Special Chapter 2.

Usiadłem przy stole wyjmując z kieszeni mały woreczek. Oblizałem wargi czując jak mój organizm domaga się narkotyku. Podniosłem ze stołu portfel odszukując w nim jedną z kart kredytowych i banknot.

Kartą ułożyłem kokainę w idealnie prostą linię, po czym zwinąłem banknot w cienki rulonik. W tym momencie zaczął dzwonić mój telefon.

Nachyliłem się nad stołem przykładając banknot do nosa. Wciągnąłem na szybko kreskę, oczyszczając tym samym stół z białego proszku, po czym odebrałem dzwoniący telefon.

- Nawijaj - powiedziałem i pociągnąłem nosem. Oparłem się na kanapie czując ulgę.

- Za godzinę u mnie, ważna sprawa.

- Jaka?

- Dowiesz się jak przyjedziesz - odparł i rozłączył się.

- Kurwa - warknąłem rzucając telefon na stół. Wstałem udając się w kierunku łazienki. Oblałem twarz zimną wodą opierając się o umywalkę. Patrzyłem w swoje odbicie przez kilka sekund. W jednym momencie odskoczyłem jak oparzony, gwałtownie odwracając się za siebie.

Przysięgam na wszystko, że Ona za mną stała. Pojawiła się tak nagle i uśmiechnęła się stojąc za mną.

Nikogo za mną nie było. Byłem tu sam.

Przetarłam twarz dłońmi zamykając oczy. Nie otwierałem ich przez kilka sekund mając nadzieję, że kiedy je otworzę Ona znów się pojawi.

Byłem pewien, że usłyszałem jej cichy śmiech. Kurwa, przysięgam, że to słyszałem. Otworzyłem oczy rozglądając się po łazience.

Nikogo nie było.

Zacisnąłem zęby odwracając się z powrotem w kierunku umywalki.

- Zwariuję, kurwa zwariuję - powiedziałem sam do siebie i jeszcze raz przemyłem twarz zimną wodą.

Wróciłem z łazienki wkładając do kieszeni telefon, klucze i portfel, po czym ubrałem buty i wyszedłem.

Jedną ręką trzymałem kierownicę, a drugą paliłem papierosa. Cały czas miałem w głowie jej obraz, gdy wydawało mi się, że stoi za mną w łazience i jej śmiech. To było tak kurewsko realne.

Zawsze, kiedy wydaję mi się, że Ona wróciła, uświadamiam sobie, że to głupie, że Ona nie wróci. Już nigdy.

Zacisnąłem wargi dociskając stopą pedał gazu. Zaciągnąłem się papierosem, wypuszczając za chwilę dym z ust.

Od momentu, kiedy mnie zostawiła wszystko straciło sens. Nie zależało mi już na niczym. Nawet, a raczej przede wszystkim na własnym życiu.

Żyłem tylko dlatego, że jeszcze nie umarłem.

Wyrzuciłem szluga przez okno kładąc drugą rękę na kierownicę i ponownie dociskając pedał gazu. Licznik wskazywał już ponad sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę. Miałem to w dupie.

Nie zostawię cię. Nie odejdę, kocham cię.

Zaśmiałem się histerycznie pod nosem.

- Po co kłamałaś, po co dawałaś mi nadzieję, po co pozwoliłaś mi uwierzyć, że nigdy nie zostawisz mnie samego - powiedziałem sam do siebie i znów przyspieszyłem.

Wyjechałem zza samochodu, wyprzedzając jego i jedno kolejne auto. Z naprzeciwka wyraźnie widziałem zbliżającą się ciężarówkę. Zacisnąłem zęby zaczynając zastanawiać się czy nie byłoby najlepiej gdybym teraz to skończył.

Wystarczyło wpakować się w tą ciężarówkę i po wszystkim.

Nie odejdę od ciebie, kocham cię.

Jaki sens miało życie, kiedy straciło się wszystko, co się kochało? Wszystko, co się dla ciebie liczyło?

Kierowca ciężarówki zaczął trąbić. Było już za późno, żeby zwolnić i z powrotem wjechać za samochód. Wszystko zależało od tego czy zdążę wyprzedzić i zjechać.

Obiecaj mi, że podniesiesz się i ułożysz sobie życie beze mnie. Przysięgnij na naszą miłość.

To było jak kubeł zimnej wody. Przyspieszyłem i gwałtownie skręciłem na prawy pas, unikając cudem czołowego zderzenia z ciężarówką.

