Rozdział 47.

To było coś na kształt "dnia ostatecznego". Wiecie co mam na myśli. Od samego rana trzęsłam się ze strachu, ze stresu jestem tak rozkojarzona, że omal nie umyłam włosów mleczkiem do demakijażu i nie zalałam płatków wodą.
Ciocia od razu spytała co jest ze mną nie tak, a ja oczywiście znów musiałam użyć swoich zdolności aktorskich, kilka razy się uśmiechnąć i wmówić, że wszystko jest okej.
Aktualnie jest godzina trzynasta, a o pierwszej w nocy wszystko miało się skończyć albo raczej zacząć. W każdym bądź razie o dwudziestej trzeciej wyjeżdżam z Justinem.
Tydzień od podjęcia przeze mnie decyzji się do tego przygotowywaliśmy. Zakupy, mapa, nawigacja, obmyślenie gdzie jedziemy najpierw, w jakim hotelu się zatrzymamy na początku i tak dalej.
Nigdy, przenigdy nie byłam tak strasznie zestresowana. Wszystko miało się od dzisiaj zmienić. Całe moje życie stanie do góry nogami. Przez rok nie zobaczę się z rodziną ani ze znajomymi. To brzmiało przerażająco, ale ja już podjęłam decyzję.
Siedziałam na kanapie w salonie, oglądając coś w telewizji. Teoretycznie oglądając. Praktycznie patrzyłam bezmyślnie w ekran telewizora, mając głowę pełną myśli. Nie wiedziałam nawet co leci w telewizji.
-Ciekawe kto wygra. - Usłyszałam po chwili głos Mary, która właśnie usiadła obok mnie. Kompletnie nie wiedziałam o czym ona mówi, więc musiałam szybko zorientować się w sytuacji. Od razu spojrzałam na ekran telewizora orientując się, że oglądam "X-Factor".
-Mhm, wydaje mi się, że ta blondynka - odparła, naturalnym tonem głosu.
Powiedziałam, modląc się, żeby blondynka, którą akurat zobaczyłam na ekranie była uczestniczką i nie palnęłam jakiejś kompletnej bzdury.
-Mi też się tak wydaje. - Uśmiechnęła się, biorąc chipsa z paczki trzymanej w dłoni.
Uf.
Oparłam głową o miękką poduszkę znajdującą się za mną, wzdychając.
Wyobrażacie sobie co będzie jak ciocia zorientuje się, że mnie nie ma? Jak powiadomi o tym rodziców? Boże, to będzie pieprzona, trzecia wojna światowa.
Tata wpadnie w szał, a mama zacznie panikować, a ja? Będę już dawno w drodze do Los Angeles. Mimo wszystko, mimo tego jak rodzice mnie potraktowali, będzie mi ich cholernie szkoda. Zwłaszcza mamy.
Chcę, żeby wiedziała, że to mój świadomy wybór, że robię to z własnej woli i tego naprawdę chcę. Właśnie dlatego muszę zostawić list, w którym wszystko im wyjaśnię.
Boję się jak cholera. Nie wiem jak to wszystko się ułoży, jestem przerażona.
*
-Jak to wyjeżdżacie? Bieber, możesz mi to wszystko wytłumaczyć? - Mike nie krył zdziwienia, kiedy usłyszał jakie plany mają Justin z Chanel. Chyba dla każdego to był jeden, wielki szok.
-Normalnie. - Westchnął, trzymając jedną ręką telefon przy uchu, a drugą pakując swoje rzeczy do walizki. -Pakujemy się i wyjeżdżamy. Pierwszy przystanek Los Angeles, później będziemy myśleć co dalej - odparł, wkładając do torby kolejne rzeczy.
-Wiesz co ty robisz, nie? Na co się decydujesz?
