Rozdział 18.

Nie potrafiłam opanować emocji. Na zmianę płakałam i wybuchałam złością, rzucając poduszkami. Czy jest chociaż jedna rzecz w której on mnie nie okłamał?  Czy chociaż raz powiedział mi prawdę? I czy chociaż jeden, pieprzony raz zachował się wobec  mnie w porządku? Nie wydaję mi się. Wytrzymałam już wiele, wliczając w to jego wahania nastroju i brak kontroli nad nerwami, ale to co zrobił teraz przechodzi wszelkie granice. Jak w ogóle mógł rozgadać o mnie takie rzeczy? Kto jeszcze wiedział? A do tego wszystkiego, dam sobie rękę uciąć, że połowę zmyślił. Podkoloryzował to wszystko, dodając trochę „od siebie” i zrobił ze mnie jakąś zwykłą, puszczalską szmatę.

„Potrafisz zadowolić faceta” – te słowa chyba najbardziej utkwiły mi w głowie. Mimo, że nie byłam głupia i domyślałam się, co on miał na myśli to byłam przekonana, a raczej stuprocentowo pewna, że to już efekt wyobraźni Justina. Nie wierzę, że robiłam rzeczy, którymi brzydzę się na samą myśl. Jeśli wiecie co mam na myśli.

Wyciszyłam telefon, gdyż ciągle telefony od Justina, mogłyby obudzić rodziców. Nie miałam najmniejszej ochoty z nim rozmawiać. Po co? Przecież po prostu wcisnąłby mi kolejną wymyśloną historyjkę. Ciekawe co tym razem. Powiedziałby, że Aron kłamał? Albo, że powiedział to tylko jemu w tajemnicy? Zabawne z jaką łatwością przychodzi mu okłamywanie mnie. Wmawianie mi coraz to kolejnych bzdur, w które ja mam wierzyć.

On nie zna żadnych, pieprzonych granic.

*

-Odbierz ten pierdolony telefon, kurwa – warknął, nerwowo trzymając telefon przy uchu. Chłopak sprawiał wrażenie, jakby miał zaraz wybuchnąć i pozabijać wszystkich dookoła. Bezskutecznie starał się dodzwonić do Chanel, która  wciąż odrzucała jego połączenia. Nie wiedział jeszcze co się stało, w końcu kiedy zostawiał dziewczyną przy stoliku, wszystko było w porządku. Zastanawiały go słowa nastolatki. Dlaczego tak nagle wróciła do tematu tamtej nocy?

W końcu zrezygnowany, włożył telefon do kieszeni spodni, wchodząc z powrotem do klubu. Udając się do stolika, przy którym wcześniej siedzieli z Chanel, zauważył swojego kumpla. Powoli zaczął układać sobie w głowie co mogło się wydarzyć. Dosłownie się w nim zagotowało. Podszedł do chłopaka, łapiąc go za koszulkę.

-Coś ty jej kurwa nagadał?! – niemal wrzasnął na niego, patrząc na szatyna ze wściekłością w oczach.

-Spokojnie, stary. – Zaśmiał się idiotycznie, zabierając ręce Justina ze swojej koszulki. Lekko się chwiejąc, spojrzał Jus’a, wciąż się uśmiechając. – Może tak od początku, co?

-Gadałeś z Chanel? – spytał już nieco spokojniej, nie wiedząc, czy jego podejrzenie są w ogóle uzasadnione.

-Z tą słodziutką małolatą, którą przeleciałeś? – spytał, wręcz retorycznie, biorąc łyk piwa. – A rozmawiałem. Stary, wiem, że nigdy się nie dzielisz, ale ona jest naprawdę niezła, zrobiłbyś wyjątek dla kumpla.- Zaśmiał się, odkładając z powrotem piwo na stolik.

-Pojebało cię?! – Justin ponownie złapał chłopaka za koszulką, szarpiąc go. – Coś ty jej nagadał, że ona nie chce ze mną gadać?!

-Ja tylko powiedziałem, że słyszałem, że jest dobra w łóżku, tyle. – „Usprawiedliwił się”.

