Rozdział 36.

soundtrack ♫

Chodziłam powoli po szpitalnym korytarzu, trzymając ręce założone na piersi. Tak bardzo się bałam. Chciałam, żeby już ktoś wyszedł i powiedział, że z Justinem wszystko dobrze, że nic mu nie będzie. Myśl o tym, że miałoby mu się stać..że miałoby go nie być mnie zabijała. Nieważne jak bardzo mnie skrzywdził, ile złego mi zrobił. Wciąż był tym Justinem, którego tak bardzo kochałam i pomimo wszystko będę kochać już do końca świata.
Stanęłam, opierając głowę o ścianę i patrząc na chłopaków, siedzących naprzeciw na krzesełkach. I choć nie potrafiłam zrozumieć ich pierwszej reakcji, to widziałam, że teraz naprawdę szczerze się martwili.
Pojedyncza łza spłynęła po moim policzku, a mi brakło sił nawet na to, aby ją otrzeć. Ta sytuacja uświadomiła mi jak wiele on dla mnie znaczy, jak mocno go kocham. Sama myśl o tym, że on...mógłby tego nie przeżyć, sprawiała, że miałam najczarniejsze myśli.
Nie przeżyłabym ani dnia z myślą, że jego już tu nie ma. Nie ma wśród nas. Jestem pewna, że ja umarłabym z nim.
W tym momencie na korytarz wbiegła Lea, do której wcześniej zadzwoniłam. To była jedyna rodzina Justina, którą znałam i czułam się zobowiązana do tego, żeby do niej zadzwonić.
-Co jest z Justinem? Już coś wiecie!? - powiedziała na jednym tchu, a w jej głosie słychać było strach i troskę. Była dobrym człowiekiem. Dobrą kuzynką. Kochała go.
Podniosłam się i czując, że nie jestem w stanie nic z siebie wydusić, jedynie wybuchłam płaczem, mocno wtulając się w blondynkę.
-Powiedz, że wszystko będzie dobrze, że nic mu nie będzie - wyszeptałam przez łzy.
Dziewczyna mocno mnie objęła, gładząc moje włosy.
-On z tego wyjdzie, jest silny, za bardzo lubi życie, nie podda się - zaczęła mnie uspokajać, choć wyraźnie czułam jak jej głos się łamał. A może już płakała.
Nieważne ile razy sprawił, że płakałam, nieważne ile razy mnie zranił, nieważne...że dla niego jestem nikim. Ważne, że on był wszystkim dla mnie.
Delikatnie puściłam Lea'ę odsuwając się od niej.
-On musi żyć - szepnęłam, pociągając nosem.
-I będzie - odparła, ocierając z mojego policzka, spływającą po nim łzę.
*
Minęły dwie godziny. Rozumiecie? Przez cały ten czas nie dostaliśmy żadnej informacji, niczego. Niepewność i strach mnie zabijały.
Siedziałam na krzesełku, patrząc bezmyślnie przed siebie. Miałam wrażenie, że minęły już wieki. Spojrzałam na zegar wiszący na ścianie, który wskazywał dokładnie 3:07. Było już tak późno, a ja nawet nie czułam
zmęczenia. Nawet przez myśl nie przeszło mi, aby wrócić do domu. Nie obchodziło mnie jak późno stąd wyjdę i czy rodzice o wszystkim się dowiedzą.
Jedyne czego teraz pragnęłam, to wiadomość, że z Justinem już jest wszystko dobrze. Nic więcej. Przysięgam.
Oparłam swoją głowę o ramię Lea'i siedzącej tuż obok mnie. Dziewczyna spojrzała na mnie, po czym delikatnie objęła mnie ramieniem. Cieszyłam się, że ją poznałam. Była cudowną osobą, na którą zawsze mogłam liczyć.
A teraz potrzebowałam wsparcia jak nigdy wcześniej.