-Na co takiego? - Przewrócił oczami. - Mike, wiem co robię. Chcę być z Chanel, bo mi na niej kurewsko zależy, a wiem, że jej rodzice nie pozwolą nam się spotykać, dlatego musimy wyjechać.
-Czyli jesteś świadomy, że to koniec z wieczną zabawą? Koniec ze sprowadzaniem sobie panienek do domu, z robieniem co ci się podoba? Teraz będzie spędzał z Chanel dwadzieścia cztery godziny na dobę.
Justin usiadł na łóżku, po raz kolejny wzdychając.
Z jednej strony był pewny czego chce, natomiast z drugiej strony słowa Mike'a poniekąd do niego przemówiły. Odkąd skończył osiemnaście  lat był "wolnym ptakiem". Robił co mu się podoba, nie przejmował się nikim, ani niczym. Teraz miało być inaczej i to w pewien sposób go przerażało.
-Stary, myślisz,  że o tym wszystkim nie myślałem? - odparł, opadając na łóżko za sobą i wolną dłonią przecierając czoło. - Jestem świadomy tego wszystkiego, ale wiem też, że naprawdę się w tej dziewczynie zakochałem i chcę z nią być. Wiem jak ciężko było mi wytrzymać bez oglądania tego jej pieprzonego, uzależniającego uśmiechu i nie chcę więcej takiej sytuacji. Chcę ją mieć przy sobie, cały czas.
Przez chwilę w słuchawce panowała totalna cisza. Kompletnie. Jakby Mike się rozłączył.
-Żyjesz? - Justin spytał, nie otrzymując od kilkunastu sekund żadnej odpowiedzi.
-Justin, co jak co, ale nigdy nie pomyślałbym, że usłyszę takie słowa z twoich ust - odparł, na co oboje się zaśmiali.
-A ja nigdy nie pomyślałbym, że je wypowiem - odparł, uśmiechając się pod nosem i podnosząc. - Wiesz co, będę musiał już kończyć. Muszę się spakować i ogarnąć jeszcze kilka rzeczy. Odezwę się już z Los Angeles - dodał, wstając.
-Spoko, to życzę wam powodzenia.
-Dzięki. - Uśmiechnął się po raz kolejny sam do siebie, po czym rozłączył się.
Wziął do ręki spodnie, z których kieszeni wypadła karteczka. Chłopak podniósł ją, ponownie siadając na łóżku. Obracał w dłoniach mały papierek uśmiechając się.
-Nic z tego, mała - powiedział sam do siebie, po czym wyjął z kieszeni swoich spodni zapalniczkę i podpalił nią kraniec kartki.
Przez moment patrzył jak mały płomień ognia niszczy papier. Może to było tylko zwykłe palenie głupiej kartki, ale dla niego to miało duże znaczenie. Udowodnił coś samemu sobie.
W końcu zdmuchnął płomień, który zniszczył już cały papierek, na którym znajdował się numer telefonu kelnerki.
*
Jeżeli rano trzęsłam się ze strachu, to naprawdę nie wiem jak określić mój aktualny stan. Było kilka minut po dwunastej. Po raz trzeci już uchyliłam drzwi od swojego pokoju, upewniając się, że w całym domu panuje idealna cisza, a ciocia już śpi.
Ja miałam ochotę wręcz rozpłakać się z tego wszystkiego. Wiem, że to pokręcone, bo robię to, czego cholernie pragnę, ale strach jaki we mnie narastał sprawiał, że kompletnie nie panowałam już nad emocjami.