-Ty kretynie . – Justin pchnął lekko Aron’a, sam siadając na wysokim krześle i przeczesując nerwowo włosy dłońmi.

-No co? – Szatyn usiadł obok, biorąc kolejny łyk piwa.  Justin przez chwilę siedział w jednej pozycji, starając się oddychać głęboko i nieco uspokoić.

-Jesteś pojebany – warknął po chwili i gwałtownie wstał, udając się w kierunku wyjścia z klubu.

Wjechał samochodem do swojego garażu, po czym spojrzał na dom Chanel, znajdujący się naprzeciw. Nie zastanawiając się nawet dłużej, pewnym krokiem zaczął iść w tamtym kierunku. Było prawie wpół do drugiej w nocy, ale to go nie obchodziło. Jeśli Chanel, nie odbierała od niego telefonów, to musiał znaleźć inny sposób na porozmawianie z nią. Wiedział dokładnie, które okno jest z pokoju nastolatki, po nieraz już widział jak dziewczyna się wymyka. Miał więc pewność, że trafi do odpowiedniego pokoju. Nie obchodziło go, że to co w tym momencie robi, to w gruncie rzeczy włamanie. Miał tylko jeden cen – porozmawiać z Chanel, teraz.

Wejście na niższy z dachów domu zajęło mu dużo mniej czasu niż Chanel, żeby nie powiedzieć, że w wykonaniu Justina, wydawało się to banalnie proste. Starając się być w miarę cicho, przeszedł te kilka kroków, podchodząc do okna pokoju dziewczyny. Na jego szczęście, Chanel zapomniała je zamknąć. Nie wahając się nawet przez chwilę, wszedł przez nie do pokoju, delikatnie, jak najciszej zeskakując do środka. Sądząc po wyglądzie sypialni, zdecydowanie miał pewność, że pokój ten należy do jego dziewczyny. Przymknął za sobą okno, sam wchodząc nieco dalej. Nie musiał dużo się rozglądać, aby stwierdzić, że Chanel nie ma w pokoju, co nasuwało mu na myśl dwie myśli. Albo była w łazience, albo nie wróciła do domu. Postanowił jednak przyjąć tę pierwszą tezę jako pewniejszą i poczekać. Podszedł do biurka, spoglądając na rzeczy leżące na nim.

W tym momencie usłyszał jak ktoś wchodzi do pokoju. Momentalnie spojrzał w tamtą stronę, widząc Chanel. Wzrok dziewczyny był jednak skupiony na telefonie komórkowym, więc ta, nawet nie zauważyła Justina. Chłopak zlustrował wzrokiem nastolatkę. Dziewczyna miała na sobie krótkie, dresowe spodenki, sięgające tak naprawdę niewiele za tyłek i bokserkę.  

Chanel odłożyła telefon na komodę, sama w końcu odwracając się i omal nie dostając zawału.

*

Wyobrażacie to sobie? Była prawie pierwsza w nocy, wchodzę do pokoju, odwracam się, a tam co? Zauważam, że ktoś jest w moim pokoju. Dosłownie pisnęłam, a chłopak od razu do mnie podszedł, zakrywając mi dłonią usta. Dopiero teraz dotarło do mnie, że to Justin, co wcale nie było dla mnie jakimś uspokojeniem czy mniejszym szokiem.

-Cii, to tylko ja – powiedział cicho, odkładając dłoń z moich ust.

-Co nie zmienia faktu, że nie mam pojęcia co tutaj robisz! – niemal krzyknęłam, kompletnie zapominając o rodzicach.

-Ciszej! – Uciszył mnie, po czym ponownie ściszył głos. – Chcesz, żeby twoi rodzice usłyszeli? – spytał retorycznie, patrząc mi w oczy.

-Co ty tutaj robisz? Zdajesz sobie sprawę z tego, że to jest włamanie? – powiedziałam już ciszej, choć miałam ochotę krzyczeć. Wydrzeć się na niego, po czym zabić go, używając do tego chociażby cyrkla, czy nożyczek.