-Może tego nie okazuję, ale kocham Justina dużo mocniej niż kuzyna, kocham go jak rodzonego brata - odezwała się po chwili. -Razem się wychowaliśmy, jesteśmy jak rodzeństwo - dodała.
Spojrzałam na nią, uważnie obserwując ją twarz. Widziałam w jej oczach łzy, którym usilnie nie pozwalała wypłynąć.
Przysunęłam się do niej jeszcze bardziej i mocno ją objęłam, przytulając.
-Mam nadzieje, że Justin zdaje sobie sprawę jak cudowną kuzynkę ma i że on traktuje cię tak samo - powiedziałam szeptem.
Po prostu się przytulałyśmy, czując, że obie tego potrzebujemy.
W tym momencie z sali wyszedł lekarz. Mój puls niebezpiecznie. Wszyscy jak na zawołanie się podnieśliśmy, podchodząc do mężczyzny.
Bałam się. Jak nigdy wcześniej.
-I co z nim? Już jest okej? Wszystko się udało? Nic mu nie jest? - wyrzuciłam z siebie na jednym tchu.
Miałam wrażenie jakby od tego, co odpowiedz teraz lekarz zależało całe moje życie.
I chyba tak właśnie było.
-Już jest dobrze, udało nam się opanować sytuację, ale miał niesamowite szczęście. Gdybyście wezwali pogotowie chociaż pół godziny później, mógłby tego nie przeżyć - odpowiedział, a ja czułam jak z moich oczu zaczęły powoli wypływać łzy. Nawet nie wiem dlaczego. Ze szczęścia, wciąż tkwiącego we mnie strachu czy bólu na samą myśl co by było gdybyśmy wezwali pogotowie za późno.
-Czyli nic mu nie będzie, tak? - spytał Mike, przecierając dłonią czoło.
-Jego stan jest już dobry, wyjdzie z tego. Teraz jest nieprzytomny, powinien niedługo się obudzić.
Momentalnie spojrzałyśmy na siebie z Leą i jakby na zawołanie pisnęłyśmy, wtulając się w siebie. Justin dla nas obu był niesamowicie ważny. I obie nie przeżyłybyśmy, gdyby cokolwiek mu się stało.
-Mogę do niego pójść? Tylko na moment, proszę - spytałam po chwili, odsuwając się od Lea'i.
-Nie wiem czy to..-zaczął, jednak Mike się wtrącił.
-Niech pan jej pozwoli, to dla niej ważne - powiedział, a ja spojrzałam na niego, lekko uchylając usta. Chłopak delikatnie się do mnie uśmiechnął, kiwając głową.
Nie spodziewałam się tego po nim. Kompletnie.
-No dobrze, ale tylko chwila, nie powinienem w ogóle nikogo o tej porze tam wpuszczać, ale drogą wyjątku..dobrze - odparł lekarz, cicho wzdychając.
Myśl, że za chwilę zobaczę Justina. Zobaczę go z myślą, że już nic mu nie grozi, sprawiła, że na moich ustach pojawił się duży uśmiech.
-Dziękuję, bardzo dziękuję - odpowiedziałam, udając się w kierunku sali. Tak strasznie chciałam móc już go zobaczyć, dotknąć, poczuć po prostu, że jest blisko.
Delikatnie uchyliłam drzwi, powoli wchodząc do środka.
Leżał tam..taki bezbronny, niewinny. Ten widok sprawiał, że w moich oczach zbierały się łzy. Spojrzałam na całą aparaturę znajdującą się przy nim, uświadamiając sobie coraz mocniej jak bardzo otarł się o śmierć.
Niepewnym krokiem podeszłam do łóżka na którym leżał i kucnęłam przy nim. Delikatnie położyłam swoją dłoń na jego i ujęłam ją, gładząc palcami jej wierzch.
-Tak strasznie cię kocham - szepnęłam, czując jak pojedyncza, słona łza spływała po moim policzku. Musnęłam jego skórę, czując jak bardzo brakuje mi jego dotyku. -Wiem, że ty mnie nie - dodałam szeptem, podnosząc ostrożnie jego dłoń do swojej twarzy. -Ale to nic.
