Rozdział 16.

Chłopak wszedł do swojego domu, rzucając kluczyki na komodę stojącą w przedpokoju. Zdjął buty, wręcz nerwowo kopiąc je w kąt i wchodząc do salonu. Szatyn usiadł na kanapie, opierając łokcie na kolanach i przecierając twarz. Był zmęczony i śpiący, przecież spał zaledwie trzy godziny.

Podniósł głowę, opierając się o oparcie kanapy i przeczesując dłońmi włosy.
Był na siebie zły. Takimi wybuchami złości, nie zaskarbi sobie zaufania Chanel. Wiedział, że jeśli nie zacznie panować nad swoją złością, dziewczyna może przestać się z nim spotykać.
Zareagował tak wcześniej, bo nienawidził, kiedy nie dostawał tego, na co ma ochotę, był przyzwyczajony, że zawsze otrzymywał to, czego chciał.
W tym momencie telefon w jego kieszeni zaczął wibrować. Odchylił się, wyciągając komórkę z kieszeni, po czym spojrzał na jej wyświetlacz.
Pierwszą reakcją było zdziwienie, malujące się na jego twarzy, jednak po chwili Justin jedynie zaśmiał się drwiąco pod nosem, ponownie wygodnie opierając się o oparcie kanapy i kładąc na nim jedną rękę.
-Słucham skarbie - powiedział, uśmiechając się sam do siebie i trzymając jedną dłonią telefon przy uchu.
-Szybko sobie kogoś znalazłeś, Justin. - Chłopak usłyszał po chwili w telefonie, cichy, lekko zachrypnięty, kobiecy głos.
-Tak wyszło - odparł obojętnie i wstał z kanapy, udając się do kuchni. Szatyn wyjął z lodówki sok pomarańczowy, po czym zrobił jego łyk.
-Czyli ja nic dla ciebie nie znaczyłam? - dziewczyna spytała nieśmiało, na co chłopak miał ochotę parsknąć śmiechem.
Ależ znaczyłaś. Byłaś dobra w łóżku. Jus postanowił jednak oszczędzić sobie tego komentarza i jedynie westchnął, wychodząc z kuchni i udając się po schodach na górę.
-Natalie, przestań tak sentymentalnie pieprzyć. Chyba przy naszym ostatnim spotkaniu wyjaśniliśmy sobie wszystko. Co jeszcze chcesz ode mnie usłyszeć, co? - spytał oschle, wchodząc do sypialni i kładąc się na plecach na łóżku.
-Nic się nie zmieniłeś, dalej jesteś tym samym dupkiem - powiedziała, na co Justin przewrócił zirytowany oczami.
-Zadzwoniłaś tylko po to, żeby mi to powiedzieć? - warknął.
-Nie - powiedziała już dużo stanowczej, niż wcześniej. - Ona ma tylko szesnaście lat, zostaw tą dziewczynę w spokoju.
Chłopak zaśmiał się drwiąco.
-Widzę, że bardzo interesujesz się tym, z kim się spotykam, skoro wiesz nawet ile ma lat - odparł. Dziewczyna zignorowała ten komentarz, biorąc głęboki oddech.
-Nią też masz zamiar pobawić się miesiąc, a później zostawić? Nie wciągaj jej w to, w co udało ci się wciągnąć mnie. Ona nawet nie ma osiemnastu lat, to jeszcze dziecko, nie niszcz jej życia.
-Zajmij się swoim pierdolonym życiem, dobra? Chanel to duża dziewczynka, a ja do niczego jej nie zmuszam. Robi to z własnej, nieprzymuszonej woli - warknął, będąc już zirytowany gadaniem byłej dziewczyny.
-Bo nią manipulujesz, tak samo jak robiłeś to ze mną - powiedziała już ciszej niż wcześniej, a każde wypowiedziane słowo wyraźnie sprawiało jej ból.
-Oj skarbie i chyba o to właśnie chodzi, prawda? Nie obchodzi cię Chanel. Jesteś po prostu wściekła, że cię rzuciłem i spotykam się z kimś innym - powiedział drwiąco, wstając z łóżka.
-Jesteś żałosny. Dzięki Bogu się z ciebie wyleczyłam i chodzi mi tu tylko i wyłącznie o tą dziewczynę. Przecież wiem, że to twoja kolejna zabawka.
-Skąd ta pewność, kochanie?
-A nie mam racji? Co ona dla ciebie znaczy, hm?
-Hmm..- zaczął, udając, że intensywnie nad czymś myśli. - Dobrze się pieprzy - skwitował, śmiejąc się drwiąco.
-Jesteś dupkiem, Bieber. Zostaw ją w spokoju i nie pakuj jej w to bagno - powiedziała, a w jej głosie dało się wyczuć złość.
-Naprawdę sądzisz, że będę robił to, co mi każesz? Dam ci dobrą radę. zajmij się sobą i przestań wpieprzać się w moje życie, które już ciebie nie dotyczy.
-Spróbuję przemówić jej do rozumu, możesz być tego pewny - odpowiedziała pewnie i nie dając chłopakowi dojść do słowa, rozłączyła się.
Justin odłożył telefon od ucha i zacisnął go w dłoni, czując jak złość w nim narasta.
-Tępa suka - warknął, rzucając swoim telefonem na łóżko. Jus oparł dłonie o komodę, spuszczając głowę.  Oddychał głęboko, starając się uspokoić.
Po chwili podniósł się, ostatni raz biorąc głęboki oddech. Nie miał zamiaru przejmować się swoją byłą dziewczyną.
Szatyn zdjął z siebie koszulkę, rzucając ją na łóżko i udając się do łazienki, w celu wzięcia prysznica.

