Rozdział 43.

-Lea błagam. Ostatni raz prosiłem cię o coś jeszcze w liceum. - Justin jęknął po raz kolejny, siedząc na kanapie.
-Nie. Nie mogę - odparła, chociaż jej stanowczość w głosie zmniejszała się z sekundy na sekundę.
-Musisz. - Chłopak wstał, łapiąc blondynkę za ramiona i lekko nią potrząsając. - Musisz mi powiedzieć gdzie ona wyjechała, bo inaczej nie uda mi się jej znaleźć. Jesteś jedyną osobą, która może mi pomóc, więc proszę zrób to - dodał, patrząc jej w oczy.
Zależało mu na tej informacji jak na niczym innym. Moment, kiedy uświadomił sobie, że Chanel wyjechała z miasta był dla niego jak kubeł zimnej wody.
Mógł wmawiać sobie, że ona go nie obchodzi, że niczym nie różni się od wszystkich, innych dziewczyn, ale do czasu. Gdy tylko dotarło do niego, że jeśli nie zawalczy, to straci ją na dobre, doszedł do wniosku, że nie potrafi okłamywać samego siebie. Tak po prostu.
-Dlaczego tak ci zależy, hm? Czy to nie ty mówiłeś, że masz ją gdzieś, totalnie cię nie obchodzi i chcesz się znów bawić i korzystać z życia? - Spojrzała na niego z wyrzutem.
Chłopak westchnął, po czym zacisnął zęby, starając się ująć jakoś to wszystko w słowa. On sam nie rozumiał dlaczego tak bardzo zależy mu na odzyskaniu Chany, więc jak miał wytłumaczyć to innym?
-Dobrze wiesz, że kłamałem. Ja..-zaciął się, szukając w głowie odpowiednich słów.  -Po prostu za nią tęsknię, tyle. Rozumiesz?
-Tęsknisz? Justin zdradzałeś ją, sama byłam świadkiem tego, że traktowałeś ją jak gówno, a teraz mam tak po prostu uwierzyć ci, że ci na niej zależy i jej nie zranisz? Boję się. Boję się, że znów ją zranisz. Boję się o nią - odparła, karcąc się w myśli, że nie ugryzła się w język.
Justin lekko zmrużył oczy, puszczając ramiona blondynki i patrząc na nią.
-Brzmisz jakby to tobie najbardziej na niej zależało - powiedział, kręcąc lekko głową. Nie wiedział jak ma rozumieć słowa kuzynki. Z jednej strony rozumiał, że dziewczyny się zaprzyjaźniły i tak dalej, ale z drugiej te słowa w ustach Lea'i brzmiały zbyt...emocjonalnie?
Blondynka od razu pokręciła głową.
-Mówię tak, bo bardzo polubiłam tą dziewczynę i śmiało mogę powiedzieć, że zaczęłam traktować ją jak najlepszą przyjaciółkę. Dlatego boję się, że podając ci jej adres skażę ją w pewien sposób na ponowne znoszenie twojego traktowania.
-Lea, nie zranię jej, słyszysz? Nigdy więcej tego nie zrobię, ale proszę cię powiedz mi gdzie mam jej szukać. Tylko ty jesteś w stanie mi pomóc - powiedział, brzmiąc chyba szczerze jak nigdy wcześniej.
Dziewczyna westchnęła, po czym powoli wypuściła powietrze z ust.
-Mastfor - powiedziała w końcu na jednym tchu.
-Gdzie to jest? - spytał od razu się ożywiając.
-Na zachód od Colorado City - odparła, cały czas nie będąc pewna czy dobrze postąpiła. - Bieber, skrzywdź ją, a osobiście cię wykastruje - dodała.
-Dziękuję. - Mocno przytulił Lea'ę, ciesząc się w duchu jak dziecko. Wiedział już gdzie ma szukać Chanel i myśl, że tak niewiele dzieli go od spotkania go naprawdę przyprawiała o cholerną radość. Bał się tylko, że mu się nie uda, że nie przekona jej znów do swoich uczuć.