Musnęłam ustami jego palce, starając się nie rozbeczeć do końca.
-Nie musisz mnie kochać, nie musisz nawet mnie lubić, po prostu...żyj, dobrze? Nic więcej.
Otarłam wierzchem swojej drugiej dłoni, łzy z moich policzków.
-Kocham cię, jak nigdy nikogo innego na świecie - dodałam jeszcze i pocałowałam jego dłoń, po czym delikatnie odłożyłam ją na łóżko.
Podniosłam się, zakładając ręce na piersi i jeszcze przez moment na niego patrząc. Spał, wyglądając tak strasznie niewinnie. Widząc go teraz nie potrafiłam nawet myśleć o tym, co mi zrobił. Jedyne obrazy jakie przewijały mi się przez głowę to te wszystkie miłe chwile, jakie spędziliśmy razem. Moja każda łza wypłakana w jego ramię, jego pocałunki, to, gdy mnie przytulał, powtarzając, że kocha mnie najbardziej na świecie.
Wzięłam głęboki oddech, starając się uspokoić. Nie chciałam znów się rozkleić. Wiedziałam, że to nic nie da.
-Śpij skarbie - szepnęłam ostatni raz, po czym powoli wyszłam z sali, delikatnie zamykając za sobą drzwi.
*
Do domu odwiozła mnie Lea. Była prawie piąta rano, a mnie nie obchodziło nawet czy któreś z moich rodziców nie wstało. Kompletnie o tym nie myślałam.
-Dziękuję - powiedziałam zachrypniętym głosem i odpięłam swój pas.
-Ja tobie też dziękuję - odparła, na co ja spojrzałam na nią zdziwiona.
-Mi? Za co? - spytałam zdezorientowana.
-Za to, że mimo tego wszystkiego co Justin robił, jak cię traktował, ty i tak teraz przy nim byłaś. Nie zostawiłaś go. Jesteś niesamowitą osobą, a on chyba nie zdaje sobie sprawy co stracił.
Spuściłam na moment wzrok, oblizując wargi.
-Nie mogłabym, on jest dla mnie zbyt ważny - powiedziałam.
-I właśnie za to ci dziękuję. - Uśmiechnęła się, a ja niepewnie to odwzajemniłam.
-Dobrze, ja muszę się już zbierać. Przyjedziesz jutro po mnie rano? Chcę od razu jechać do szpitala. - Spojrzałam na nią uważnie.
-Oczywiście, będę o dziesiątej.
-Dzięki. - Uśmiechnęłam się. -To do jutra, a raczej do dzisiaj - dodałam, wychodząc z samochodu.
*
Nie spałam ani godziny. Nie potrafiłam zmrużyć oka. Leżałam w swoim pokoju, nieudolnie próbując nie płakać. Dlaczego to musiało tak boleć? Dlaczego musiało być tak ciężkie? Dlaczego musiałam zakochać się akurat w kimś takim?
Pytań nie było końca, ale nie było na nie ani jednej odpowiedzi. Czułam się gorzej niż źle. Miałam wrażenie, że znajduję się na samym dnie, z którego nie da już się podnieść.
Znów uświadomiłam sobie ten bolesny fakt. Dla mnie on był całym światem, ja dla niego nikim.
To łamało moje serce i choć starałam się z całych sił się z tym pogodzić i zapomnieć, to nie potrafiłam.
-Kocham cię. Bardzo mocno, pamiętaj o tym.
-Obiecuję, że to niedługo się skończy.
-Wiesz, że jesteś dla mnie najważniejsza na świecie?
Dlaczego? Dlaczego powtarzał mi to wszystko? Dlaczego nie rzucił mnie po tamtej, pierwszej imprezie? Przecież o to mu chodziło, tak? Mógł zostawić mnie już wtedy, ale zamiast tego rozkochał mnie w sobie i sprawił, że stał się dla mnie najważniejszy na świecie. Zranił mnie tak bardzo mocno. Nigdy nie będę w stanie zapomnieć o tym, co mi wtedy zrobił, jak bardzo mnie skrzywdził - psychicznie i fizycznie, jednak mimo to, w głębi serca zawsze będę go kochać.
