Special Chapter 3

Wyszedłem z jednego z tutejszych marketów otwierając puszkę pepsi. Jakieś piętnaście minut temu dojechałem do Chicago. Chciałem po prostu jak najszybciej wywiązać się z umowy i móc wracać. Wsiadłem do samochodu zatrzaskując za sobą drzwiami. Zrobiłem łyk zimnego napoju wybierając w telefonie numer Luke'a. 

- Jestem na miejscu. Podaj adres i godzinę - powiedziałem, kiedy tylko odebrał. Odłożyłem puszkę na miejsce. 

- Jest problem - odparł, a ja od razu wiedziałem, że to mi się nie spodoba. 

- Jaki?

- Dostałem telefon, że będę mógł odebrać swój towar dopiero za tydzień. 

- Kurwa, chcesz mi powiedzieć, że przyjechałem tutaj na marne? 

W jednym momencie złość się mnie zagotowała. Zacisnąłem szczękę mając ochotę coś uderzyć. 

- Spokojnie. Najlepiej będzie jak wynajmiesz sobie tam pokój w jakimś hotelu na te kilka dni, nie ma sensu jeździć w tę i z powrotem. Poza tym zapłacę cię za ten nieoczekiwany problem. Dostaniesz towar.

Na te słowa moja złość zaczęła powoli ze mnie spływać, a ciśnienie spadać. 

- Dobra, niech tak będzie - odparłem i rozłączyłem się nie oczekując na żadną odpowiedź. 

Rzuciłem telefon na siedzenie pasażera i odchyliłem się do tyłu. 

- Chicago - powiedziałem sam do siebie intensywnie się nad czymś zastanawiając. - Skąd ja kurwa kojarzę to miasto, kojarzy mi się z czymś - dodałem mrużąc lekko oczy. Nie mogłem przypomnieć sobie dlaczego nazwa tego miasta tak bardzo mi się z czymś kojarzyła. Miałem wrażenie, że ktoś kiedyś coś opowiadał mi o tym mieście. 

- Nieważne. - Pokręciłem głową i przekręciłem kluczyk w stacyjce odpalając samochód.

Wyszedłem spod prysznica ocierając się ręcznikiem i ubierając. Chciałem się odświeżyć, a potem przespacerować. Najzwyczajniej w świecie przejść. Oszalałabym siedząc w czterech ścianach. 

Usłyszałem dzwonek swojego telefonu. Zapiąłem swoje spodnie wychodząc z łazienki. Złapałem za komórkę leżącą na stoliku. 

- Co jest? - spytałem siadając na kanapie i przykładając telefon do ucha. 

- Obiecałeś, obiecałeś do cholery. - Jej głos wyraźnie się łamał. Dało się w nim usłyszeć smutek i rozżalenie. 

Oblizałem wargi wydychając powoli powietrze z ust.

- To nie twoja sprawa - odparłem spokojnie. 

- Jak możesz tak mówić?! - Uniosła się. 

- Lea, proszę skończ, nie chcę się z tobą kłócić. 

- A ja wolę się z tobą pokłócić niż oglądać w trumnie, rozumiesz? - powiedziała prosto z mostu. - Justin przysiągłeś mi po tamtej akcji, że nie tkniesz więcej narkotyków, obiecałeś pójść na odwyk, leczyć się, więc dlaczego dowiaduję się, że znowu ćpasz? Zdajesz sobie sprawę z tego co ty robisz? Niszczysz sobie życie do cholery!

- Nie obchodzi mnie to - powiedziałem obojętnie. 

- Nie obchodzi cię, że staczasz się na samo dno?

- Nie obchodzi mnie nic, odkąd ona odeszła.

W tym momencie po drugiej stronie zapanowała cisza. Słyszałem tylko jej oddech. Sam zdziwiłem się z jaką obojętnością wypowiedziałem ostatnie słowa. 

- Justin - odezwała się dopiero po kilku sekundach. - Wiem jak bardzo cię to boli, wiem jak bardzo to przeżywasz i jak cierpisz, ale musisz żyć dalej.

Przerwałem jej.

- Gówno wiesz, słyszysz? Gówno wiesz! - Podniosłem głos i rozłączyłem się rzucając telefonem. 

Co ona mogła wiedzieć? To nie ona straciła wszystko, co miała. Nie ona, tylko ja. Ja kurwa.

- Pierdolcie się wszyscy - warknąłem i wstałem. Włożyłem na siebie koszulkę wchodząc z powrotem do łazienki. 