-Musiałem się z tobą zobaczyć, teraz – odpowiedział i westchnął cicho. – Słuchaj Chanel, wiem, że rozmawiałaś z Aronem  i…

-I chcesz mi teraz wytłumaczyć, że to co on mówił to kłamstwo, wszystko to sobie wymyślił, a ty nigdy w życiu nie mówiłeś mu niczego takiego, prawda? – przerwałam mu, parskając ironicznym śmiechem.  Justin oblizał wargi, spuszczając na moment głowę, po czym ponownie na mnie patrząc.

-To nie tak. – Westchnął. –Byłem kompletnie nawalony i zdecydowanie zbyt rozmowny, zresztą jak zawsze po alkoholu. Powiedziałam o kilka zdań za dużo, ale nie zrobiłem tego celowo.

Po raz kolejny parsknęłam ironicznym śmiechem.

-Sądzisz, że ci w to uwierzę? Naprawdę masz mnie za tak głupią i naiwną? Wiesz co, może i w wiele rzeczy ci uwierzyłam, choć nie powinnam, ale tym razem ci się nie uda.

-Chanel, mówię prawdę – powiedział poważnie, patrząc mi prosto w oczy, jakby chcąc w ten sposób mnie „zmiękczyć”.  – Pijany gadam różne rzeczy i tego nie kontroluję.

-Kolejne kłamstwo. Zresztą, ty kłamiesz od początku. To wszystko to jest jedno, wielkie, pieprzone kłamstwo.

-Uwierz mi do cholery – powiedział, kładąc dłonie na moją twarz i przybliżając się do mnie jeszcze bardziej.  – Chanel, proszę – niemal szepnął, patrząc mi prosto w oczy.

-Nie Justin, nie uwierzę ci, nie po raz kolejny – odparłam pewnie, zdejmując jego dłonie ze swojej twarzy.

Chłopak spojrzał na mnie, a ja widziałam jak zaczyna zbierać się w nim złość, co zaczynało mnie przerażać. Po chwili odsunął się, odwracając się i przechodząc kawałek po moim pokoju. Wpatrywałam się w niego uważnie, nie wiedząc nawet jak się teraz zachować.

-Ale co ja takiego zrobiłem, hm? – powiedział po chwili zupełnie innym tonem niż wcześniej, ponownie odwracając się w moim kierunku. Zamurowało mnie.

-Jaja sobie robisz? – powiedziałam, patrząc na niego jak na idiotę.

-No co? – spytał retorycznie, podchodząc bliżej. – Co cię tak boli? Że powiedziałem prawdę? Że jesteś łatwa? – powiedział, a ja nie potrafiłam wydusić z siebie nawet słowa. Wpatrywałam się w niego z uchylonymi ustami.

-Nie zaprzeczysz, prawda? Powiedziałem tylko czystą prawdę o tobie, skarbie. Że wystarczyło kupić ci kilka drinków, a od razu wskoczyłaś mi do łóżka, że „dałaś mi” po dwóch tygodniach znajomości. Gdybyś naprawdę była taka grzeczna, nie poszłabyś ze mną do tego klubu, nie wypiła tych drinków i nie przespałabyś się ze mną . Przecież ty sama pchałaś mi się do łóżka, prowokowałaś mnie, jak tylko się dało – kontynuował, stojąc już kilka centymetrów przede mną.  – Co, nie lubisz prawdy o sobie? Ciężko ci przyjąć do wiadomości, że zachowałaś się jak zwykła szmata? Wiesz, dawno nie spotkałem tak łatwej dziewczyny – skwitował, parskając ironicznym śmiechem.  Nie dowierzałam w to, co do mnie mówił. Chyba dopiero teraz to do mnie dotarło.  Nie wytrzymałam i uderzyłam go w policzek, wkładając w to całą swoją siłę. 

-Wynoś się stąd! – powiedziałam głośno, wiedząc, że nie mogę pozwolić sobie na krzyk, gdyż obudziłabym rodziców.  Chłopak jedynie przejechał dłonią po czerwonym policzku, ponowne patrząc na mnie pogardliwie.