Spojrzałam na wyświetlacz telefonu. Była już dziewiąta, co oznaczało, że powinnam już się zebrać i doprowadzić się do porządku
Podniosłam się z łóżka, po czym od razu z powrotem na nie opadłam, ponieważ cholernie kręciło mi się w głowie. Przyłożyłam dłoń do czoła, czując jak wraz z podniesieniem się, zaczęłam czuć się coraz gorzej. Coraz bardziej mnie mdliło, a ja coraz mniej nad tym panowałam.
W końcu poczułam, że dłużej nie dam rady. Dosłownie wybiegłam z pokoju, kierując się do łazienki.
Błagam. Ostatnią rzeczą, której teraz potrzebowałam była grypa żołądkowa.
Nie znosiłam wymiotować.
W końcu, będąc już w stanie podniosłam się z podłogi, podchodząc do umywalki i przemywając swoją twarz zimną wodą. Czułam się fatalnie i miałam szczerą nadzieję, że ta cholera grypa przejdzie mi jak najszybciej.
*
Wmawiając mamie, że jadę z Leą na zakupy, pojechałam z nią do szpitala. Strasznie chciałam dowiedzieć się już co z Justinem, chociaż wiedziałam, że jeśli już się obudził, to ja nie miałam czego tam szukać. Nie chciałam by mnie wiedział, po prostu nie chciałam.
Weszłyśmy do szpitala, od razu pytając przy recepcji gdzie leży Justin. Chwała  Bogu, że Lea była jego rodziną, bo gdyby nie to, to nie dowiedziałabym się nawet gdzie teraz leży.
Od razu udałyśmy się pod wskazaną salę, zauważając w poczekalni Mike'a i Conor'a. Mimo wszystko, byli naprawę w porządku przyjaciółmi. Nie zostawili go, przyszli tutaj. Dla niego.
-I co z nim? - spytałam od razu, siadając obok jednego z chłopaków.
-Jest dobrze, jeszcze się nie obudził, ale lekarz mówi, że to normalne - odparł Mike, wzdychając i opierając głowę o ścianę. - Będzie dobrze Chanel, nie martw się - dodał.
Głośno wypuściłam powietrze z ust, wygodnie opierając się o miękki materiał krzesełka za sobą.
-Mogę mieć do was prośbę? - spytałam niepewnie. -Do was wszystkich - dodałam, odwracając się w kierunku Lea'i, aby dać jej do zrozumienia, że do niej również się zwracam. -Nie mówicie Justinowi, że tu byłam, dobrze? - powiedziałam niepewnie.
-Co? Dlaczego? - Conor spojrzał na mnie, wyraźnie nie wiedząc o co chodzi. Westchnęłam, nie wiedząc jak im to wytłumaczyć.
-Nie chcę, żeby wiedział, że tu byłam, że przy nim siedziałam i że tak się o niego martwiłam.
-Nie rozumiem, kompletnie - odparła Lea, siadając po mojej drugiej stronie, obok mnie.
-To nic, po prostu to dla mnie zróbcie. Gdyby o mnie pytał, w co i tak szczerze mówiąc wątpię, to powiedzcie, że nie pojechałam z wami do szpitala.
-Skoro tak właśnie chcesz. - Mike westchnął, nachylając się i przecierając twarz dłońmi.
-Tak, dokładnie tak - mruknęłam, ponownie się opierając.
-To ja do niego pójdę, posiedzę trochę przy nim - odparła po chwili Lea, udając się w kierunku sali.
Sama miałam ogromną ochotę do niego pójść, jednak wiedziałam, że nie mogę tego zrobić. On mógł się w każdej chwili obudzić i zobaczyć, że przy nim siedzę, a tego chciałam uniknąć.