Zjechałem na pierwsze lepsze pobocze i zatrzymałem się. Oddychałem głośno starając się uspokoić myśli. Wyrzucić je wszystkie ze swojej głowy.

Minął ponad rok. Pierdolony rok, a rana którą mi zadała odchodząc wciąż była tak cholernie świeża. Krwawiła każdego, pieprzonego dnia.

Przymknąłem powieki oddychając głęboko.

*

- Co jest tą ważną sprawą? - powiedziałem wchodząc do mieszkania Luke'a jak do siebie. Trzasnąłem za sobą drzwiami.

Chłopak zgasił akurat papierosa.

- Siadaj.

Wyjąłem z kieszeni spodni paczę fajek, wyciągając jednego papierosa. Włożyłem go do ust odpalając zapalniczką i biorąc mocnego bucha.

Poczułem przyjemne drapanie w gardle, które dawało mi ulgę.

- Szybciej, nie mam całego dnia - odparłem.

- Potrzebuję cię do wyświadczenia mi przysługi.

Zaśmiałem się wypuszczając z ust dym.

- Czy ja wyglądam jak pierdolona Matka Teresa?

- Już zapomniałeś, kiedy to ja pomogłem tobie? - warknął będąc wyraźnie zirytowany moją ignorancją.

Nie odpowiedziałem czując jak tracę całą swoją chęć do ironizowania.

- Nie prosiłem się.

- Trudno, żebyś się prosił, kiedy byłeś już jedną nogą w grobie.

Ponownie zamilkłem.

- Co, już nie pamiętasz jak zawlokłem cię na pogotowie, kiedy zaćpałeś się prawie na śmierć? Gdyby nie ja, teraz byłbyś martwy.

I o to chodziło, pierdolony fagasie.

- Dobra, czego ode mnie chcesz? Do rzeczy, spieszy mi się.

Luke wziął łyk alkoholu. Wyglądał na zadowolonego.

- Potrzebuję człowieka, który pojechałby za mnie do Chicago odebrać ważny towar. Ja nie mogę, bo mam tu dużo interesów, których nie mogę zostawić. Od razu pomyślałem o tobie, jesteś godny zaufania.

Luke był dilerem. Gruba ryba w ćpuńskim świecie. Dilował dobrym towarem i właśnie dlatego się z nim trzymałem. W zasadzie tylko po to. Załatwił mi najlepsze prochy.

- Co będę z tego miał? - spytałem gasząc papierosa w popielniczce na stole.

Zaśmiał się.

 - Nie bądź taki bezinteresowny, bo cie jeszcze wezmą za tą Matkę Teresę - odparł żartobliwie. - Koka, feta, hera co chcesz - dodał już konkretnie.

- I to mi się podoba. - Uśmiechnąłem się, zacierając dłonie. - Gdzie i kiedy mam odebrać ten towar?

- Jutro musisz być już w Chicago. Jak będziesz na miejscu wyślę ci dokładny adres.

- Wszystko?

- Tak.

- Więc dawaj towar.

- Po robocie.

Zaśmiałem się pogardliwie.

- Bez zapłaty nie kiwnę nawet palcem - odparłem z przekonaniem.

- Czekaj chwilę - powiedział wiedząc, że nie żartuję. Miał świadomość, że nie ma do czynienia z  frajerem, którego może robić w balona.

Rozsiadłem się wygodniej odchylając głowę do tyłu. Miałem ochotę coś wziąć, choć przyćpałem zaledwie dwie godziny temu.

- To, co bierzesz zawsze. Czysta koka i feta. - Rzucił na stół przede mną malutki pakunek.

Uśmiechnęłam się jak na dziecko na widok lizaka.

- Interesy z tobą to przyjemność. - Zaśmiałem się chowając dragi do kieszeni.

- Nie zawiedź mnie - dodał.

- Spokojnie, można na mnie liczyć - odparłem i wstałam kierując się do wyjścia. - Jutro się odezwę - dodałem i wyszedłem z mieszkania trzaskając za sobą drzwiami.

*

Zatrzymałem się przy jednym z przydrożnych sklepów. Wysiadłem z samochodu zamykając go, po czym wszedłem do marketu.

Od razu podszedłem do półki z alkoholem, wybierając butelkę wódki. Trzymałem ją w jednej ręce podchodząc do kasy i kładąc ją na ladę.

- I paczkę marlboro - powiedziałem czekając aż kasjerka skończy.