Wróciłam do pakowania swoich rzeczy do walizek. Dłonie trzęsły mi się gorzej niż przed jakimikolwiek egzaminami. Starałam się trochę uspokoić, myśleć pozytywnie. Powtarzałam sobie, że wszystko będzie dobrze, długo nad tym myślałam i podjęłam świadomy wybór.
Tylko wątpliwości wciąż we mnie siedziały. Rodzice, znajomi, szkoła, ja to wszystko rzucam i wyjeżdżam. Przecież to brzmi nierealnie, żeby nie powiedzieć nienormalnie.
Wrzuciłam do torby ostatnią już bluzkę, po czym zamknęłam ją, zapinając. W tym momencie usłyszałam pukanie do okna. Szybko do niego podeszłam, cicho je otwierając i pozwalając wejść do środka Justinowi.
Jego widok trochę mnie uspokajał, choć i tak stresowałam się jak cholera.
-Cześć skarbie. - Musnął mój policzek.
-Hej - odparłam i choć starałam się ukryć niepewność i strach w moim głosie, to raczej nie wyszło mi to za dobrze.
Przeczesałam dłonią włosy, rozglądając się po pokoju.
-Spakowana? - spytał.
-Tak - odparłam od razu. - Chyba wzięłam wszystko - dodałam, siadając na łóżku i nachylając się, schowałam twarz w dłonie.
-Chanel. - Justin od razu usiadł obok mnie, obejmując mnie jedną ręką. - Wiem, że się boisz, ale musisz mi zaufać. Ten rok szybko zleci, nawet nie zorientujesz się kiedy będziemy mogli wrócić i może wszystko ułoży się nawet lepiej, niż sobie wyobrażasz - mówił, starając się podnieść mnie na duchu i choć w małej części zabić mój strach.
Podniosłam głowę głośno wypuszczając powietrze z ust.
-Strasznie się boję - powiedziałam szeptem, odwracając się w jego kierunku. Chłopak spojrzał mi głęboko w oczy, co działało na mnie jak najlepszy środek uspokajający.
Położył dłoń na moim policzku, delikatnie mnie po nim gładząc.
-Wiem o tym i szczerze mówiąc wcale ci się nie dziwię, ale chcę, żebyś wiedziała, że zrobię wszystko, żeby ten rok minął ci jak najlepiej się da, bez ciągłych zmartwień. Kocham cię, chcę dla ciebie jak najlepiej i nawet nie wiesz jak bardzo wdzięczny ci jestem za to, co dla mnie robisz. Poświęciłaś się dla mnie jak nikt, nigdy w moim życiu. Jesteś takim, moim aniołkiem, wiesz? - dodał i wypowiadając ostatnie zdanie delikatnie się uśmiechnął, czym od razu mnie zaraził.
Uniosłam kąciki ust, czując jak moje wątpliwości stają się coraz mniejsze. Ufałam mu, kochałam go i chciałam z nim być.
Przez całe życie szuka się swojej drugiej połówki, osoby, która jest ci pisana, miłości twojego życia, a ja wiem, że już znalazłam. Jestem tego pewna.
-Ja ciebie też kocham - odparłam, opierając głowę o jego ramię.
Czułam się przy nim bezpiecznie jak przy nikim innym. Nikt, kompletnie nikt nigdy nie potrafił wzbudzić we mnie takich uczuć jak Justin.
-Obiecuję ci, że wszystko będzie dobrze - szepnął, całując mnie we włosy i tuląc do siebie.
*
Delikatnie położyłam list na idealnie pościelonym łóżku, po czym podniosłam się, zakładając ręce na piersi. Rozejrzałam się po pokoju, wsłuchując się w idealną ciszę w nim panującą.