Skręciłem wchodząc do parku. Włożyłem dłonie do kieszeni wdychając świeże powietrze. Rano zdążyłem jeszcze przyćpać przez co czułem się dobrze. Jeśli w ogóle można tak powiedzieć. 

Zastanawiałem się co zrobić ze sobą wieczorem. Wyjść do klubu? Nawalić się, naćpać, a rano obudzić się z okropnym kacem? 

To było już normalnością, nie widziałem innej perspektywy życia. Upijałem się, żeby zapomnieć i przez kilka godzin działało. 

Kiedy byłem trzeźwy za dużo myślałem. Myślałem o tym, co Ona może teraz robić. Gdzie jest i czy jest szczęśliwa. Zastanawiałem się czy przestała mnie kochać. Ułożyła sobie życie z kimś innym i zapomniała o mnie. 

Nie zasługiwałem na nią, nie zasługiwałem na jej miłość, ale byłem pierdolonym egoistą i pragnąłem z całych sił, aby ona wróciła. Prosiłem o to codziennie, może można by było nazwać to modlitwą, gdybym wierzył w Boga. Szczerze, sam nie wiedziałem kogo codziennie prosiłem o jej powrót. Po prostu byłem bezsilny i to jedyne co mi pozostało. 

Przechodziłem akurat obok dziewczyny z dzieckiem. Brunetka szukała czegoś w torebce nie zauważając jak z wózka malucha wypada grzechotka, którą upuścił. Schyliłem się. 

Podniosłem grzechotkę, która wypadła z wózka i uśmiechnąłem się. Oddałem ją chłopcu, nie spuszczając z niego wzroku. W tym momencie dziewczyna podniosła głowę i na mnie spojrzała.

- Jejku, dziękuję. - Uśmiechnęła się. Wciąż nie spuszczałem wzroku z dziecka. Był uroczy. - Nie ma sprawy - odparłem z uśmiechem. Przykucnąłem i nachyliłem się nad malcem. Wpatrywałem się w niego jak w obrazek sam nie wiedząc czemu. 

- Hej - powiedziałem cicho podając mu dłoń. Chłopiec od razu ujął swoimi malutkimi paluszkami moją dłoń i uśmiechnął się. Był najsłodszym dzieckiem jakie w życiu widziałem, przysięgam. 

- Chyba od razu cię polubił, on nie uśmiecha się do byle kogo. - Dziewczyna zachichotała, na co ja uśmiechnąłem się szerzej. 

- Myślisz? - spytałem ze śmiechem.

- Tak. - Zawtórowała mi. 

Spojrzałem na nasze złączone dłonie. Jego maleńka rączka oplatała moje palce. Wydawało się, że nie miał zamiaru mnie puścić. Poczułem ciepło rozchodzące się po moim sercu. Pierwszy raz od odejścia Chanel poczułem coś takiego. Wpatrywał się we mnie tak samo intensywnie jak ja w niego. Jakby czuł coś podobnego. 

Przez moment wyobraziłem sobie, że to mój synek. Mój i Chanel. Wyobraziłem sobie jak mogę codziennie go do siebie przytulać, nosić na rękach i bawić się z nim. Mogę widzieć jak z dnia na dzień staje się coraz większy i uczy czegoś nowego, aż pewnego dnia mówi do mnie "tata". Tak bardzo o tym marzyłem. 

Ale na marzeniu się kończyło. 

- Przepraszam, na pewno chcesz już iść, a ja zajmuję ci czas. - Otrząsnąłem się. 

- Nie ma sprawy. - Odparła z uśmiechem. 

- To na razie, mały. Bądź grzeczny i słuchaj mamy. - Zaśmiałem się patrząc w jego brązowe oczka. 

- To nie mój synek. - Dziewczyna odezwała się przekładając ciężar ciała na jedną nogę. - Mojej przyjaciółki - dodała z uśmiechem. 

- Przekaż jej, że ma ślicznego synka i jest szczęściarą - odparłem całkowicie szczerze. Próbowałem puścić chłopca, jednak ten nie miał najmniejszego zamiaru puścić mojej dłoni. Zaśmiałem się równocześnie z brunetką. 

- Wow, naprawdę cię polubił - odparła i podeszła do mnie, aby móc spojrzeć na dziecko od przodu. - Jason puść  - zwróciła się do chłopca. Ten jednak wyraźnie się sprzeciwił. W końcu, kiedy zabrałem swoją dłoń, zupełnie się rozpłakał. 

Czułem jak moje serce kompletnie przy nim mięknie. 