Włożyłem dłonie do kieszeni, odwracając się znudzony.

W jednym momencie moje serce zaczęło bić szybciej. Oddech przyspieszył, a nogi pode mną ugięły.

To była Ona.

Średniego wzrostu brunetka, długie, lekko kręcone włosy, ta sama figura. Stała tyłem, ale byłem pewien, że to Ona.

Odszedłem od kasy ignorując pytania kasjerki. Byłem jak zahipnotyzowany. Wszystko nagle przestało istnieć. Widziałem jak przez mgłę i słyszałem jedynie dziwny szum w uszach.

Co jej powiem? Co zrobię?

Zabiorę ją i jeśli nie będzie chciała ze mną pójść, siłą wsadzę ją do samochodu. Wywiozę w jakieś miejsce, z którego już nigdy mi nie ucieknie. Znowu będę miał ją przy sobie.

Właśnie to zrobię, jeśli się przeciwstawi.

Wcale nie. Pewnie rozpłaczę się jak ostatni frajer widząc znów jej piękne oczu i uśmiech. Jej miękkie włosy opadające na gładką skórę. Mocno ją w siebie wtulę i powiem jak bardzo ją kocham. Przysięgnę, że nigdy nie przestałem i będę błagał, aby do mnie wróciła.

Serce waliło mi jak młotem.

- Chanel? To ty? To naprawdę ty? - powiedziałem z przejęciem i złapałem ją za ramię, aby odwrócić ją w swoim kierunku.

Byłem pewien, że za chwilę znów zobaczę najpiękniejszą twarz na świecie, jednak jedyne co poczułem to gorzkie rozczarowanie.

- Słucham? - Dziewczyna odwróciła się.

To nie była moja księżniczka. Kurwa mać, to nie była Ona.

- Przepraszam, pomyliłem cię z kimś - powiedziałem szybko i odszedłem w kierunku kasy. Rzuciłem na ladę banknot stu dolarowy i zabrałam wódę wraz paczką fajek.

Wsiadłem do samochodu, wrzucając wszystko na fotel pasażera i odjechałem z piskiem opon.

*

Wszedłem do mieszkania zatrzaskując za sobą drzwi z hukiem. Rzuciłem klucze na komodę, wchodząc do salonu.

Emocje roznosiły mnie od środka. Byłem wściekły. Byłem wściekły na to, że w tamtym sklepie to nie była Ona.

Rzucałem wszystkim, co miałem pod ręką. Wazon wylądował na ścianie rozbijając się w drobny mak na panelach.

- Nienawidzę cię, nienawidzę - krzyczałem wciąż demolując wszystko, co się dało.

Przewróciłem stół zrzucając tym samym wszystko, co się na nim znajdowało. Na podłodze lądowały kolejne rzeczy.

- Dlaczego kurwa odeszłaś, dlaczego?!

Uderzyłem pięścią w ścianę, po czym osunęłam się po niej na podłogę. Usiadłem na niej odwracając się i opierając.

Wyobrażałem sobie jak staje w drzwiach. Uśmiecha się, podchodzi do mnie i mocno przytula mówiąc "kochanie, wróciłam".

Ale jej nie było. Nie ma i nie będzie. Nie wróci ani dziś, ani jutro, ani za miesiąc. Już jej nie zobaczę. Nie mogę wtulić się w jej drobne ciało i wyszeptać jak bardzo ją kocham.

Nie miała prawa. Nie miała pieprzonego prawda odejść i zostawić mnie samego. Odebrała mi wszystko.

- Dlaczego mnie zostawiłaś? - wyszeptałem i w jednym momencie wybuchłem żałosnym płaczem.

- Dlaczego zostawiłaś mnie całkiem samego?

Łzy spływały po moich policzkach.

Tak bardzo jej potrzebowałem. I wciąż potrzebuję. Tylko dla niej żyłem, tylko ją naprawdę kochałem. Oddałbym wszystko, aby ona wróciła. Wtuliłbym ją w siebie i już nigdy nie puścił, przysięgając, że kocham ją nad życie.

- Proszę, wróć do mnie - szepnąłem przez łzy.

- Proszę.

______________

Macie perspektywę Justina. Zagada pod tytułem "co dalej z Justinem?" rozwiązana.

Dziękuję za wszystko po raz setny ♥

Chciałam wam polecić bloga - royal-fanfiction.blogspot.com

Wchodźcie, bo warto!