*

-Chanel, ty mnie w ogóle słuchasz? - spytała Cher, kiedy siedziałyśmy razem z Katy na szkolnej stołówce.
-Co? - spytałam odruchowo. - A tak, słucham cię - dodałam od razu.
-A ty co taka nieobecna? - spytała Katy, nabijając na widelec liść sałaty.
-Mało spałam - odparłam, wzruszając ramionami. Czując, że nie jestem głodna, odstawiłam swój talerz obok. Oparłam podbródek na dłoni, ziewając po chwili.
-Wyczuwam, że to ma związek z Justinem - wtrąciła Cher, nawet nie podnosząc wzroku znad swojego talerza.
Westchnęłam cicho, mając nadzieję, że za chwilę nie zacznie się kolejna kłótnia.
-Ma - odpowiedziałam krótko, czekając na reakcję dziewczyny.
-Chanel okej - powiedziała po chwili niespodziewanie, podnosząc głowę i odsuwając swój talerz na bok.  - Martwię się o ciebie, uważam, że twoje zachowanie jest bardzo głupie, ale z tego co widzę, nie uda mi się przemówić ci do rozumu. Może w końcu zrozumiesz dlaczego tak bardzo męczyłam cię tymi wszystkimi kazaniami, ale póki co, przestańmy się już o to kłócić. Masz rację to twoje życie. - dodała na jednym tchu, a ja  przyznam, że nie spodziewałam się takiej wypowiedzi.
-Dzięki - odpowiedziałam, uśmiechając się delikatnie. Cieszyłam się, że w końcu przestaniemy się o to kłócić, to było męczące.
-Więc teraz..możesz opowiedzieć nam, jak w końcu między wami jest - powiedziała po chwili Katy, na co wszystkie cicho się zaśmiałyśmy.
-Przede wszystkim, Justin naprawdę nie jest taki jak myślicie. To znaczy..- zawahałam się. -On nie jest święty i nie będę kłamać, że nie pije i tak dalej, ale on bywa naprawdę słodki - dodałam i na samą myśl o wczorajszym wieczorze i nocy, uśmiechnęłam się.
-Dał mi różę, zabrał w śliczne miejsce..- zatrzymałam się, chcąc pominąć "incydent" na mostku. -No, a później zabrał mnie do siebie. Rozmawialiśmy, śmialiśmy się, po prostu miło spędziliśmy czas. A rano odwiózł mnie do domu, zanim rodzice wstali - skończyłam opowiadać, uśmiechając się sama do siebie.
Dziewczyny spojrzały na siebie, po czym ponownie przeniosły swój wzrok na mnie.
-Brzmi...słodko - powiedziała niepewnie Cher, a ja zaśmiałam się pod nosem. Obie uśmiechnęły się, patrząc na mnie uważnie.
-Bo tak było - odparłam, delikatnie się uśmiechając.
-Ale jeśli chodzi o tamtą noc...nie żałujesz? - spytała po chwili Katy, a ja przygryzłam nerwowo dolną wargę. Wcześniej starałam się o tym nie myśleć, nie chciałam się nad tym zastanawiać.
-Co się stało to się nie odstanie, a żałowanie nic tutaj nie zmieni - odparłam i westchnęłam cicho.
-Chanel, a..spałaś z nim jeszcze kiedyś? Kiedy byłaś trzeźwa? - dopytała Cher.
-Nie - odpowiedziałam od razu. -Od tamtej nocy ani razu.