-To ja pójdę kupić sobie coś do picia - mruknęłam zachrypniętym głosem i wstałam, idąc w kierunku bufetu.
Weszłam do środka, mijając młodą dziewczynę, trzymającą na rękach malutkie dziecko. W tym momencie z rąk maluszka wypadła pielucha, którą od razu podniosłam, podając dziewczynie.
-Dziękuję. - Uśmiechnęła się.
-Nie ma sprawy. - Odwzajemniłam gest, spuszczając głowę i patrząc na małego chłopczyka, którego trzymała na rękach. Był taki drobny. Patrzył na mnie swoimi naprawdę dużymi jak na dziecko, lekko brązowymi oczami.
-Hej szkrabie. - Na moich ustach niekontrolowanie pojawił się uśmiech. Uwielbiałam dzieci. Lekko pogładziłam chłopca po policzku, a kąciki jego ust delikatnie się uniosły.
-Aww. - Dziewczyna, jak mniemam jego mama uśmiechnęła się, widząc to. -On naprawdę jeszcze rzadko kiedy się uśmiecha, zwłaszcza do obcych ludzi, coś w sobie masz - powiedziała, na co obie się zaśmiałyśmy.
Podniosłam na moment głowę, dopiero teraz przypatrując się dziewczynie.
Była taka..młodziutka. Jeśli już była starsza ode mnie, to co najwyżej o rok, nie więcej.
-To twój synek? - spytałam, chcąc się upewnić.
Szatynka kiwnęła twierdząco głową.
-Wiem co pomyślałaś, jestem przecież taka młoda - powiedziała cicho, lekko wzdychając.
-Nie, przecież nic takiego nie powiedziałam - usprawiedliwiłam się od razu, zdając sobie sprawę, że zapewne nie jestem pierwszą osobą, która dziwi się, że tak młoda dziewczyna ma dziecko.
-I tak wiem, że tak pomyślałaś. -Zaśmiała się. -Ale nie mam ci tego za złe, każdy tak reaguje. Wiesz, Justin nie był planowany, ale mimo to kocham go najmocniej na świecie i nigdy, nikomu bym go nie oddała.
-Nazywa się Justin? - Cicho się zaśmiałam, patrząc jeszcze na chłopca.
-Tak, a dlaczego?
-Nie, nic - odparłam z uśmiechem. - Podziwiam cię, ja chyba bym się załamała, zachodząc teraz w ciążę.
-Mi też było ciężko, ale wierz mi, w momencie kiedy pierwszy raz usłyszałam bicie jego serduszka, poczułam, że to najpiękniejsze, co mnie w życiu spotkało - mówiła, patrząc na dziecko, trzymane na rekach.
Patrzyła na niego z taką miłością, oddaniem, troską. Mimo, że była młodą matką, to widziałam, że była cudowną mamą dla tego maluszka.
Uśmiechnęłam się patrząc na nich. To był zdecydowanie jeden z najsłodszych widoków.
-Jejku, zagadałam się, a przecież miałam już iść - powiedziała po chwili, śmiejąc się.
-To ja cię zagadałam, przepraszam. -Zawtórowałam jej.
-To ja będę już lecieć, miło było cie poznać. - Uśmiechnęła się, odchodząc.
-Wzajemnie. - Odwzajemniłam gest, zakładając ręce na piersi.
Odwróciłam się na pięcie, podchodząc do automatu. Wrzuciłam do niego drobne, po czym nalałam sobie do plastikowego kubka kawy.

Wróciłam pod salę, na której leżał Justin. Zauważyłam, że nie było nikogo na korytarzu, co prawdopodobnie oznaczało jedno.
-Przepraszam. - Zaczepiłam lekarza, wychodzącego akurat z sali Justina. -I co z nim?
-Obudził się, może pani do niego iść. Już jutro będziemy mogli go wypisać. -Uśmiechnął się, wymijając mnie i odchodząc.
Nie mogę. Nie mogę do niego iść.