-Za to, że cię wykastruję? - Dziewczyna zaśmiała się, przytulając go. Justin od razu jej zawtórował, nie odsuwając się jednak od niej.
-Za to, że jesteś - dodał. - Siostra - dodał, uśmiechając się.
*
-Zdajesz sobie sprawę, że masz zamiar przejechać ponad trzysta kilometrów tylko po to, by najprawdopodobniej dostać kosza? - Conor siedział na fotelu w sypialni Justina, trzymając nogi na biurku.
Bieber parsknął śmiechem, pakując do walizki swoje ubrania. Nie wiedział jak długo tam zostanie, ale wiedział, że nie odpuści, póki nie będzie miał znów Chanel. To był jego cel.
-Zajmij się sobą - odparł, kompletnie nie przejmując się jego słowami.
-Dlaczego akurat ona? Owszem. Jest ładna, jest miła, sympatyczna i tak dalej, ale co takiego odróżnia ją od jakiejkolwiek innej dziewczyny? Jest jakaś nadzwyczajnie dobra w łóżku? - Zaśmiał się, wkładając sobie do ust kolejnego chipsa z paczki, którą trzymał w ręce.
Justin włożył do walizki ostatnią koszulkę, po czym zamknął walizkę, stawiając ją na podłodze.
-Nie zrozumiesz - odparł, uśmiechając się i siadając na łóżku.
-No więc mi wytłumacz, Romeo. - Parsknął śmiechem z lekką ironią.
-Po prostu mi na niej zależy, tyle. - Wzruszył ramionami, splatając dłonie.
-Chyba nie pojmę tego jak rozumiesz słowo "zależy", bo kiedy z nią byłeś, tak bardzo ci na niej zależało, że pukałeś na boku każdą laskę, która tylko się nawinęła. Już nawet nie zliczę ile dziewczyn przewinęło ci się przez łóżko w czasie, kiedy byłeś z Chanel.
Justin przewrócił oczami, wstając z łóżka.
-Zajmij się swoim łóżkiem - warknął, otwierając drzwi. - A teraz nie chciałbym być niemiły czy niegościnny, ale zabieraj dupę, bo już wychodzę - dodał, biorąc do ręki swoje obie walizki i wychodząc z pokoju.

-Naprawdę wiesz co robisz? - spytał ostatni raz w czasie, kiedy Justin pakował swoje rzeczy do bagażnika. Szatyn przewrócił oczami.
-A czy ja kiedykolwiek wiedziałem co robię? - odparł, robiąc krok do tyłu i zamykając bagażnik.
-W sumie. - Zaśmiał się. - Dobra, w każdym bądź razie życzę powodzenia - dodał.
-Dzięki. - Uśmiechnął się, żegnając się z kumplem męskim uściskiem.
*
Przewróciłam kartkę gazety, opalając się z ciocią przed domem.
-Jak byłam mała to zawsze chciałam zostać modelką. - Westchnęłam, przyglądając się dziewczynom w magazynie.
-To dlaczego teraz nie robisz nic w tym kierunku? Jesteś ładna, zgrabna, świat mody stoi otworem. - Uśmiechnęła się, nieco wygodniej układając się na leżaku i wystawiając twarz na promienie słoneczne.
-Ja? Jestem za gruba na modelkę. - Zaśmiałam się, przekładając kolejną kartkę.
-Ty gruba? - Podniosła się na przedramieniu, odwracając głowę w moim kierunku.
-Okej, może nie jestem gruba w sensie gruba, ale na modelkę za gruba - powiedziałam, od razu orientując się w myśli jak idiotyczna wypowiedź to była. - To znaczy, ugh rozumiesz - odparłam, na co Mary od razu się zaśmiała z powrotem się kładąc.