-Prawda w oczy kole, czyż nie? – syknął.

-Wynoś się kurwa! – powtórzyłam.

-Odezwę się, jak zachce mi się pieprzyć, jesteś w tym dobra.  - Złapał mój podbródek, przybliżając się do mnie. – Usta, na kolanach, te sprawy, rozumiesz. – Zaśmiał się ironicznie. Z całych sił go od siebie odepchnęłam.  Justin charakterystycznie „cmoknął” w moim kierunku, uśmiechając się, po czym po prostu jak gdyby nigdy nic wyszedł przez okno. Stałam jak osłupiała, nie potrafiąc uwierzyć w to, co się właśnie wydarzyło, w jego słowa…

Nawet nie wiedziałam kiedy po moim policzku spłynęła łza. Osunęłam się po ścianie na dół, siadając na podłodze i zakrywając  twarz dłońmi, rozpłakałam się.

*

Szatyn wszedł do swojego domu, trzaskając za sobą drzwiami. Usiadł na kanapie, kładąc łokcie na kolanach i opierając na dłoniach głowę. I choć przed Chanel starał się być opanowany, chcąc sprawić swoimi słowami ból dziewczynie, to w środku pałał wściekłością.

W końcu puściły mu nerwy, gwałtownie wstał z impetem przewracając stolik stojący przed nim.

-Mała dziwka – syknął, przeczesując włosy i robiąc kilka kroków do przodu. – Co ona sobie w ogóle wyobraża, kurwa.

Chłopak zrzucił z komody szklaną szkatułkę, która z hukiem rozbiła się na panelach.

-I tak do mnie wrócisz, nie pozwolę ci odejść .

*

Cały dzień byłam jakby nieobecna. Nie wspominając już o tym, że byłam cholernie niewsypana. Zasnęłam dopiero około czwartej nad ranem.  Przeryczałam pół nocy, to takie żałosne.  Lekcje były dla mnie koszmarem. Nie potrafiłam na niczym się skupić, marzyłam jedynie o tym pieprzonym dzwonku. Cher nieudolnie próbowała wyciągnąć ze mnie jakieś informacje, ale nie miałam najmniejszej ochoty o tym opowiadać, wiedząc też, że jak zwykle skończyłoby się to kazaniem.

Na długiej przerwie, usiadłam na trawie, opierając się o jedno z drzew i wkładając do uszu słuchawki. Niestety, mój plan odstresowana się przez te chociaż dwadzieścia minut, nie wypalił.

-Chanel, przez cały dzień jesteś jakaś nieobecna a przede wszystkim cholernie smutna. Mów co się stało. – Cher usiadła obok, po turecku, kładąc na trawę swoją torbę.

-Nic – odpowiedziałam krótko, odwracając wzrok.

 -Chanel. – Dziewczyna spojrzała na mnie uważnie. Przewróciłam oczami, widząc jej wzrok. Coś w stylu „Wyciągnę to z ciebie, czy tego chcesz czy nie”. Na dobre schowałam telefon z słuchawkami, patrząc na dziewczynę.

-Co? Co chcesz ode mnie usłyszeć? To, że po raz kolejny przejechałam się na Justinie? No to już to wiesz, dasz mi teraz spokój? – powiedziałam ironicznie.

-Co się znowu stało? Boże, a nie mówiłam, że będziesz przez niego ciągle cierpieć jeśli nie zerwiesz z nim kontaktów? Co on tym razem zrobił?

-Czy to ważne?

Dziewczyna jedynie skarciła mnie wzrokiem, a ja ponownie przewróciłam oczami.

-Wiesz co zrobił? Jego zapewne wszyscy kumple wiedzą o tym, że tamtej nocy poszłam z nim do łóżka i wiesz co jeszcze? Wyjawił im jakże cudowne szczegóły, dodając przy tym oczywiście, że jestem genialna w łóżku – powiedziałam na jednym tchu , mając ochotę ponownie się rozpłakać.

