ja nawet nie wyprowadzałam ich z tego błędu. I tak by mi nie uwierzyli.
Weszłam do swojego pokoju, po czym zamknęłam za sobą drzwi, od razu się o nie opierając. Rozpłakałam się na dobre, czując, że zamiast być choć trochę lepiej, jest jeszcze gorzej. Tu miałam przynajmniej Lea'ę i Cher. Kogoś, kto by przy mnie był, a tam? Nie będę mieć nikogo. A wiecie co jeszcze mnie bolało? Że będę z dala od Justina...Wiem, dobrze wiem jak wielką idiotką byłą, ale nawet nie wyobrażacie sobie jak bardzo stęskniłam się za jego widokiem. Chciałabym chociaż zobaczyć jego uśmiech, tylko tyle.
Pociągnęłam nosem, starając się uspokoić, choć szczerze mówiąc kompletnie mi to nie wychodziło. Wolnym krokiem podeszłam do szafy, wyjmując zza niej dwie walizki.
Co miałam zrobić? Pozostało mi jedynie zrobić to, co mi każą i zacząć się pakować. Byłam w sytuacji bez wyjścia. Nie miałam nic do gadania.
*
Justin siedział na kanapie, trzymając nogi na stole i papierosa w dłoni. To nie była żadna nowość. Potrafił spędzać tak całe dnie, wieczorami ewentualnie zahaczał o jakieś imprezy. Nie miał ochoty na nic innego, wszystko go irytowało. Drażnił go fakt, że w jego głowie wciąż siedziała jedna osoba, którą usilnie starał się z niej wyrzucić.
Wziął kolejnego bucha szluga, mocno się zaciągając. Moment, kiedy dym wnikał głęboko do jego płuc trochę go odprężał.
Czuł się przybity i nienawidził tego.
Zastanawiało go tylko dlaczego tak trudno było mu zapomnieć o Chanel. Co takiego miała ta dziewczyna, czego wszystkie, jego, poprzednie nie miały?
Nie rozumiał tego.
Chciał przestać w końcu zachowywać się jak nie on i wrócić do życia. Do imprez, do zabawy, do tych wszystkich dziewczyn, które były na każde, jego skinienie.
W pewnym momencie usłyszał otwierające się drzwi wejściowe. Nawet nie zareagował, słysząc po chwili znajomy stukot szpilek po panelach.
-Masz zamiar spędzić tak resztę życia? - Usłyszał, jednak nawet nie spojrzał w tamtym kierunku, biorąc kolejnego bucha.
-Najbliższą przyszłość na pewno - odparł, wypuszczając powoli z ust dym.
Lea zdjęła swoje szpilki stawiając je w progu, po czym podeszła do chłopaka, siadając tuż obok niego na kanapie i zakładając nogi na stół. Zabrała z jego dłoni papierosa, sama wkładając go sobie do ust i zaciągając się.
-Boże, jakie to gówno mocne - powiedziała, lekko się krzywiąc i wypuszczając z ust dym.
-Kradniesz mi szlugi i jeszcze narzekasz - mruknął bez jakichkolwiek emocji, po czym wyjął z kieszeni paczkę papierosów, zabierając drugą fajkę.
Odpalił zapalniczką szluga, wkładając go sobie do ust i zaciągając się nim jak najmocniej się dało.
-Jesteś przybity. Wiesz, kiedy widziałam cię takiego ostatni raz? Kiedy w przedszkolu Alice wyrzuciła kwiatka, którego jej dałeś. - Lea spojrzała na Justina mówiąc jednocześnie żartobliwie i całkiem poważnie.
-Była głupią suką - odparł obojętnie.
-Mieliście po sześć lat. - Lea parsknęła cicho śmiechem, odwracając głowę w jego kierunku.
-I tak była suką. - Wzruszył ramionami, wydmuchując dym. - Chociaż w ósmej klasie tak czy tak ją przeleciałem - mówił kompletnie bez jakiegokolwiek przejęcia.
Lea odwróciła się w jego kierunku.
-Serio Bieber, serio? To ile ty miałeś lat jak pierwszy raz coś ten teges? - spytała, wkładając do ust papierosa.
-Piętnaście - odpowiedział, nieco bardzo osuwając się po kanapie na dół i wygodniej się usadawiając.
-Boże. - Pokręciła głową, znów przenosząc swój wzrok przed siebie.
Po chwili blondynka zaczęła śmiać się pod nosem.
-Co? - Justin spojrzał na nią, nie wiedząc o co jej chodzi.
