Special Chapter 5

Byłam przekonana, że za chwilę się obudzę, jednak mijały sekundy, a Justin wciąż stał przede mną. Nie budziłam się, lecz wciąż nie potrafiłam uwierzyć, że to wszystko nie jest jedynie snem.
Patrzyłam w jego zaszklone oczy. Oczy, za którymi tak bardzo tęskniłam. Starałam się utrwalić w swojej głowie widok każdego detalu jego idealnej twarzy. Jakbym naprawdę czuła, że za moment się obudzę, a jego obraz nagle się rozpłynie. Ciszę między nami przerwał jego ściszony głos.
- Mogę cię dotknąć? Chcę tylko sprawdzić czy nie jesteś moim kolejnym przywidzeniem - Wyciągnął w moim kierunku drżącą dłoń.
Zamarłam. To nie był sen? To wszystko działo się naprawdę? Do oczu naszło mi momentalnie milion łez, przed oczami stanęły wszystkie chwile, które z nim spędziłam, w głowie zapanował kompletny chaos. On tu był, on naprawdę tu był.
Nie odezwałam się ani słowem czując, że przez gardło nie jest mi w stanie przejść żadne słowo. Pragnęłam powiedzieć cokolwiek, jednak nie potrafiłam. Odebrało mi mowę.
Justin delikatnie przyłożył dłoń do mojego policzka, jakby również bał się, że zaraz zniknę. Przejechał opuszkami palców po mojej skórze. Poczułam dreszcze na całym ciele. Serce omal nie wyrwało się z mojej piersi. Wciąż nie wierzyłam, że to wszystko dzieje się naprawdę. Nie wierzyłam, że znów czuję jego dotyk na swojej skórze.
Powoli uniosłam swoją dłoń i delikatnie położyłam ją na jego nadgarstku. Poczułam jego kości, krew płynącą w żyłach, ciepło skóry. On żył, on był prawdziwy. Stał teraz przede mną z krwi i kości. Nie był jedynie moim snem czy wyobrażeniem.
Z moich oczu wypłynęły łzy.
- Ty jesteś prawdziwa - szepnął po chwili, chyba sam nie wierząc w słowa, które wypowiada. Coś w nim pękło. Rozpłakał się jak mały chłopiec. Taki jego obraz zapamiętałam. Mojego kochanego Justina, tego, który nie wstydzi się okazywać swoich uczuć, tego, że mnie kocha. Nie tamtego potwora.
- Tak bardzo za tobą tęskniłem, tak mocno cię kocham - powiedział w końcu i zrobił krok do przodu, wtulając się we mnie z całych sił.
Łzy spływały już samoistnie po moich policzkach. Czułam jego ciało tuż przy swoim, ciepło bijące od niego, jego zapach, który wciąż tak dobrze pamiętałam. Z całego swojego serca pragnęłam wtulić się w niego z całych swoich sił, lecz nie mogłam.
On nie miał prawa tu być. Ja nie miałam prawa wciąż go kochać. Nie było go już w moim życiu i nie mogło być. Walczyłam ze swoim sercem nie odwzajemniając uścisku Justina.
W pewnym momencie chłopak delikatnie się ode mnie odsunął. Spojrzał na mnie, łamiąc mi swoim wzrokiem serce.
- Dlaczego to zrobiłaś? Dlaczego odeszłaś bez pożegnania? - Nawet nie próbował powstrzymać łez. Płakał patrząc mi prosto w oczy.
Zaciskałam swoje wargi modląc się o niewybuchnięcie płaczem. Patrzył na mnie wzrokiem pełnym żalu. Nie potrafiłam nawet odpowiedzieć na jego pytanie. Nie potrafiłam spojrzeć mu w oczy po tym, jak go zostawiłam. Samego, zdanego tylko na siebie.
- Przecież wiedziałaś, że znaczysz dla mnie wszystko, wiedziałaś, że jesteś jedyną osobą dla której żyję. Zostawiłaś mnie tak nagle, bez pożegnania, pozbawiłaś wszystkiego - mówił, przez cały czas płacząc.
- Musiałam, przepraszam - odpowiedziałam, mocno łamiącym się głosem. Wykazałam się niesamowitą siłą powstrzymując płacz. Smutek połączony ze szczęściem, że znów Go widzę roznosiły mnie od środka.
Otarłam palcami łzy z policzków i założyłam ręce na piersi.
- Wiem kim jestem, wiem, że na ciebie nie zasługuję, wiem, że potrafię tylko ranić, ale kochałem cię, słyszysz? - Ponownie zrobił krok w moim kierunku. - I wciąż cię kocham, wciąż jesteś dla mnie wszystkim. Codziennie błagałem tego do góry, żeby mi cię oddał, żeby pozwolił mi znów wziąć cię w ramiona. Zmienię się, przysięgam, że...- Przerwałam mu.
Moje serce zostało rozbite na milion małych kawałeczków. Nienawidziłam siebie za to, co zrobiłam Justinowi. Nienawidziłam siebie za to, co dopiero chcę mu zrobić.
I choć brzydziłam się samą sobą, to nie mogłam postąpić inaczej.
- Już cię nie kocham. To przeszłość. Słyszysz? Nie kocham cię. - Wyrzuciłam z siebie na jednym tchu, nie wierząc, że takie słowa przeszły mi przez gardło.
W myśli krzyczałam "Nie wierz mi, słyszysz?! Nie wierz w moje słowa, to bzdury. Kocham cię z całego serca, jesteś i już na zawsze będziesz moją, jedyną, prawdziwą miłością."