Jutro rano, kiedy ciocia przyjdzie do mojego pokoju, zobaczy, że nie ma ani mnie, ani moich rzeczy i przede wszystkim - przeczyta list, który jest adresowany do niej, ale w dużo większej części do rodziców.
Cała się trzęsłam ze strachu, a ze stresu było mi niedobrze. Wiedziałam, że Justin czeka na mnie już przy samochodzie pakując do bagażnika moje walizki.
Musiałam już iść, jeśli chcemy dojechać do Los Angeles z samego rana. Mimo to, nie potrafiłam nawet się ruszyć. Przez dobre pięć minut nie drgnęłam ani o centymetr.
Wpatrywałam się w martwe punkty starając się uspokoić.
Wszystko będzie dobrze Chanel. Wiesz co robisz, chcesz tego, jesteś tego pewna.
Wzięłam głęboki oddech, po czym powoli wypuściłam powietrze z ust, przymykając powieki.
-Przepraszam mamo - szepnęłam sama do siebie.
Podeszłam do okna, zakładając torebkę przez ramię i wychodząc przez nie. Delikatnie i jak najciszej potrafiłam je za sobą zasunęłam, po czym zrobiłam kilka kroków zeskakując na niższy daszek, a z niego na ziemię.
Serce waliło mi jak młotem, a nogi dosłownie się pode mną uginały. Ledwo się na nich trzymałam. Podeszłam do samochodu, przy którym stał Justin paląc papierosa.
-Mogę? Muszę się uspokoić? - spytałam, sugerując mu, że chcę zapalić. To póki co jedyny pomysł na pokonanie stresu jak przyszedł mi do głowy.
Chłopak bez słowa wyjął z kieszeni paczkę papierosów wystawiając ją w moim kierunku. Wyjęłam z niej jednego szluga, po czym już sama zabrałam z jego kieszeni zapalniczkę, odpalając go.
Zaciągnęłam się najmocniej jak potrafiłam, czując, że dym dostający się do moich płuc naprawdę chociaż w małym stopniu mnie uspokaja.
Stanęłam tuż obok Justina opierając się o jego samochód i powoli wypuszczając z ust dym. Staliśmy w takiej idealnej ciszy przez dobre dwie minuty.
Ja nie wiedziałam co miałabym powiedzieć, a on wiedział, że potrzebuje teraz tak naprawdę zmierzyć się sama ze sobą, ze swoimi obawami.
-Zostawiłaś jakąś wiadomość? - spytał dopiero po chwili.
-Mhm, napisałam list, mam nadzieję, że on choć trochę ich uspokoi, choć i tak można spodziewać się trzeciej wojny światowej.
-Nie myśl o tym. Ciebie już tu wtedy nie będzie - powiedział wyrzucając kiepa i stając naprzeciw mnie.
-Wiem, ale i tak się tego wszystkiego boję - odparłam, biorąc kolejnego bucha.
-Wiesz czego naprawdę powinnaś się bać? - spytał, uśmiechając się i zabierając mi z dłoni resztkę papierosa i wyrzucając go.
-Czego? - Delikatnie uniosłam kąciki ust.
-Tego, że będziesz teraz skazana na mnie dwadzieścia cztery godziny na dobę i najprawdopodobniej zacałuję cię na śmierć - odparł, na co ja od razu cicho się zaśmiałam.
Potrafił poprawić mi humor nawet w takiej sytuacji i między innymi właśnie za to go kochałam.
-A może będzie na odwrót, lepiej na mnie uważaj - powiedziałam z uśmiechem i położyłam dłonie na jego karku.
-Proszę bardzo, taka śmierć to przyjemność. - Zaśmiał się i objął mnie w pasie przyciągając do siebie i całując w usta.