-Okej, nie wyglądasz jak wieszak. To chciałaś powiedzieć.
-No tak, mniej więcej - odpowiedziałam, biorąc z niej przykład i kładąc głowę na swoim leżaku. - Zresztą, nawet gdyby schudła, to jestem za niska. - Wzruszyłam ramionami, wzdychając.
-A fotomodelka? Nie musi być wieszakiem, nie musi być wysoka. Masz predyspozycje.
-Jestem niefotogeniczna, odpada.
Ciocia parsknęła śmiechem, kręcąc głową.
-I jak ci się tu podoba? Jesteś już dwa dni - powiedziała w końcu, kompletnie odbiegając od tematu.
-Jest fajnie - odparłam od razu.
To jest tak. Z jednej strony nie kłamałam. Lubiłam Mastfor, polubiłam tą ciszę tutaj, to, że nie ma ciągłego, miejskiego hałasu, mam spokój i tak dalej. Tylko była jeszcze ta druga strona. Nie mogłam co godzinę wyglądać przez okno, sprawdzając czy aby na pewno Justin nie wychodzi z domu, by móc chociaż z daleka zobaczyć go na chwilę.
Tęskniłam za nim jak cholera i oddałabym wszystko, by móc chociaż na chwilę go zobaczyć.
-Nie brzmisz przekonująco. - Westchnęła. - Nie musisz nic więcej mówić, jeśli nie chcesz. Rozumiem, że jest ci ciężko.
-To nie tak - odparłam niepewnie, podnosząc się. Ułożyłam sobie poduszkę, siadając. - Lubię to miejsce i lubię spędzać z tobą czas. - Uśmiechnęłam się.
Mary zrobiła dokładnie to samo, co ja wcześniej, podnosząc się.
-Tylko ja nie zastąpię ci co poniektórych osób, hm? - Spojrzała na mnie, lekko się uśmiechając.
-No..tak jakby - odparłam, lekko unosząc kąciki ust.
-Wiesz czego potrzebujesz?
-Czego? - Spojrzałam na nią, kompletnie nie wiedząc o czym ona mówi i o co jej chodzi.
-Zakupów. - Powiedziała, na co ja parsknęłam śmiechem. - W związku z tym, że do miasta jest godzina drogi, to musimy się już zbierać. Za piętnaście minut widzę cię gotową przy aucie. - Dodała jeszcze ze śmiechem, sama schodząc z leżaka i udając się w kierunku domu.
*
Włożyłam na siebie wcześniej wybraną w sklepie sukienkę, starając się ją zapiąć.
-Kurde - mruknęłam pod nosem, kiedy za cholerę nie mogłam dosięgnąć zapięcia na plecach. Złapałam włosy, podnosząc je z pleców i ze spuszczoną głową wyszłam kawałek z przymierzalni, od razu się odwracając.
-Możesz zapiąć? - spytałam od razu.
Poczułam dłonie na swoich plecach, które powoli zasunęły zamek znajdujący się na nich.
-I jak? - Odwróciłam się, kiedy tylko zapięcie doszło do końca.
-Pięknie. - Usłyszałam męski głos.
W tym momencie doznałam szoku. To wcale nie ciocia zapięła mi tą sukienkę, tylko jakiś chłopak. Przystojny chłopak.
-Boże, przepraszam - odparłam od razu, przykładając dłonie do ust. - Myślałam, że to ciocia i dlatego spytałam o zapięcie - dodałam, czując, że za moment zrobię się cała czerwona.
Wychodząc nawet nie spojrzałam kto stał przede mną. Byłam pewna, że to ciocia i to ona zapina moją sukienkę.
-Nie ma sprawy. - Zaśmiał się. Miał ładny uśmiech, naprawdę.
-Jezu, jak mi głupio. - Przyłożyłam dłoń do czoła, uśmiechając się. Chyba naprawdę się zarumieniłam.