-To było do przewidzenia..- odpowiedziała, a ja spojrzałam na nią, otwierając szerzej oczy.

-Słucham? – spytałam, będąc nieco zdziwiona tym, jak spokojnie to przyjęła.

-Naprawdę sądziłaś, że on zatrzyma to dla siebie? Wiedziałam, że to zrobi, że pochwali się kumplom, że zaliczył głupiutką małolatę.

-On zrobił ze mnie dziwkę – dosłownie syknęłam, zaciskając zęby.

-On z ciebie zrobił? Chanel, sama ją z siebie zrobiłaś – odparła, a ja w tym momencie myślałam, że się przesłyszałam.

-Co!? – prawie wrzasnęłam. – Jak możesz tak mówić?!

-Jezu, nie chciałam cię urazić, ale do cholery, poszłaś z nim do łóżka, nawet niewiele go znając.

-Byłam pijana i dobrze o tym wiesz..- powiedziałam już ciszej, mając ochotę się rozpłakać.

-Ale wiedziałaś co może się wydarzyć jeśli za dużo wypijesz, a mimo to piłaś…- powiedziała niepewnie.

-Wiesz co, dzięki. – Gwałtownie wstałam, zbierając swoją torbę. – Miło, że najbliższa mi osoba w tym pieprzonym Phoenix uważa mnie za dziwkę, dziękuję ci za te cudowne słowa – dodałam i szybkim krokiem odeszłam, ignorując przeprosiny Cher.

*

Do końca lekcji nie odzywałam się do Cher. Byłam na nią wściekła, ale jednocześnie zaczęło zastanawiać mnie, czy to nie jest prawda. Dziewczyna powiedziała mi dzisiaj tak naprawdę to samo, co Justin wczoraj. Może to prawda?

Założyłam torbę na ramię, wychodząc ze szkoły i udając się w kierunku domu. Zauważyłam, że kilka metrów dalej zaparkowany był samochód Justina. Od razu przyspieszyłam, nie chcąc nawet na niego patrzeć. Jus wyszedł z auta, idąc od razu w moim kierunku. Chłopak złapał mnie za łokieć, odwracając w swoim kierunku.

-Przestań za mną łazić! Daj mi święty spokój, nie chcę mieć z tobą już nic wspólnego! – krzyknęłam, usiłując się wyrwać.

-Chanel, przepraszam. Nawet nie wiesz jak cholernie wściekły jestem na siebie za to, co ci wczoraj powiedziałem. Przecież ja tak nie myślę i nigdy nie myślałem, nie wiem dlaczego ci to powiedziałem – tłumaczył się, patrząc na mnie z żalem w oczach, które niemal wyglądał na prawdziwy.

-Tak oczywiście. – Parsknęłam ironicznym śmiechem, ponownie chcąc się wyrwać, jednak chłopak trzymał mnie za mocno. – Puść mnie do cholery!

-Chciałem cię zranić, bo mnie odrzucałaś, dlatego ci to powiedziałem. Tak strasznie cię przepraszam.

Gdzie on się nauczył tak grać? Wyglądał jakby naprawdę tego żałował, choć nie byłam tak głupia, by znów się nabrać.

-Przecież ja się nie gniewam. No o co miałabym być zła? O to, że nazwałeś mnie szmatą? – powiedziałam z ironią.

-Zrozum, że…- zaczął, ale nie dałam mu skończyć.

-Nie, to ty zrozum, że to definitywnie koniec mojej naiwności. Nigdy więcej nie dam ci się omotać i nie myśl sobie, że tak po prostu uwierzę teraz w te twoje miłe słówka i rzucę ci się w ramiona. Daj mi spokój i znajdź sobie nową ofiarę – syknęłam, wyrywając swoją dłoń i szybkim krokiem odchodząc. Byłam z siebie dumna, choć czułam łzy zbierające się w moich oczach.

Aż dziwne, że do końca dnia miałam całkowity spokój. Żadnych telefonów, smsów, czy nachodzenia. Starałam się wziąć się w garść i przestać o nim myśleć.