Chyba żadne z nas nie chciało przerywać pocałunku, choć oboje wiedzieliśmy, że czas leci i najwyższy czas się zbierać.
W końcu to ja zebrałam się na oderwanie od jego ust.
-Musimy już jechać, już późno - powiedziałam, starając się utrzymywać na ustach lekki uśmiech.
-Masz rację. - Ostatni raz pocałował mnie krótko w usta, po czym odsunął się ode mnie, otwierając mi drzwi samochodu od strony pasażera.
Ostatni raz spoglądając na dom cioci, wsiadłam do samochodu.
Nerwowo zagryzłam wargi, zapinając pas.
Chłopak wsiadł do auta, zamykając za sobą drzwi i wkładając kluczyk do stacyjki. Byłam pewna, że od razu ruszy, jednak zamiast tego odwrócił się w moją stronę i spojrzał mi głęboko w oczy, jakby szukając w nich prawdy.
-Jesteś pewna, że chcesz to zrobić? Nie rób tego, jeśli masz zbyt duże wątpliwości - powiedział śmiertelnie poważnie.
Stres był jeszcze większy. Miałam kilka sekund na ostateczną decyzję po której nie będzie już odwrotu.
Tak.
Nie.
Tak.
Nie.
-Tak, jestem tego pewna - odparłam w końcu.
-Na pewno? Nie rób tego dla mnie, tylko dla siebie. Uszanuję jeśli powiesz mi, że rezygnujesz i chcesz zostać.
Cicho wypuściłam powietrze z ust, ogarniając wszystkie myśli jaki biły się w mojej głowie.
-Tak, na pewno. Chcę wyjechać, to ostateczne - odpowiedziałam pewnie i zdecydowanie.
Zbyt długo nad tym myślałam, by teraz zrezygnować. To już ostateczne.
Justin momentalnie lekko się uśmiechnął, wciąż patrząc mi prosto w oczy.
-Dziękuję. - Przybliżył się, całując mnie delikatnie w policzek. - Naprawdę - dodał, kiedy jego usta odsunęły się od mojej skóry.
Oficjalnie i nieodwołalnie - podjęłam najcięższą decyzję w moim życiu, jestem przerażona, ale jednocześnie szczęśliwa jak nigdy wcześniej.
Teraz wszystko będzie łatwiejsze.
Chłopak odsunął się ode mnie, wracając na swoje miejsce i zapinając pas, po czym przekręcił kluczyk w stacyjce, odpalając silnik i wyjeżdżając.
Ostatni raz spojrzałam w kierunku domu Mary, zaciskając wargi.
Tak będzie lepiej.
*
Jechali już od dwóch godzin, praktycznie w ogóle nie rozmawiając. Justin wiedział, że to dla niej trudne, w końcu w jednej chwili rzuciła całe swoje dotychczasowe życie.
Dla niego.
Fakt, że poświęciła tak wiele był dla niego nie do pojęcia. Nikt, nigdy nie zrobił dla niego tak wiele. Była dla niego pieprzonym ideałem.
Po chwili chłopak spojrzał na bok, widząc jak Chanel zasnęła oparta poduszkę przy oknie. Zjechał na zjazd, zatrzymując się na stacji, po czym wyszedł z samochodu, wyjmując z bagażnika ciepły koc, którym już po chwili okrył Chanel.
-Śpij aniołku - szepnął, całując w czoło i jak najciszej potrafił, by jej nie obudzić zamknął drzwi od jej strony i dla jej bezpieczeństwa cały samochód, sam wchodząc do sklepu na stacji.
Robił się senny, w końcu było po trzeciej w nocy, a prowadzenie samochodu wymagało od niego skupienia.
Kupił kawę, po czym wyjął z kieszeni swojego iPhone'a, siadając na moment przy jednym ze stolików.