-Spokojnie, przecież nic się nie stało. - Znów się zaśmiał. - Swoją drogą naprawdę ślicznie wyglądasz w tej sukience i zdecydowanie mogę cię doradzić, żebyś ją kupiła.
-Dzięki - odparłam, odruchowo spuszczając głowę. Zawsze to robiłam, kiedy ktoś mnie zawstydzał.
-Travis. - Chłopak podał mi swoją dłoń, przedstawiając się.
Jak mój były. Ugh, mógłby nazywać się inaczej, naprawdę. Chociaż równie dobrze mógł nazywać się Justin, więc już to jest lepsze.
-Chanel. - Uścisnęłam jego dłoń, delikatnie się uśmiechając.
Był przystojny, miły i chyba ze mnę flirtował. To mój dobry dzień?
-Może dałabyś się zaprosić na kawę? - spytał, cały czas się do mnie uśmiechając.
Miałam kompletnie mieszane uczucia. Każda normalna nastolatka na moim miejscu skakałaby w duszy z radości i nie miała nawet wątpliwości, ale ja chyba już dawno przestałam być normalna. Jasne, flirtowanie było w porządku, ale ja kompletnie nie wyobrażałam sobie, że miałabym się z kimś umawiać. Z kimś, kto nie był Justinem.
Podświadomie cały czas czułam, że on jest mój, a ja jego.
Jakkolwiek dziwnie i niezrozumiale to brzmiało.
-Wiesz co, nie wiem, bo ja w sumie jestem tutaj z..-zaczęłam, jednak w tym momencie zauważyłam ciocię stojącą dosłownie trzy kroki za Travisem. Mary pokazywała mi gestem dłoni, żebym z nim poszła. Musiała wszystko słyszeć.
Powstrzymałam się od parsknięcia śmiechem.
-W sumie to czemu nie - odparłam w końcu, lekko unosząc kąciki ust.

Rozmawialiśmy już od jakichś piętnastu minut, pijąc mrożoną kawę. Cholera, naprawdę dobrze mi się z nim gadało. Pomimo tego, że dopiero go poznałam, to czułam się przy nim dosyć..luźno, rozumiecie?
Wydawał się być naprawdę w porządku chłopakiem, a przede wszystkim od razu zauważyłam, że mnie podrywa, co z jednej strony było oczywiste, że mi schlebiało, ale z drugiej jakoś nie brałam tego na poważnie.
Boże, ja naprawdę nie przyjmowałam do siebie wiadomości, że kiedykolwiek miałabym być z kimkolwiek innym. Czułam się, jakbym była w jakiejś pieprzonej klatce.
-Czyli jesteś z Chicago, przeprowadziłaś się do Phoenix, przyjechałaś do Mastfor i aktualnie jesteś w Tucson. Cholera, to skomplikowane - powiedział żartobliwe, na co ja od razu parsknęłam śmiechem.
Potrafił mnie rozbawić, a to był cholernie duży plus.
-Tak, dokładnie tak. - Uśmiechnęłam się, robiąc łyk swojej kawy. - A ty? Jesteś stąd?
-Mhm - przytaknął. - A twój chłopak skąd jest?
Poczułam nieprzyjemny ucisk w brzuchu. Nienawidziłam tego.
-Nie mam chłopaka - odparłam, spuszczając głowę i mieszając łyżeczką w swoim kubku. Miałam nadzieję, że zabrzmiałam naturalnie i nie wyczuł w moim głosie żadnych emocji.
-Serio? To dziwne - odparł. - Jesteś za ładna, żeby być sama - dodał.
-Dzięki - odpowiedziałam, podnosząc głowę i lekko się uśmiechając. Już chciał coś powiedzieć, kiedy jego telefon zaczął dzwonić.
-Cholera, przepraszam - powiedział od razu, wkładając dłoń do kieszeni i gwałtownie wyjmując z niego komórkę. Wstał, odchodząc na moment na bok.