Przyłożyłam dłoń do czoła, robiąc krok w tył. Nawet nie wiecie ile bym oddała, żeby wszystko było normalne, żebym mogłam teraz tak po prostu iść do Justina i mocno go przytulić.
Ale nie mogłam.
Oparłam się o ścianę, zakładając ręce na piersi.
W tym momencie z sali wyszedł też Mike.
-Obudził się? - spytałam w sumie retorycznie, patrząc na chłopaka, który kiwnął twierdząco głową.
-I czuje się dobrze? - dodałam, chcąc być pewna.
-Tak, wszystko jest okej.
-To na mnie już czas. - Westchnęłam, podnosząc się i poprawiając na ramieniu swoją torebkę.
-Na pewno nie chcesz do niego iść? Chanel, musiałbym być głupi i ślepy, żeby nie widzieć, że ty wciąż go kochasz i chcesz się z nim zobaczyć.
-Nie kocham go - odparłam krótko, spuszczając głowę. Kłamanie, patrząc w oczy średnio mi wychodziło.-Martwiłam się, tak samo jak martwiłabym się o ciebie czy Lea'ę. To normalne - skwitowałam. -A teraz muszę już iść - dodałam i chciałam już odejść, kiedy sobie o czymś przypomniałam.
-A i Mike, proszę pamiętaj o co was prosiłam - dodałam jeszcze, po czym nie czekając na żadną reakcję z jego strony, odwróciłam się na pięcie odchodząc.

Wsiadłam do taksówki, opierając głowę o szybę i mając nadzieję się nie rozpłakać.
Na marne.
Łzy bezlitośnie spływały po moich policzkach. Tak bardzo chciałam go teraz przytulić i powiedzieć, że gdyby mu się coś stało, umarłabym.
Niestety dobrze wiedziałam, że to głupie i niemożliwe. On mnie nie kocha i nigdy prawdziwie nie pokocha, a ja nie chce więcej przez niego cierpieć.
Pociągnęłam cicho nosem, bawiąc się swoimi palcami. Droga do domu ciągnęła mi się w nieskończoność.
*
Już następnego dnia Justin mógł wyjść ze szpitala. Wiedział, że będzie już niedługo wzywany na policję i będzie musiał zeznawać w sprawie narkotyków, jednak miał już gotową historyjkę, którą miał zamiar przedstawić na komisariacie.
Zresztą nie obchodziło go to. Wiedział, że jakoś się wywinie. Zawsze mu się udawało.
-Powinieneś zadzwonić do Chanel i powiedzieć, że już wróciłeś do domu. -Mike wszedł z Justinem do domu, odzywając się.
-Po cholerę mam do niej dzwonić, zresztą co ją to w ogóle obchodzi - prychnął, odkładając klucze na komodę. Od razu przeszedł do salonu, siadając na łóżku. Wciąż był jeszcze słaby, chociaż i tak miał ogromne szczęście. To mogło skończyć się naprawdę źle.
-Boże jakim ty jesteś kretynem. - Mike parsknął, siadając na fotelu naprzeciw i wygodnie się rozkładając.
-Że co? - Justin przymrużył oczy, patrząc na niego uważnie. -Ona już nie obchodzi mnie, a ja jej, proste.
-Naprawdę sądzisz, że jej nie obchodzisz? - Chłopak parsknął śmiechem, podnosząc się. -Wiesz jak bardzo jej nie obchodzisz? Tak, że to ona pierwsze przybiegła do ciebie, kiedy zacząłeś się dusić, to ona wrzeszczała na nas, żebyśmy wezwali pogotowie, to ona trzymała cie za rękę, to ona płakała, błagając cię, żebyś przeżył, to ona siedziała całą, jebaną noc w szpitalu tylko po to, żeby upewnić się, że z tego wyjdziesz i to ona siedziała przy tobie, kiedy tylko mogła. Kurwa, jaka ona zła - prychnął z ironią, czując, że nerwy mu puściły. Wiedział, że złamał obietnicę daną Chanel, ale już nie mógł wytrzymać z gadaniem Justina.