*

Sama nie wiem czy cieszyłam się z tego, że jest już sobota, czy martwiłam się tym, że mam więcej czasu na to pieprzone myślenie o nim. Do tego wszystkiego, rodzice pojechali za miasto, co oznaczało, że praktycznie cały dzień będę sama w domu.

Przerzucałam kanały, siedząc znudzona na kanapie, kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi. Pierwsza myśl? Jeśli to Justin, to przysięgam, że to się dla niego źle skończy. Niepewnie podeszłam do drzwi i otworzyłam je.  To zdecydowanie nie było Justin.

-Pani Chanel Swift? – spytał mężczyzna w średnim wieku, trzymając w rękach jakąś kartkę.

-Tak, a coś się stało? – spytałam, nie ukrywając, że trochę się przestraszyłam.

-Nie, spokojnie. – Zaśmiał się. – Kwiaty dla pani – dodał, a ja spojrzałam na niego dosłownie jak na idiotę. – Mike, dawaj je – powiedział do faceta w samochodzie, który najwyraźniej był jego współpracownikiem.

-Może pani tutaj podpisać? – spytał, a ja kiwnęła twierdząco głowa, biorąc do ręki długopis i wpatrując się wciąż zdezorientowana jak inny facet wnosi do mojego domu dwa, duże bukiety czerwonych róż. 

-Ale od kogo te kwiaty? – spytałam, podpisując podstawioną mi kartkę. – Nie mam pojęcia, ja tylko dostarczam zamówienie.  Może w środku jest jakaś karteczka. – Facet uśmiechnął się.

-Dobrze, dziękuję – odwzajemniłam uśmiech, chcąc zamknąć już drzwi, jednak mężczyzna mnie powstrzymał.

-Proszę zaczekać, to jeszcze nie koniec. – Zaśmiał się, pomagając swojego koledze wnosić kwiaty. Zszokowana wpatrywałam się jak układają w salonie coraz to kolejne bukiety.

-To już wszystkie? – spytałam po około dwóch minutach, spoglądając na piękne kwiaty.

-Tak, dokładnie piętnaście bukietów. Albo bardzo panią kocha, albo nieźle narozrabiał. No, albo jedno i drugie. – Zaśmiał się wychodząc.

-Taa. – Odwzajemniłam niepewnie uśmiech.

-To dziękuję i do widzenia.

-Do widzenia – odparłam i zamknęłam za nimi drzwi. Od razu podeszłam do kwiatów, szukając w nich jakiejś karteczki, choć szczerze mówiąc nietrudno było domyśleć się, kto je przysłał. W końcu znalazłam jedną, odwróciłam ją, czytając jej zawartość : „Przepraszam. Jestem kompletnym idiotą, a ty najpiękniejszą i najcudowniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkałem. Justin.”

Tego się nie spodziewałam.

_____________________________________________________________________

No więc tak. Według mojej "reguły" powinnam dodać teraz rozdział na blogu o Miley, bo zawsze dodaję raz tu raz tu, ale jakoś bardziej natchnęło mnie na ten rozdział, tutaj.

Jeśli chodzi o tamtego bloga, to nie wiem kiedy dodam, na pewno jeszcze przed koncertem.

Co do tego rozdziału - mam nadzieję, że się podoba ;) Czy w Justinie zaczynają budzić się jakieś uczucia, czy nie - to zostawiam już do waszej interpretacji ;)

A tak z ciekawości - jak myślcie, jak zakończy się to opowiadanie? Bo to, jak ono się skończy akurat mam już zaplanowane od początku. Oczywiście wam tego nie zdradzę, ale chcę znać wasze pomysły/przypuszczenia, więc piszcie w komentarzach :D

Do polecenia :

http://this-is-unreal.blogspot.com/

http://how-to-love-jb.blogspot.com/

http://i-need-a-new-outlet.blogspot.com/

http://if-i-could-take-away-the-pain.blogspot.com/

Chyba nic nie pominęłam, a jeśli tak, to śmiało piszcie, a od razu dopiszę ;p