Nawet nie zorientował się, że coś wypadło mu z kieszeni. Momentalnie mnie zatkało. Co jest ze mną nie tak do cholery? Mam na czole wypisane "lubię idiotów pieprzących sobie życie"?
Na podłodze leżała mała folia z białym proszkiem. Nie trudno było zorientować się co to było.
Naprawdę? Czy każdy chłopak, który się mną zainteresował musi być pieprzonym ćpunem?
Wiedziałam jedno. Nie zostanę tu ani chwili dłużej i pomimo sympatii jaką zaczęłam żywić do Travisa, to naprawdę nie miałam zamiaru znów pakować się w jakieś gówno z chłopakiem, który miał problemy z samym sobą.
Zabrałam swoją torebkę wstając i podchodząc do chłopaka, rozmawiającego przez telefon. Zaczęłam udawać, że bardzo się spieszę.
-Strasznie cię przepraszam, ale sobie o czymś przypomniałam i muszę już iść. Miło było cię poznać, pa - powiedziałam na jednym tchu od razu odchodząc.
Chłopak odłożył telefon od ucha, podbiegając do mnie.
-Hej, co jest, Chanel? - Złapał mnie za rękę, jednak od razu ją wyrwałam.
-Przepraszam, naprawdę muszę już iść. Dzięki za kawę, było miło. - Uśmiechnęłam się i szybko odeszłam, chcąc uniknąć jakichkolwiek pytań.
Czułam się okropnie. Zachowałam się totalnie po chamsku, ale ja naprawdę nie chciałam znów w coś się wpakować. Dla zabawy raczej prochów przy sobie nie nosi.
Zresztą, nawet go nie znam, więc dlaczego się przejmuje?
Wyszłam z kawiarni i prawie, że od razu dostrzegłam ciocię na ławce. Podeszłam do niej, siadając obok i wzdychając.
-Już? I jak było? - spytała podekscytowana  niczym nastolatka. Ona naprawdę czasem się tak zachowywała, za co szczerze mówiąc chyba jeszcze bardziej ją lubiłam.
-Szkoda gadać. Wracajmy już do domu, co? - Odwróciłam głowę w jej kierunku.
-Co? Co się stało? Wydawał cię być fajnym chłopakiem. - Spojrzała na mnie zdezorientowana.
-Opowiem ci w samochodzie, dobrze?
-Jasne - odparła, wstając.
A mogło być tak miło.
*
Włożyłam dłonie do kieszeni, idąc przed siebie ulicą. Był już prawie wieczór, a to oznaczało jedno - cholerny, natłok myśli. Nie znosiłam tego.
Kiedy dzisiaj myślałam, że znalazłam sposób na poprawienie swojego humoru okazało się, że chyba nie jest mi to dane. Efekt był wręcz przeciwny. Nie wiem dlaczego, ale chyba ta sytuacja z Travisem jeszcze bardziej mnie dobiła.
To było chore, naprawdę.
Miałam dosyć już tego wszystkiego i zdarzało się, że nachodziły mnie naprawdę głupie myśli. Czasem zastanawiało mnie po jaką cholerę ja w ogóle żyję? Nic mi się nie udaje, wszystko się pieprzy i straciłam wszystko, co kochałam najbardziej. Brakowało mi motywacji, że będzie lepiej. Ja nie miałam ochoty nawet budzić się rano i to było chore.
Nie było takiego dnia, żebym nie zastanawiała się co teraz robi Justin czy żebym nie myślałam o tym, że straciłam swoje dziecko.
To były dwie rzeczy, które kompletnie pozbawiały mnie chęci do życia. Pierwsza to tęsknota za Justinem i myśl, że nigdy z nim nie będę, bo jego uczucia nie były i nigdy nie będą szczerze. Druga to coś, co dosłownie zabijało mnie od środka. Świadomość co zrobiłam.