Szatyn wpatrywał się w niego z lekko uchylonymi ustami. Nie potrafił nic z siebie wydusić. Nie spodziewał się usłyszeć coś takiego, kompletnie. Nie dowierzał w to, co właśnie usłyszał. Przez cały ten czas wydawało mu się, że Chanel ma go już gdzieś, nie obchodzi jej co się z nim stanie, dlatego wiadomość, że tak bardzo przejęła się jego zdrowiem i życiem dosłownie go zamurowała.
-Zatkało? Wiesz co Bieber, gdybym nie widział jak ta dziewczyna cię kocha, to olałbym to wszystko i w dalszym ciągu ją podrywał, ale widzę, że to nie ma sensu. Jesteś idiotą, bo straciłeś najlepszą dziewczynę, jaką kiedykolwiek miałeś - powiedział i wstał, po prostu wychodząc i zostawiając Justina całkiem samego.
Z natłokiem myśli w głowie.

Bieber wciąż siedział na kanapie, opierając ręce o swoje kolana i bawiąc się swoimi palcami.
-Kocham cię. Jesteś dla mnie wszystkim i dlatego tak bardzo się boję, że mnie zranisz.
Chłopak przypomniał sobie jej słowa, które powiedziała mu kiedyś po pijaku.
-Obiecałem jej wtedy, że jej nie zranię - powiedział sam do siebie ze wzrokiem wbitym w swoje palce. -A zraniłem i skrzywdziłem ją jak nikt inny na tym jebanym świecie - dodał.
Jej uśmiech, jej sposób bycia, jej słodki śmiech, jej słodkie zachowanie, jej słowa, gdy mówiła mu, że go kocha.
-Nie zasługiwała na to - mruknął sam do siebie. -Kurwa nie zasługiwała na to wszystko, co jej zrobiłem - powiedział już dużo głośniej i gwałtownie oparł się o fotel, kładąc nogę na stole.
Nigdy, do żadnej dziewczyny nie poczuł czegoś takiego, a raczej nigdy, do żadnej nie poczuł czegokolwiek, ale z Chanel...z nią było inaczej. Tylko ona potrafiła wywołać prawdziwy, szczery uśmiech na jego ustach. Tylko z nią lubił spędzać czas, patrzeć na jej uśmiech, słuchać tego, co mówi. Lubił nawet po prostu leżeć z nią na łóżku i oglądać film.
Ale mieć ją przy sobie.
*
Spałam na kanapie w salonie, kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi. Niechętnie podniosłam się, przecierając zaspane oczy.
-Jeśli to listonosz, to przysięgam, że wsadzę mu ten jego pieprzony list w tyłek - mruknęłam sama do siebie, idąc do drzwi i przecierając wciąż oczy.
Przekręciłam zamek, po czy otworzyłam drzwi.
Szok.
Zdziwienie.
Przyspieszone bicie serca.
-Co ty tutaj robisz? - wydukałam po chwili, widząc w drzwiach Justina.
Rozumiecie? Justina.
Chłopak podniósł wzrok, oblizując swoje wargi i wyraźnie bawiąc się palcami dłoni, które trzymał w kieszeni.
-Mogę wejść? - spytał zachrypniętym głosem, patrząc mi w oczy.
Od razu odwróciłam wzrok.
-Nie - odpowiedziałam ostro, choć to, co mówiłam było kompletnie sprzeczne z tym, co czułam. -Po co tu przyszedłeś?
-Chanel ja...-zaczął, biorąc głęboki oddech. -Ja chciałem cię przeprosić, za wszystko. Za wszystko co ci zrobiłem.
-Och serio? - Zaśmiałam się ironicznie. -Za co? Za to, że od początku się mną bawiłeś? Że wmawiałeś mi miłość tylko po to, żeby się mną pobawić? - mówiłam, robiąc dwa kroki w kierunku Justina. -Czy za to, że mnie biłeś i potraktowałeś jak ostatnią szmatę? - dodałam, schodząc po jednym schodku i stając naprzeciw Justina.