-I zrobiłeś to tylko dlatego, że w przedszkolu na nią leciałeś, a ona wyrzuciła twojego kwiatka? - Parsknęła śmiechem.
Szatyn lekko się uśmiechnął.
-Może. Chociaż i tak nie lubiłem tej suki - odparł, na co oboje po chwili zaczęli się śmiać.
Siedzieli w ciszy przez pięć minut, aż w końcu Lea postanowiła przejść do sedna sprawy. Nie przyszła tutaj bez powodu.
-Ale Chanel nie jest suką, nie?- powiedziała już poważniej, biorąc kolejnego bucha. Szczęka Justina lekko się zacisnęła. -Nie chcę cię wkurzać i tak dalej. Chcę po prostu uświadomić ci, że się w niej zakochałeś i powinieneś zrobić wszystko, żeby ją do tego przekonać. Ona cię kocha, a odrzuca cię tylko dlatego, że ci nie ufa.
-Ona mnie nie obchodzi - odparł oschle. -I proszę cię nie wyjeżdżaj mi tu z tekstem, że się zakochałem, bo ja nawet nie wiem co to uczucie oznacza. - Zaśmiał się.
-Oj Justin. - Westchnęła, biorąc ostatniego bucha i gasząc papierosa w popielniczce. - Mnie nie oszukasz. Znam cię od dziecka, zawsze wiedziałam, kiedy kłamiesz.
Szatyn po chwili zrobił to samo ze swoim papierosem, z powrotem opierając się o kanapę.
-Ta, dlatego w piątej klasie to ty mnie podkablowałaś u rodziców, że kłamię i wcale nie byłem w szkole, tylko na wagarach - powiedział lekko się uśmiechając.
Lea momentalnie parsknęła śmiechem.
-Ej, bo ja zawsze byłam uczciwa! - usprawiedliwiła się, udając przejętą.
-Ta. - Parsknął ze śmiechem.
-A pamiętasz jak obroniłam cię w ósmej klasie przed dyrektorem w szkole? Gdybym się za tobą nie wstawiła, to by cię wywalili - dodała. - Więc ty na mnie nie narzekaj.
-Pamiętam, nie martw się. - Parsknął śmiechem.
-I doradziłam ci wtedy co masz zrobić, żeby wszystko naprawić, prawda? - Spojrzała na niego.
-Yep - przytaknął.
-No widzisz braciszku, czasem warto mnie posłuchać. Zapamiętaj te słowa. - Uśmiechnęła się, opierając się o jego ramię i lekko wtulając w jego klatkę piersiową.
-Ta - odparł po chwili niepewnie, obejmując Lea'ę ramieniem.
*
-Jestem gotowa - powiedziałam niepewnie, schodząc po schodach. - Tato, gdybyś mógł tylko znieść moje walizki z góry, są dla mnie za ciężkie - dodałam, odchrząkując.
-Dobrze, a ty już się szykuj, zaraz wyjeżdżamy - odpowiedział, wymijając mnie i wchodząc do góry.
Założyłam ręce na piersi, odwracając się w stronę mojej mamy, stojącej w progu.
-Dlaczego każecie mi tam jechać? - spytałam cicho, patrząc na nią z wyrzutem.
-To dla twojego dobra - odpowiedziała krótko, odwracając wzrok.
Dla mojego dobra. Nie wydaję mi się.
Doszłam do wniosku, że żadne moje prośby i sprzeciwy nic mi tu nie dadzą. Jedyne, co mi pozostało to pogodzić się z tym, co postanowili rodzice i modlić się, żeby po wakacjach pozwolili mi wrócić do Phoenix.
Włożyłam buty, zawieszając na ramie torbę i zakładając ręce na piersi.
-Mogę chociaż wiedzieć gdzie mnie zabieracie?
-Dowiesz się na miejscu - odparła krótko, również wkładając buty. Miałam już dość wszystkiego. Nie chciałam nigdzie jechać, słyszycie? Chciałam tylko zamknąć się w moim pokoju.
W tym momencie po schodach zszedł tata, niosąc moje obie walizki.
-Otwórz już samochód. - Ojciec rzucił mi kluczyki do auta. Otworzyłam drzwi, wychodząc na zewnątrz, gdzie stał już wóz taty.
Nacisnęłam na przycisk na kluczykach, po czym stanęłam przy aucie, zakładając ręce na piersi. Choćbym nie wiem jak bardzo starała się powstrzymać, to i tak mi się to nie udawało. Spojrzałam na dom Justina, mając ochotę się rozpłakać.
Tęskniłam.
Za jego uśmiechem.
Za jego czekoladowymi oczami.