Traciłam wiarę w to, że będzie lepiej, że w końcu poukładam swoje życie i będzie dobrze.
Zeszłam trochę bardziej na pobocze, słysząc samochód za sobą. Założyłam ręce na piersi, wzdychając.
W pewnym momencie usłyszałam gwałtowne hamowanie. Momentalnie się odwróciłam, chcąc sprawdzić co za idiota robi coś takiego.
Doznałam szoku.
Pierwsza myśl jaka mnie dopadła, to - czy ja oszalałam i zaczęłam mieć przywidzenia i halucynacje?
A może to mi się śni?
Uchyliłam niekontrolowanie usta, wpatrując się tępo w to, co widziałam przed sobą. Z samochodu wyszedł...Justin.
Moje nogi się ugięły, dłonie zaczęły drżeć, a serce omal nie wyrwało się z piersi. Albo śnię albo mam halucynacje, to pewne.
Chłopak zaczął szybkim krokiem iść w moim kierunku, a ja cały czas nie wierzyłam własnym oczom. Nie dowierzałam, że to wszystko dzieje się naprawdę.
Jakim cudem on by się tu znalazł? Przecież to było niemożliwe. Nierealne.
-Chanel, w końcu cię znalazłem - powiedział i po prostu mocno mnie przytulił. Czułam jego zapach, jego dotyk, jego ciało tuż przy swoim, słyszałam jego głos, jednak mimo to wciąż nie potrafiłam uwierzyć, że on jest prawdziwy, a to wszystko dzieje się naprawdę.
-To chyba cud, że cię tu spotkałem, nie wiem jak inaczej bym cię tu znalazł bez dokładnego adresu - kontynuował, cały czas mnie tuląc, a ja..stałam jak ta kompletna idiotka, nie ruszając się i nie odzywając ani słówkiem.
Wciąż nie wierzyłam i pragnęłam jak najmocniej się teraz uszczypnąć, bo to naprawdę musiał być po prostu bardzo realny sen.
-Co..- zaczęłam i lekko się od niego odsunęłam. - Co ty tu robisz? - powiedziałam cicho, niemal szeptem, wpatrując się w niego w kompletnym szoku.
Niepostrzeżenie uszczypnęłam się w udo odsłonięte spod szortów. Nie śniłam.
-Musiałem przyjechać, tęskniłem za tobą - powiedział, kładąc delikatnie dłoń na moim policzku. Tak bardzo tęskniłam za jego dotykiem na swojej skórze, za jego widokiem, zapachem, głosem. Za nim.
-Skąd wiedziałeś, że tu jestem? - spytałam, wciąż nie potrafiąc poukładać sobie tego wszystkiego w głowie. Myślę o nim, zastanawiam się co teraz robi ze świadomością, że jest ponad trzysta kilometrów ode mnie, a tu nagle bum - odwracam się i go widzę.
Może czegoś się nawdychałam i naprawdę mam halucynacje? Przecież to nawet nie brzmiało realnie.
-Lea - odpowiedziałam sama sobie po kilku sekundach. Wysyłając jej tamtego esemesa naprawdę nie spodziewałam się, że się wygada. Przecież to właśnie po to tu jestem - żeby odciąć się całkowicie od Justina.
Boże, zaufałam jej do cholery.
-To nieważne - odparł od razu. - Wiesz co jest ważne? - Zrobił pół kroku w moim kierunku, stając kilka centymetrów ode mnie. - Że tu jestem i nie pozwolę ci więcej mnie zostawić, słyszysz? - dodał, kładąc drugą dłoń na mojej twarzy. Patrzył mi w oczy, a ja dopiero teraz zaczynałam pojmować, że to się dzieje naprawdę.
Miałam ochotę wtulić się w niego jak najmocniej potrafię i nigdy więcej nie puszczać.