Wychodząc ze szkoły, stanęłam na moment w miejscu, z zamiarem włożenia słuchawek do uszu.
-Hej - usłyszałam po chwili cichy głos. Podniosłam głowę, widząc przed sobą drobną blondynkę.
-Emm..hej - odpowiedziałam zdezorientowana. -Znamy się? - spytałam przyglądając się dziewczynie. Wyglądała znajomo, dałabym sobie rękę uciąć, że już gdzieś ją widziałam.
-Nie, nie znamy, ale znamy tą samą osobę - odpowiedziała, odgarniając kosmyk swoich długich włosów za ucho.
-A dokładniej? O kim mówisz? - spytałam, przekładając ciężar ciała na jedną nogę i zakładając ręce na piersi.
-Może usiądziemy, co? - spytała, wskazując głową ławkę znajdującą się obok. Spojrzałam w tamtym kierunku, po czym przytaknęłam.
Usiadłam na ławce, kładąc na kolana swoją torbę.
-Więc? - spytałam zniecierpliwiona, kiedy dziewczyna usiadła obok.
Blondynka wzięła głębokich oddech, po czym oblizała wargi, odwracając się bardziej w moim kierunku.
-Chodzi o Justina - odparła, a ja w tym momencie doznałam olśnienia.


-Wykorzystałeś mnie! - wykrzyczała dziewczyna, kładąc dłonie na klatce piersiowej szatyna i odpychając go.
Chłopak parsknął ironicznym śmiechem, łapiąc dziewczynę za łokcie.
-Czy ja cię do czegokolwiek zmuszałem? Nie. A to, że w tej swojej główce ubzdurałaś sobie, że będziemy żyć razem długo i szczęsliwie, to już nie moja wina - powiedział, ironicznie się uśmiechając.
Dziewczyna gwałtownie wyrwała swoje ręce, odchodząc krok w tył.
-Powiedziałeś, że mnie kochasz - powiedziała już ciszej, przez co ledwo to usłyszałam.
W tym momencie szatyn wybuchnął głośnym śmiechem.
-Naprawdę wierzyłaś we wszystko, co ci mówiłem? - powiedział przez śmiech.