- Pan nie może z nami iść, kochanie. - Próbowała go uspokoić. Patrzyłem na jego zapłakane oczka i pękało mi serce. - No już, skarbie, wracamy teraz do mamusi, na pewno się za tobą bardzo stęskniła - dodała i wróciła na wcześniejsze miejsce.

- Nie przejmuj się, zaraz przestanie płakać - powiedziała. - I jeszcze raz dzięki. - Uśmiechnęła się. Wcale nie chciałem odchodzić, chciałem móc wpatrywać się w niego tak do końca dnia, albo i dłużej. 

Odwzajemniłam gest, Pogłaskałem chłopca po policzku i oddaliłem się, aby nie prowokować więcej jego płaczu.

*

- A kto to wrócił, co? - Od razu skierowałam się do drzwi, kiedy Melanie wróciła z Jasonem ze spaceru. Minęły może dwie godziny, a ja już cholernie stęskniłam się za synkiem. Chłopiec od razu szeroko uśmiechnął się na mój widok. Wzięłam go na ręce od Mel, przytulając do siebie. 

- Byłeś na spacerku, tak? - mówiłam do niego. Wystarczyło, że nie miałam go przy sobie godzinę, a zaczynałam tęsknić jak szalona. Brakowało mi jego słodkiego uśmiechu. Był moim oczkiem w głowie. Najważniejszy na świecie.

Jason klasnął w rączki ucieszony. 

- Spotkaliśmy dzisiaj baaardzo fajnego pana. - Mel przeciągnęła wyraz dając mi do zrozumienia, że naprawdę był "bardzo fajny".

Zaśmiałam się.

- O, a jakiego? - spytałam trzymając synka na rękach. 

- Jason upuścił grzechotkę i jakiś chłopak do nasz podszedł i mu ją oddał. Potem chwilę pobawił się z Jasonem. Jezu, on był idealny - dodała rozmarzona i opadła na kanapę. Parsknęłam śmiechem.

- A co na to Jason? Przecież on nie lubi obcych, od razu zaczyna płakać, kiedy ktoś go zaczepia - spytałam zdziwiona.

- Właśnie! - dodała podekscytowana. - To było naprawdę dziwne. Ten chłopak miał do niego tak dobre podejście, że Jason od razu zaczął się do niego uśmiechać i złapał jego dłoń. A wiesz co było na końcu? W ogóle nie chciał puścić jego ręki, kiedy musieliśmy już iść. Rozpłakał się, kiedy tamten chłopak odszedł i płakał przez pół drogi do domu!

Słuchałam jej z lekkim niedowierzaniem. Mój Jason? Ten, który uśmiecha się tylko do mnie, mamy, taty, Jay'a i Mel? Muszę przyznać, że byłam w szoku.

- No to on naprawdę musiał być bardzo fajny skoro nawet Jason go polubił.

- Był. - Westchnęła moja przyjaciółka, po czym obie wybuchłyśmy śmiechem. 

Siedziałam po turecku na podłodze wpatrując się w leżącego przede mną na grubej, miękkiej kołdrze Jasona. Rozśmieszałam go robiąc zabawne miny i bardzo delikatnie łaskocząc. Chłopiec śmiał się w głos. 

Zastanawiam się jak do cholery mieszkało się w domu bez mojego szkraba. Było tak cicho, smutno, nudno. Jason był oczkiem w głowie rodziców. 

Dobrze pamiętam moment kiedy wróciłam do domu po ucieczce od Justina. Mama rzuciła się na mnie cała we łzach przytulając do siebie tak mocno, jak tylko potrafiła. Płakałyśmy obie. Cały czas powtarzała jak bardzo mnie kocha i jak bardzo dziękuje Bogu, że jej mnie oddał. 

Potem podszedł do mnie tata. Oczekiwałam, że do końca życia będzie miał do mnie żal za ucieczkę, że nie okaże mi żadnych uczuć, ale myliłam się.

Podszedł do mnie i wtulił w siebie. Głaskał po włosach tak, jak wtedy gdy byłam małą dziewczynką. Prosił abym przysięgła, że już nigdy im tego nie zrobię i powiedział, że jestem jego jedynym dzieckiem i kocha mnie najmocniej na świecie.

Dopiero kiedy sama zostałam matką zrozumiałam co musieli przeżywać moi rodzice. Jak bardzo ich skrzywdziłam. Przez długi czas nie mieli pojęcia co się ze mną dzieje. Umarłabym gdyby to Jason gdzieś zaginął. 