-Nie powinno cię tu być - odparłam szeptem, jakby kompletnie bez emocji. Położyłam dłonie na jego i zdjęłam je powoli ze swojej twarzy. W oczach zbierały mi się łzy, choć usilnie nie pozwalałam im wypłynąć. - Wracaj do domu i odpuść, bo to wszystko już dawno straciło sens - dodałam, powstrzymując emocje i odwróciłam się, chcąc odejść.
-Nie wyjadę - odparł ostro i złapał mnie za rękę z powrotem przyciągając do siebie. - Nie ruszę się stąd bez ciebie, słyszysz? - dodał, patrząc mi głęboko w oczy.
-Po co ci to? Po co wciąż udajesz?! - wyrzuciłam w końcu z siebie, wyrywając swoją rękę. - Tak bardzo bawi cię to traktowanie mnie jak zabawkę? Mam już dość, słyszysz? Wygrałeś, pod każdym możliwym względem. Sprawiłeś, że jestem nikim i wszystko się spieprzyło. Jesteś zadowolony? Tego właśnie chciałeś? To możesz spokojnie wracać do Phoenix, do tych wszystkich dziewczyn, które na ciebie czekają - dodałam już ciszej, szybko ocierają łzę ze swojego policzka.
-Naprawdę sądzisz, że mi nie zależy?
-Tak, tak właśnie sądzę - odparłam, zakładając ręce na piersi. Chłopak przeczesał dłońmi włosy, robiąc krok do tyłu i w złości kopiąc z całych sił kamyk leżący na ziemi.
-Wiesz dlaczego tu przyjechałem? - warknął, patrząc na mnie ze złością. - Wiesz? - spytał i złapał mnie ponownie za rękę.
-Bo cię kocham, idiotko. Jesteś dla mnie pieprzonym ideałem, żadna inna dziewczyna nigdy ci w moich oczach nie dorówna. Brakowało mi ciebie. Codziennie o tobie myślałem, zastanawiałem się co robisz i gdzie jesteś. Brakowało mi twojego uśmiechu, wszystkiego, co z tobą związane. Nigdy do nikogo nie czułem tego,co czuję do ciebie. Zamiast cię olać i mieć to wszystko w dupie, to latam za tobą jak pieprzony kundel. Myślisz, że robiłbym to, gdyby mi na tobie nie zależało? Kurwa Chanel kocham cię, słyszysz? Kurewsko mocno i nie chcę nikogo innego, tylko ciebie - wyrzucił z siebie, a ja wpatrywałam się w niego z otwartymi ustami. Jego słowa nie brzmiały jak wszystkie te, które powtarzał mi kiedyś. Czułam, że były tak cholernie..szczere i prawdziwe. Już nawet nie powstrzymałam łez spływających po moich policzkach. Nie wiem nawet dlaczego płakałam.
-Wiem, że jestem idiotą i nie obiecam ci, że nagle stanę się ideałem, ale chcę tylko, żebyś wiedziała, że ten idiota cię kocha i nie wyobraża sobie już życia bez ciebie - dodał już niemalże szeptem, a ja kompletnie wymiękłam.
Rozpłakałam się na dobre, niemal rzucając mu się w ramiona i tuląc się do niego z całych swoich sił. Jakbym bała się, że za chwilę odejdzie.
Czułam się, jakbym wyrzuciła w końcu z siebie to, co tłumiłam od naszego rozstania. Okłamywanie samej siebie i wmawianie sobie, że go nie kocham nie miało sensu, w czasie kiedy on był całym moim światem. Bez niego nic dla mnie nie istniało. Tylko on się liczył.
-Kocham cię - szepnęłam przez łzy i chyba jeszcze mocniej się w niego wtuliłam, czując, że znów mam w ramionach cały swój świat. I nic innego już się nie liczyło.
_________________________________________________________________
Jedni będą zadowoleni, drudzy nie, ale według mnie ważne jest, że opowiadanie toczy się według MOJEGO pomysłu :)
Dziękuję z całego serducha za 151 komentarzy, kocham Was <3