Jego wzrok był skupiony na moich oczach.
Byłam bliska rozpłakania się. Justin proszę, nie rób mi tego znowu. Nienawidź mnie, rób to, co wcześniej, ale nie włączaj mnie znowu w swoją grę. Nie wytrzymam tego po raz kolejny.
-Za wszystko - szepnął. -Żałuję wszystkiego co ci zrobiłem, przysięgam. Chanel, ja..nie wiem co się ze mną dzieje, rozumiesz? Wszystko stanęło na głowie, zamiast cieszyć się tym, że znów jestem wolny, ja myślę o tobie w każdej, możliwej chwili, rozumiesz? Spotykając się z jakimiś pustymi idiotkami myślę o tobie, każdą porównuje do ciebie i żadna nie dorasta ci do pięt. Nie wiem co ze mną zrobiłaś, nie wiem co w sobie masz, ale cholera, Chanel ja się chyba w tobie..zakochałem - ostatnie zdanie wypowiedział na tyle cicho, że ledwo je usłyszałam.
Czułam jak moje serce bije coraz szybciej, a może po prostu łamało się na pół. Znów mi to robił, znów chciał, żebym cierpiała.
-Nie używaj słów, których znaczenia nie znasz - powiedziałam z ironią, kręcąc głową. -Ty nie wiesz co to znaczy kochać kogokolwiek i chyba nigdy tego nie zrozumiesz. Jesteś chorym, agresywnym człowiekiem, który żyje z ranienia innych - mówiłam, starając się brzmieć jak najbardziej stanowczo.
Nie chciałam mu pokazać, że chce mi się płakać. Nie chciałam, żeby wiedział, że wciąż mnie to wszystko boli.
Odwróciłam się, chcąc już odejść, jednak poczułam, jak chłopak delikatnie łapie mnie za rękę.
-Chcę się zmienić - szepnął, patrząc mi prosto w oczy. -Chcę być z tobą, chce mieć cię znów przy tobie. Proszę, wróć do mnie - dodał szeptem.
Nigdy.
Przenigdy.
Silna Chanel się na to nie nabierze.
Już nigdy więcej.
-Po co? Bo brakuje ci kogoś do bawienia się? Do okłamywania? Do wyżycia się? Wyładowania swojej agresji?- mówiłam, patrząc mu prosto w oczy i usilnie chcąc pokazać mu, że jestem silna, że tamtej, słabej Chanel już nie ma.
-Przepraszam, ale nie chcę więcej  być twoim workiem treningowym czy zabawką. Nie wrócę do ciebie, nigdy - powiedziałam stanowczo i wyrwałam swoją rękę, wchodząc z powrotem o stopień do góry i wchodząc do domu, trzaskając za sobą drzwiami.
Nie wytrzymałam. Rozpłakałam się na dobre.
Przestań kurwa, przestań znów zaczynać swoją popieprzoną grę moim kosztem. To jest chore. Daj mi spokój i pozwól w końcu przestać przez ciebie cierpieć.
______________________________________________________________________
Chyba wyszedł krótki, ale właśnie na tym chciałam go zakończyć, więc nic więcej bym już tu nie dodała. Nie mam teraz czasu go sprawdzać, zrobię to za jakąś godzinkę i poprawię ewentualne błędy, za które teraz bardzo przepraszam.
Ktoś podesłał mi link. Chanel na tt -https://twitter.com/ChanelSwift_LIE  kto ma twittera, niech follownie.
Ciekawe czy powtórzy się sytuacja z poprzedniego rozdziału - a mianowicie kompletne olanie komentowania na początku.
Powiem wam tylko jedno - to od waszych komentarzy zależy czy nie rzucę pisania, bo bez motywacji nie będę tego publikować.
Dziękuję każdej czytającej i komentującej osobie. Kocham Was <3