I choć pragnęłam z całych sił, to nie mogłam powiedzieć tego na głos. Musiałam kierować się rozsądkiem, serce nie miało tu głosu. Nie teraz, nie kiedy jest Jason, którego muszę uchronić.
Justin patrzył na mnie tępym wzrokiem, jakby nie wierzył w to, co właśnie usłyszał. Po jego policzkach intensywnie spływały łzy, jednak on sam milczał. Spuściłam wzrok nie potrafiąc spojrzeć mu teraz w oczy. Nie po tym, co powiedziałam.
Przez chwilę panowała między nami absolutna cisza. Wyzywałam samą siebie od najgorszych w swoich myślach. On nie zasłużył na taki ból. Mimo wszystko, nie zasłużył na cios, który mu teraz zadałam. Kochał mnie. Wciąż kochał mnie tak mocno, jak tylko potrafił, a ja tymi słowami wbiłam sztylet w jego serce.
- Nie wierzę cię - wyszeptał w końcu. - Nie wierzę - dodał.
- To twoja sprawa. Ja mówię tylko jak jest. - Zebrałam w sobie resztki sił i kontynuowałam swoją wypowiedź. - Minął ponad rok, to bardzo dużo czasu. Zdążyłam o tobie zapomnieć, ułożyć sobie życie, wrócić do normalności. Kochałam cię jak szalona, ale to już przeszłość. Nic już do ciebie nie czuję, może jedynie sentyment, wiele razem przeszliśmy i byłeś moją pierwszą miłością. Nic więcej, Justin.
Brzydziłam się sobą. Za te słowa powinnam skończyć w cholernym piekle. Przepraszałam w duchu i jego i Boga.  Przysięgam na wszystko, że nie mogłam postąpić inaczej, nie miałam żadnego wyjścia.
W tym momencie Justin delikatnie podniósł mój podbródek tak, abym na niego spojrzała.
- Spójrz na mnie i mi to powiedz. Słyszysz? Spójrz na mnie i to powtórz, nie wierzę ci - powiedział całkowicie poważnie. Jego oczy przepełnione były bólem. Wszystkie wspomnienia wróciły. Nasze wszystkie, piękne chwile, nasze plany, nasze zaręczyny, nasze obietnice. Kochałam go nad życie. Czułam, że za chwilę pęknę i wybuchnę głośnym płaczem, wtulę się w niego i przysięgnę, że kłamałam, że wciąż jest dla mnie całym światem i nigdy nie przestanie.
Ale nie mogłam.
- Nie kocham cię, Justin. Przepraszam. - Starałam się brzmieć stanowczo i szczerze, choć pękało mi serce.
- Kłamiesz - wydukał przez łzy. - Powiedz, że kłamiesz - dodał i ponownie wybuchnął płaczem. Byłam na skraju wytrzymania.
- Kocham cię, nie rób mi tego. - W tym momencie chłopak uklęknął z bezsilności, łapiąc moje dłonie. - Nie zostawiaj mnie po raz kolejny, drugi raz nie zniosę tego bólu. Nie zniosę, słyszysz? Zabiję się, jeśli teraz znów mnie zostawisz, zabiję się, przysięgam - błagał nie puszczając mnie.
Nie potrafiłam powstrzymać łzy wypływającej spod mojej powieki. Cała się trzęsłam. On naprawdę był na skraju wytrzymania psychicznego, nie dawał już rady tak jak ja.
- Przysięgam na wszystko, że się zabiję, nie wytrzymam już bez ciebie, nie zniosę tego, nie zniosę.
Błagałam Boga o dodanie mi i Justinowi siły. Zabrałam swoje dłonie z jego uścisku i kucnęłam, zniżając się do chłopaka.
Ujęłam jego twarz w dłonie i spojrzałam w przepełnione łzami oczy.
- Kochasz mnie? - spytałam, choć dobrze znałam odpowiedź. Kiwnął twierdząco głową, nie potrafiąc już nawet wypowiedzieć słowa przez własny płacz.
- Jeśli mnie kochasz, to nie zrobisz sobie krzywdy. Zrób to dla mnie i obiecaj, że nie zrobisz sobie krzywdy, obiecaj mi to.
Po policzkach już niekontrolowanie spływały mi łzy.
- Nie wrócę do ciebie, ale nie chcę, aby stała ci się jakaś krzywda. Wszystko się ułoży, zapomnij o mnie raz na zawsze. - Pocałowałam go w czoło, po czym podniosłam się i wstałam. Założyłam ręce na piersi i odwróciłam się, zaczynając się oddalać. Szłam przed siebie szybkim krokiem nie odwracając się nawet na moment. Nie mogłam. Nie mogłam, bo widząc go jeszcze chociaż przez chwilę, zawróciłabym i rzuciłabym mu się w ramiona.
Weszłam do samochodu, drżącymi rękami wkładając kluczyk do stacyjki  i szybko odjeżdżając. Chciałam znaleźć się jak najdalej stąd, chciałam uciec od tego wszystkiego.
Jechałam przed siebie płacząc.
Jak mogłam? Jak mogłam być tak okrutna? Jak mogłam zadać mu taki ból?
Nienawidziłam się za to. Chciałam się zabić. Przysięgam, że miałam ochotę przycisnąć pedał gazu do końca i zamknąć oczy, ale nie mogłam. Musiałam żyć dla Jasona.
Zjechałam na pobocze i położyłam dłonie na kierownicę. Wybuchłam głośnym płaczem. Uderzyłam pięściami w kierownicę, chowając w niej głowę.