To ta dziewczyna, z którą wtedy Justin kłócił się przed domem. Poczułam delikatny ucisk w brzuchu. Nie wiedziałam co chce mi powiedzieć dziewczyna.
-Ale o co dokładniej? - spytałam niepewnie. Blondynka westchnęła cicho, patrząc na mnie uważnie.
-Zakochałaś się w nim, prawda? - spytała, a ja nie miałam pojęcia o co jej chodzi.
-Bez urazy, ale to chyba nie jest twoja sprawa - odparłam, mając nadzieję, że nie zabrzmiałam zbyt niegrzecznie.
-Nie zrozum mnie źle, ale on nie jest dla ciebie. Uwierz mi, że lepiej będzie dla ciebie,  jeśli przestaniesz się z nim spotykać.
-Dlaczego tak mówisz? Zresztą co cię obchodzi czy się z nim spotykam? Coś cię z nim łączy?
-Łączyło. - Westchnęła. - A wiesz dlaczego ci to mówię? Bo on cię zrani, zrani tak mocno, jak mnie - dodała, a ja czułam jak moje serce przyspiesza.
-Rozkochał mnie w sobie, wykorzystał, wciągnął w to całe bagno, a później tak po prostu zostawił, mówiąc, że nigdy mnie nie kochał. Wiesz jak ja się wtedy poczułam? Jak nic nie warta...- nie dokończyła, oszczędzając sobie wyrażenie, po czym westchnęła cicho.
Przełknęłam ślinę, oblizując wargi i starając się ułożyć sobie to w głowie.
-Nie chcę cię urazić, ale skąd wiesz, że ze mną będzie tak samo? Skąd pewność, że on do mnie nic nie czuje?
-Bo ludzie się nie zmieniają..ja nie jestem pierwszą, którą tak potraktował a ty..zapewne nie ostatnią - powiedziała, a ja czułam jak każde wypowiedziane przez nią słowa sprawiają mi ból.
-Ja...- zaczęłam, jednak w tym momencie zobaczyłam jak samochód Justina staje przed szkołą, a z auta wychodzi właśnie on sam.
Chłopak trzasnął z całej siły drzwiami, idąc szybkim krokiem w naszym kierunku.
-Nie wierz w ani jedno jego słowo - dziewczyna szepnęła jeszcze, zanim Jus znalazł się przy nas.
-Chanel idziemy. - Złapał mnie za przedramię, niemal siłą odciągając. Nawet nie stawiałam oporu, posłusznie idąc w kierunku samochodu.
Odwróciłam się na moment, spoglądając na blondynkę, która wciąż stała w tym samym miejscu.
-Wsiadaj - warknął, otwierając mi drzwi samochodu, a chłodny ton jego głosu przyprawił mnie o dreszcze.
Wsiadłam do samochodu, a chłopak trzasnął drzwiami zamykając je. Położyłam swoją torbę na kolanach, nerwowo stukając paznokciami.
Po chwili Justin wsiadł na swoje miejsce, wkładając kluczyk do stacyjki i przekręcając go, odpalając silnik i odjeżdżając.
Przez pięć minut jechaliśmy w ciszy, która szczerze mówiąc była gorsza niż jakiekolwiek słowa.
-Dziwka - warknął pod nosem.
-Słucham? - spytałam, patrząc na niego z oburzeniem, malującym się na twarzy.
Chłopak od razu odwrócił na moment głowę w moim kierunku.
-To nie do ciebie - usprawiedliwił się, kładąc na moment jedną dłoń na moim kolanie, po czym ponownie ułożył ją na kierownicy. Widziałam, że był wściekły, jakby wiedział o czym rozmawiałam z tamtą dziewczyną.
-Justin, uspokój się, widzę jaki jesteś wściekły - powiedziałam niepewnie. Szatyn zacisnął kurczowo dłonie na kierownicy, niespodziewanie zjeżdżając na pobocze. Przez chwilę wpatrywał się w przednią szybę, nie odzywając się ani słowem.
Dopiero po jakiejś minucie spojrzał na mnie, oblizując wargi. Obrócił się w moją stronę, patrząc mi prosto w oczy.
-Po co z nią rozmawiałaś? - spytał po chwili.
-Bo do mnie podeszła i poprosiła o rozmowę, a nie miałam powodu odmawiać - odpowiedziałam, wzruszając ramionami.
Justin zacisnął dłoń w pięści, przeczesując drugą dłonią włosy.
-Co ona ci nagadała? - warknął.
-Nic - odparłam, spuszczając wzrok.
-Zresztą, nieważne. Nigdy więcej z nią nie gadaj. To rozhisteryzowana wariatka, która nie potrafi pogodzić się z faktem, że nie jesteśmy już razem - powiedział, a w jego głosie dało się wyczuć złość. Nic nie odpowiedziałam, nie mając pojęcia co powinnam myśleć.
-Rozumiesz? - spytał, podnosząc dłonią mój podbródek, bym na niego spojrzała. Kiwnęłam twierdząco głową, przygryzając dolną wargę.
Jus uśmiechnął się, przybliżając się do mnie i całując mnie w usta.


-Dzięki za podwiezienie - powiedziałam, odpinając pas.
-Nie ma sprawy - odpowiedział, uśmiechając się.
Przed wyjściem z samochodu, pożegnałam się z chłopakiem, całując go w usta, po czym uśmiechając się, wysiadłam z auta, udając się w kierunku domu. Zdjęłam buty w przedpokoju, chcąc udać się od razu do swojego pokoju, jednak usłyszałam wołanie z salonu.
Odłożyłam swoja torbę na podłogę, wchodząc do pokoju, z którego wołała mnie mama.
-Hm? - spytałam w progu.
Mama spojrzała na mnie uważnie, zakładając ręce na piersi.
-Kto odwiózł cię do domu? - spytała, a ja poczułam ucisk w brzuchu, nerwowo przygryzając wargę.

_______________________________________________________________________

Dość szybko napisałam ten rozdział, biorąc pod uwagę ile czasami mi to zajmuje :)

Chciałam wyjaśnić jedną sprawę. Niektórzy mogą sądzić, że tworząc to opowiadanie inspirowałam się "Danger'em". To nieprawda. Zaczynając pisać nie znałam jeszcze tamtego opowiadania, więc jest to niemożliwe. Piszę to, bo nie chcę po prostu, żeby ktoś posądzał mnie o brak własnych pomysłów.

Chciałam też polecić jeden blog - http://cheat-fate.blogspot.com/. Sama go czytam i jest świetny, a do tego pisze go naprawdę cudowna dziewczyna<3

To chyba tyle, do następnego;**