Justin do cholery mógłbyś się odezwać, martwię się. Wyjechaliście już? Gdzie jesteście?

Chłopak przeczytał esemesa od Lea'i, biorąc łyk kawy i zabierając za odpisanie na jej wiadomość. Była dla niego jak siostra i jest tak naprawdę jedyną osobą za którą będzie tęsknił z Phoenix.

Wszystko w porządku. Jesteśmy już w Henderson. Nie martw się, z Chanel też wszystko okej. Odezwę się jak dojedziemy do Los Angeles. 

Wysłał wiadomość, po czym z powrotem wsunął telefon do kieszeni, wychodząc i wracając z powrotem do samochodu.
Nieumyślnie trzasnął drzwiami, czym momentalnie rozbudził Chanel.
-Cholera - mruknął sam do siebie, wkładając kawę na przeznaczone miejsce w aucie. - Śpij kochanie - zwrócił się do Chanel z powrotem odpalając silnik samochodu.
-Gdzie jesteśmy? - mruknęła zaspana, przecierając oczy.
-W Henderson, jeszcze jakieś niecałe cztery godziny drogi - odparł, wyjeżdżając z powrotem na drogę.
-Szkoda, że nie mam prawa jazdy, zamienialibyśmy się w prowadzeniu - odparła, ziewając i lekko się przeciągając.
-Obiecuję, że nauczę cię prowadzić. - Uśmiechnął się. - Ale nie martw się, dam radę, nie jestem zmęczony, za to ty idź z powrotem spać.
-Lepiej będę czuwać i pilnować ciebie - odparła, opierając głowę z powrotem o poduszkę.
-Skarbie, naprawdę nie trzeba, nie pierwszy i na pewno nie ostatni raz zarywam w ten sposób nockę, więc możesz teraz spokojnie się położyć i dalej o mnie śnić.
-Skąd wiesz, że mi się śniłeś? - spytała, lekko się uśmiechając.
-Jęczałaś przez sen - odparł, tak naprawdę kłamiąc, z zadziornym uśmiechem.
-Wcale nie!
-Chyba słyszałem. - Parsknął śmiechem, na co Chanel zaczęła się śmiać.
-Kłamiesz, spadaj. - Odparła z udawanym obrażeniem, wciąż nie przestając się uśmiechać.
-Pff, wmawiaj to sobie, ja swoje słyszałem. - Na jego twarzy wciąż widniał cwany uśmiech.
-Ta, niech ci będzie. - Prychnęła. - To ja idę jęczeć, to znaczy spać dalej. - Wróciła do swojej wcześniejszej, wygodnej pozycji, okrywając się mocniej kocem.
Justin zaśmiał się pod nosem, kręcąc głową i nie odrywając wzroku z drogi.
*
-Jak to jej nie ma, Mary do cholery ja to jej nie ma, słyszysz?! - Matka Chanel wydarła się na swoją siostrę, nie potrafiąc pohamować swoich emocji.
-Ja..- zaczęła, jednak nie potrafiła nawet racjonalnie skleić zdania. - Ja naprawdę nie wiem jak to się stało, zupełnie nic nie wskazywało na to, że ona cokolwiek planuje - dodała.
Była tak samo roztrzęsiona jak i rodzice Chanel. Moment, kiedy Mary weszła w południe do jej pokoju i zamiast zobaczenia dziewczyny, ujrzała puste szafy i list na łóżku był dla niej jak uderzenie w twarz.
-Boże, co ona zrobiła, gdzie ona jest. - Kobieta chodziło w tę i z powrotem trzymając się z głowę.
-Uduszę tą gówniarę jak tylko wróci do domu, przysięgam, że coś jej zrobię, a później oddamy ją do internatu z ostrym rygorem. - Ojciec dziewczyny choć był tak samo przerażony tym, co się wydarzyło okazywał swoje emocje poprzez wściekłość.
-Carl, a co jeśli ona już nie wróci? - Claire - mama Chanel stanęła przed swoim mężem patrząc na niego ze łzami w oczach. - Jeśli już nigdy jej nie odzyskamy? Jeśli on jej coś zrobi? - kontynuowała, a po jej policzkach spływały kolejne łzy.
Mężczyzna choć starał się nie okazywać słabości sam nie potrafił powstrzymać "szklanek", które narastały w jego oczach.
Kobieta ponownie podeszła do stołu, na którym leżał wcześniej znaleziony w pokoju Chanel list, po czym usiadła z nim na podłodze zaczynając czytać go jeszcze raz.

Ciociu przepraszam, że narobiłam ci takiego problemu i w cię to wszystko wplątałam.

Nie chciałam tego. Przepraszam, że uciekłam, ale musiałam to zrobić.

Mam nadzieję, że mi wybaczysz.

Mamo, tato...wyjechałam. Nie mogę powiedzieć wam gdzie, bo wiem, że

od razu zaczęlibyście mnie szukać. Zostawiam ten list, ponieważ chcę, żebyście

wiedzieli, że podjęłam świadomą decyzję, nad którą naprawdę długo myślałam.

Tak, wyjechałam z Justinem.

On nie jest tym za kogo go macie. Kocha mnie, a ja kocham jego.

Chcemy być razem i będziemy. Ponad wszystko.

Tak bardzo was przepraszam. Nigdy nie chciałam was tak mocno zranić, 

ale teraz nie pozostawiliście mi żadnego, innego wyboru. Wiem, że nie pozwolilibyście

mi się spotykać z Justinem, a ja nie mogę żyć bez niego. On jest częścią mnie i nigdy z niego 

nie zrezygnuję. Proszę, nie martwcie się o mnie, jestem bezpieczna. 

Wrócę do was. Przysięgam, że wrócę.

Kocham Was, Chanel.