 Dlaczego to zrobiłaś? Dlaczego odeszłaś bez pożegnania? 

- Nie chciałam cię skrzywdzić, nigdy nie chciałam, żebyś przeze mnie cierpiał - mówiłam sama do siebie przez łzy.

Chciałam, żeby Justin mnie znienawidził. To było jedyne wyjście. Musiał znienawidzić mnie z całych swoich sił. Ma mną gardzić, ma zakochać się w kimś innym i być cholernie szczęśliwym.

Przed oczami wciąż widziałam jego przepełnione łzami oczy, jego wzrok pełen żalu i smutku. 

- Boże, proszę, miej go w opiece i nie pozwól na nic głupiego. Błagam cię o to z całych sił - szepnęłam, po czym ponownie wybuchłam płaczem. 

*

Weszłam do domu dopiero kiedy udało mi się ukryć ślady płaczu i uspokoić się chociaż na trochę, do momentu kiedy nie zamknę się w swoim pokoju. 

Zdjęłam ze stóp buty i od razu zaczęłam kierować się w kierunku schodów.

- Co ta długo? - Mama przechodziła akurat z kuchni do salonu i zatrzymała mnie.

Jakimś cudem zdobyłam się na delikatny uśmiech.

- Po prostu nie umiałam w żadnym sklepie znaleźć mojego ulubionego smaku chipsów i tak szukałam po sklepach jak głupia - odparłam mając nadzieję, że mama nie widzi jak cholernie sztuczny jest mój uśmiech.

- Ty i twoja miłość do jedzenia. - Zaśmiała się, a ja odetchnęłam z ulgą. Uwierzyła mi. Również cicho się zaśmiałam, nie chcąc wzbudzić żadnych podejrzeń, po czym weszłam szybkim krokiem na górę. 

Zanim udałam się do swojego pokoju, weszłam najpierw do Jasona. Po cichu, niemal na palcach podeszłam do jego łóżeczka. Słodko spał. 

Po moim policzkach ponownie spłynęły słone łzy.

- Muszę być silna - szepnęłam i pogłaskałam synka po policzku. - Dla ciebie - dodałam. 

Wpatrywałam się w jego delikatną, okrągłą buźkę. 

Justin nie zdawał sobie sprawy, że ma dziecko. Nie miał pojęcia, że na świecie jest jego synek i choć łamało mi to serce, to tak musiało pozostać. Kochałam Justina nad życie i niczego innego nie pragnęłam tak bardzo, jak tego abyśmy mogli razem wychowywać nasze dziecko, ale wiedziałam, że to niemożliwe. 