Pamiętam jak przez długi czas byłam nakłaniana przez policję do zdradzenia miejsca pobytu Justina. Nigdy nawet nie zająknęłam się w bronieniu go. 

Mówiłam, że nigdy do niczego mnie nie zmuszał, wyjechałam z własnej woli. Przysięgałam, że nigdy nie zrobił mi krzywdy, zawsze był dla mnie dobry. Nie szukali go. Nie mieli do tego podstaw, gdyż zaprzeczyłam zarzutom mówiącym o uprowadzeniu i znęcaniu się.

Ten okres był najtrudniejszy na świecie. Tak bardzo bałam się, że stracę dziecko. Byłam na skaju wytrzymania psychicznego, ale trzymała się dla mojego maleństwa, które we mnie rosło. 

Pamiętam też moment kiedy powiedziałam rodzicom o ciąży. To było mniej więcej tydzień po moim powrocie do domu. Dodałam, że to dziecko jest wynikiem miłości i chcę je urodzić i wychować. 

Nie kryli zdziwienia i strachu przed tym czy w takim stanie psychicznym dam sobie radę, ale nigdy mi tego nie powiedzieli. Wspierali mnie od samego początku. Obiecali, że mi pomogą i dotrzymali słowa. 

Pomogłam chłopcu się podnieść. W ostatnim czasie nauczył się prawie całkiem samodzielnie siedzieć z czego byłam ogromnie dumna. 

- Siedzisz sobie? - Uśmiechnęłam się. - Taki już jesteś duży, że umiesz sam siedzieć? - dodałam trzymając jego rączki. 

- My wychodzimy, kochanie. Wrócimy za jakieś dwie godzinki. - Tata wszedł do salonu, w którym bawiłam się z Jasonem. 

Poprawił zegarek na ręce podchodząc do nas. 

- Bawcie się, niedługo będziemy. 

Pocałował w czubek głowy mnie i wnuka. 

Na początku nie potrafił tego zrozumieć. Jak jest malutka córeczka może być mamą? Przecież dopiero co sama była dzieckiem, dopiero co prowadził ją do przedszkola. Dla mamy to było łatwiejsze, dla taty zawsze byłam, jestem i będę jego małą córeczką. 

Usłyszałam dźwięk zamykanych za rodzicami drzwiami. 

- No i zostaliśmy sami. - Westchnęłam. - Chodź kochanie, zadzwonimy do wujka Jay'a. 

Wzięłam synka na ręce udając się z nim w kierunku kuchni, w której zostawiłam swój telefon. Mieliśmy się dzisiaj wieczorem spotkać w kawiarni, więc chciałam ustalić dokładną godzinę. Jedną rękę wybrałam numer chłopaka i przyłożyłam telefon do ucha. 

- Jason, nie gryź tego, to jest be. - W przerwie między wysłuchiwaniem sygnałów zabrałam z buzi dziecka ścierkę, którą złapał ze stołu, gdy się nachylałam. 

- Hej - powiedziałam w końcu, kiedy usłyszałam "halo". 

- Hej - odpowiedział, a ja wyczułam, że się uśmiecha. 

- Dzwonię, bo w końcu nie ustaliliśmy godziny. - Uśmiechnęłam się zabierając z rąk Jasona ścierkę, którą ponownie wkładał do buzi i wyszłam z kuchni. 

- No tak, racja. - Zaśmiał się. - Kiedy będziesz wolna? 

- Rodzice mówili, że wrócą za jakieś dwie godziny i obiecali, że przypilnują małego przez godzinkę, więc będę mogła wyjść.

Weszłam do pokoju synka i włożyłam go do łóżeczka. Dałam mu jak największą ilość zabawek, chcąc zająć go czymś na moment mojej rozmowy przez telefon. 

Usiadłam na fotelu przyciągając kolana do siebie. 

- W takim razie dziewiętnasta, tam gdzie zawsze? 

Miał na myśli naszą ulubioną kawiarnię, w której zawsze się spotykaliśmy. 

- Okej, mi pasuje.

- Więc do zobaczenia.

- Pa. - Uśmiechnęłam się i rozłączyłam. 

Jason zapłakał niezadowolony z tego, że musiał przez chwilę siedzieć sam w łóżeczku. Odłożyłam komórkę na szafkę i podeszłam do dziecka.

- No już do ciebie idę, mały złośniku. 

Weszłam do kawiarni, widząc już z daleka, czekającego na mnie Jay'a. Uniosłam kąciki ust podchodząc do stolika przy którym siedział. Chłopak wstał witając się ze mną. Pocałował mnie w policzek, odsuwając dla mnie krzesełko.