Po prostu za nim.
Oblizałam swoje wargi, jednocześnie je zaciskając. Z całych sił starałam się opanować i nie rozbeczeć. Myśl, że będę gdzieś daleko od niego bez możliwości zobaczenia go chociaż z daleka mnie zabijała.
-I właśnie dlatego musisz wyjechać. - Usłyszałam po chwili moją mamę, która najwyraźniej widziała, że wpatruje się w dom Justina. - Wsiadaj do samochodu, tata zapakuje twoje walizki do bagażnika - dodała.
Pojedyncza łza niekontrolowanie wypłynęła z mojego oka. Nie pozwoliłam jej nawet na spłynięcie po policzku, od razu starłam ją wierzchem dłoni, pociągając nosem i wiedząc, że muszę wziąć się w garść.
Odwróciłam się na pięcie, otwierając drzwi i wchodząc do auta.
Nie będę płakać.
Nie będę.
Nie.
*
Przez pierwsze dwie godziny drogi się trzymałam, jednak później wymiękłam i zasnęłam. Przez cały ten czas w mojej głowie panował totalny chaos. Myśli mnie zabijały i wyciskały ze mnie łzy, chociaż usilnie starałam się je powstrzymywać.
Wiecie, który moment był najgorszy? Kiedy złapałam się za brzuch i poczułam taką..pustkę. Poczułam, że tam nie ma już mojego dziecka i to było straszne.
Obudził mnie głos mojej mamy, która otworzyła drzwi od mojej strony.
-Chanel, jesteśmy na miejscu, chodź - powiedziała, a ja momentalnie się rozbudziłam. Jedyne, czego teraz chciałam, to dowiedzieć się gdzie jestem. Gdzie spędzę najbliższe półtora miesiąca o ile nie rok swojego życia.
Wyszłam z samochodu rozglądając się. Z racji tego, że było ciemno, ciężko było mi rozpoznać gdzie się znajduję.
Zaraz, chwila. Kojarzę to miejsce.
-Jesteśmy w Mastfor?* - spytałam, rozglądając się.
-Tak, dokładnie tak - odparł mój ojciec, wyjmując z bagażnika moje walizki.
Mastfor. Malutkie miasteczko, w którym mieszka ciocia Kaylie. Była rozwódką i mieszkała tu sama, co szczerze mówiąc zawsze mnie dziwiło, bo ja bym tu oszalała.
-To tutaj mam mieszkać? Ciocia wie? - spytałam.
-Oczywiście, że wie. Zgodziła się bez problemu, a teraz już chodź.
Lubiłam ciocię, lubiłam Mastfor, ale myśl, że Justin jest tak daleko i nie będę mieć możliwości zobaczenia go, sprawiała, że miałam ochotę się rozpłakać.
*
Przez godzinę rozmawiałam w salonie z rodzicami i ciocią. Jasno powiedzieli mi, że kompletnie odcinają mi kontakt ze światem. Nie oddadzą mi ani telefonu ani laptopa. Według nich pobyt tutaj miał mi pomóc zapomnieć, odizolować się, ale ja czułam, że będzie jeszcze gorzej. Oszaleję będąc tutaj sama.
Lubiłam ciocię, naprawdę. Była świetną babką i dziwiłam się, że po rozwodzie nikogo sobie nie znalazła. Tylko to nie zmieniało faktu, że nie chciałam spędzać tutaj tyle czasu. Nie miałam pojęcia co zrobię ze sobą przez cały ten czas.
Leżałam na łóżku w pokoju, który przygotowała dla mnie ciocia, patrząc w sufit. Nie mogłam nawet pożegnać się z Lea'ą czy Cher. Bali się pewnie, że jeśli uprzedzą mnie wcześniej, to przekażę Justinowi gdzie ma mnie szukać.
Nie wiedzieli, że ja i Justin to już przeszłość. On pewnie teraz dobrze się bawi, zaliczając panienki i pijąc do upadłego. Odzyskał stare życie za którym tak tęsknił.

A może to wszystko naprawdę wyjdzie mi na dobre? Może tutaj uda mi się zapomnieć i wrócić do zdrowia psychicznego?
Przekręciłam się na drugi bok, wtulając się w kołdrę.
-Śpij aniołku - szepnęłam, przymykając powieki pełne łez. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co zrobiłam i nigdy, przenigdy nie zapomnę o moim dziecku.
______________________________________________________________
Niespodzianka. Znów :)
Mam tylko nadzieję, że to docenicie. Kocham Was.
*Mastfor to wymyślona nazwa, fikcyjne miasteczko.