Zbyt wiele razy obiecywał mi, że się zmieni. Zbyt wiele razy przysięgał, że już nigdy nie będzie ćpać, że już nigdy nie podniesie na mnie ręki i mnie nie skrzywdzi. Za każdym razem to było silniejsze od niego. Nie mogłam już na to pozwalać. Nie teraz, kiedy był Jason. 

Co jeśli Justin naćpałby się tak bardzo, że skrzywdziłby małego? Żadne z nas nie wybaczyłoby sobie tego do końca życia. Nie mogłam też pozwolić na to, by Jason wychowywał się w patologii, nigdy nie mogłam pozwolić na to, żeby widział jak Justin mnie uderza.

Nigdy.

- Muszę cię chronić, skarbie. Mimo wszystko, twoje bezpieczeństwo jest dla mnie najważniejsze - ponownie szepnęłam do śpiącego chłopca. - Tatuś jest silny, da sobie radę, na pewno - dodałam i czułam, że jestem bliska wybuchnięcia płaczem. 

Zacisnęłam wargi i po chichu wyszłam z pokoju, przymykając za sobą drzwi. 

Weszłam do siebie, zamykając drzwi i pękając. Wybucham głośnym płaczem osuwając się na podłogę. 

Nie byłam silna. Byłam kurewsko słaba. Byłam tylko słabą idiotką, która nie zasługiwała na bycie kochaną. 

W głowie rozbrzmiewał mi jego głos. Jego błagania, jego prośby, abym nie zostawiała go kolejny raz.

A ja znów to zrobiłam. Znów zostawiam go całkiem samego. Nie zasługiwał na to wszystko. Był dobrym człowiekiem, dobrą osobą. Aniołem, który po prostu się zagubił i potrzebuje pomocy. 

On mnie potrzebował, a ja go odrzuciłam. Zostawiłam go. Zawiodłam. Znów.

Nie miałam sił na podniesienie się i położenie na łóżku. Ułożyłam się na podłodze i przycisnęłam do siebie poduszkę. Płakałam mając ochotę się zabić. Zniknąć, raz na zawsze.

*

Rozbudziłam się, powoli podnosząc z podłogi. Miałam niesamowicie opuchnięte oczy, które nie wytrzymywały już takiej dawki  płaczu. 

Wstałam na równe nogi podchodząc do swojej torebki na fotelu. Wyjęłam z niej telefon sprawdzając godzinę.

Dochodziła dwudziesta druga. Spałam krócej niż mi się wydawało. Przeczesałam dłonią włosy, przykładając ją za chwilę do czoła. Pękała mi głowa. Potrzebowałam teraz mocnych tabletek i to nie tylko od bólu głowy. 

Wyszłam po cichu z pokoju schodząc po schodach. Czułam się dosłownie tak, jakbym umarła od środka. Żałowałam, że w ogóle się obudziłam. Rodzice najwyraźniej już spali, ponieważ wszędzie panowała ciemność i cisza.

Cieszyło mnie to. Nie mogłam pokazać im się w takim stanie, nie mogłam powiedzieć im dlaczego płaczę.

Weszłam do kuchni włączając mały telewizor, który się w niej znajdował. Nie wiedziałam nawet dlaczego to zrobiłam. Oglądanie czegoś było ostatnią rzeczą, na jaką miałam ochotę. 

Nie zmieniałam nawet kanału, na którym telewizor był już ustawiony. 

Podeszłam do szafki z lekami i wyjęłam z niej swoje antydepresanty. Wysypałam z pudełeczka trzy tabletki na swoją dłoń, po czym drugą ręką wlałam do szklanki wody.

Usiadłam przy stole wsypując tabletki do buzi i popijając. Moją uwagę zwróciły wiadomości lecące w telewizji. 

Wstałam od stołu, chcąc odłożyć pustą już szklankę do zmywarki, kiedy moje serce stanęło na dźwięk słów dziennikarza.

Około pół godziny temu w okolicach Damon Street doszło do tragicznego wypadku. Samochód prowadzony przez młodego mężczyznę uderzył z dużą prędkością w drzewo. Stan mężczyzny jest krytyczny, został przewieziony do najbliższego szpitala. lekarze dają mu minimalne szanse na przeżycie.

Po tych słowach przestałam już słyszeć cokolwiek. Przestałam w momencie gdy w szczątkach samochodu pokazywanego w telewizji rozpoznałam auto Justina.

Pamiętam jeszcze tylko ogromny ból w sercu i ciemność. Zemdlałam.