- Dziękuję - odparłam i usiadłam naprzeciw. Byłam dzisiaj jakoś dziwnie rozkojarzona.

- Co dla ciebie zamówić? - spytał.

- Cappucciono. 

Powiesiłam swoją torebkę na krzesełku, zakładając nogę na nogę. Po chwili podeszła do nas kelnerka, a Jay złożył zamówienie.

Przez cały czas czułam się jakoś nieswojo. Serce biło mi za szybko, a w brzuchu czułam dziwne ukłucia. Nie mogłam skupić się na rozmowie.

Kiedy po raz setny obejrzałam się za siebie chłopak zwrócił mi uwagę.

- Co jest Chanel? - spytał w końcu.

- Nie wiem, mam złe przeczucia. - Westchnęłam. 

- To znaczy?

- Czuję, że coś się wydarzy. Cholernie intensywne uczucie, boję się - powiedziałam całkiem szczerze. Czułam, że coś wisi w powietrzu i coraz bardziej mnie to martwiło. - Ale nieważne - dodałam po chwili. - To tylko moje głupie przeczucia. - Zaśmiałam się nie chcąc dłużej rozmawiać na ten temat.

- Mów lepiej to, co zacząłeś. 

Chłopak uśmiechnął się i już miał kontynuować to, co zaczął wcześniej, kiedy spojrzał na mnie w jednej sekundzie z jego ust zniknął uśmiech.

- Znów to nosisz? - spytał, a ja spojrzałam na niego zdezorientowana.

- Co? - Spuściłam wzrok i już wiedziałam o co chodzi. Podczas ostatnich porządków w szafie znalazłam tamto pudło z pamiątkami. Pamiętnik i ten naszyjnik, który zdjęłam jakoś po urodzeniu się Jasona.

C&J.

Nie wiem dlaczego znów go założyłam. Poczułam taką potrzebę. Tak po prostu.

- Tak i co z tego? - Nie zamierzałam się z tego tłumaczyć. 

- Dlaczego? Dlaczego do cholery?! - Uniósł głos.

- Ciszej. - Upomniałam go. - Tu są ludzie.

- Dlaczego on? Dlaczego nie chcesz dać szansy mi? Wolisz tego potwora, który cię bił, tak? - Jego słowa były jak sztylet prosto w serce.

- Wolisz tego, który się nad tobą znęcał i traktował cię jak szmatę? 

Nie wytrzymałam. Nie mogłam dłużej tego słuchać. Gwałtownie wstałam i zabrałam swoją torebkę kierując się do wyjścia.

- Chanel czekaj, przepraszam! - krzyknął za mną.

- Daj mi spokój! 

Wyszłam z kawiarni czując jak w moich oczach zbierają się łzy. Prawie biegłam chcąc znaleźć się już w samochodzie. Jak mógł? Wiedział jak bardzo to boli. 

Weszłam do samochodu zatrzaskując za sobą drzwi, po czym rozpłakałam się jak dziecko. 

On nie był potworem.

On nie jest potworem. 

Przekręciłam kluczyk w stacyjce i odjechałam, chcąc znaleźć się już w domu.

*

Zaparkowałem przy pobliskiej kawiarni i wyszedłem z auta, gasząc przy tym papierosa. Miałem ochotę napić się dobrej kawy, poza tym nie miałem nic lepszego do roboty. Wchodząc do środka minął mnie jakiś koleś. Przeszedł obok mnie z prędkością światła, będąc wyraźnie czymś wkurzony. Nie miałem okazji bliżej mu się przyjrzeć, ale wydawało mi się, że skądś go kojarzę.

Zresztą, nieważne. 

Wszedłem do środka siadając przy jednym ze stolików.

_______________

1) Niektóre z was wciąż nie rozumieją o co tutaj chodzi (mam na myśli rozdziały specjalny), więc proszę, przeczytajcie to, co tu napisałam - http://ask.fm/lovecakex/answer/118871718459

2) Proszę, komentujcie, to dla mnie ogromnie ważne. To mnie bardzo motywuje i ma wpływ na to co ile pojawia się rozdział.

3) Chciałabym polecić bloga - you part of me

4) Jeśli chcecie być na bieżąco ze spojlerami nowych rozdziałów itd. to zaobserwujcie mnie na tt - @linebfanfiction

5) Proszę, nie miejscie pretensji o to, że rozdziały są krótkie i nie ma w nich akcji. To NIE JEST druga część. To tylko takie dopełnienia.

Much love x