Special Chapter 4

Przetarłam zaspane oczy biorąc do ręki telefon. Odblokowałam go, sprawdzając wyświetlacz. Jay dzwonił od wczoraj dokładnie czterdzieści dwa razy, a napisał mi trzydzieści jeden esemesów. Nie miałam nawet ochoty ich odczytywać.Byłam zła. Byłam cholernie zła. Zranił mnie swoimi słowami. Powiedział to wszystko, choć dobrze wiedział jak bardzo wrażliwa na to jestem.
Dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że już prawie dziesiąta. Jason nigdy nie spał tak długo, zawsze stawiał mnie na nogi z samego rana. Odruchowo od razu zerwałam się z łóżka i szybkim krokiem udałam się w kierunku pokoju synka. Widząc puste łóżeczko poczułam niepokojący ból brzucha.
Zbiegłam ze schodów chcąc upewnić się, że mój aniołek jest bezpieczny.
- Mamo? - zawołałam chcąc ją odnaleźć.
- Jestem w kuchni. - Usłyszałam.
Weszłam do pomieszczenia czując ulgę obejmującą całe moje ciało. Mama trzymała Jasona na rękach podając mu butelkę z piciem.
- Jejku, jak się przestraszyłam, nie wiedziałam gdzie jest mały - powiedziałam powoli się uspokajając.
Pogłaskałam chłopca po główce i ucałowałam. Wariowałam kiedy nie miałam go przy sobie, przysięgam.
- Obudził się koło szóstej, więc się nim zajęłam, chciałam, żebyś mogła się wyspać chociaż ten jeden dzień, kiedy mam wolne.
- Dziękuję. - Uśmiechnęłam się i podeszłam do blatu znajdującego się przy oknie. Wzięłam do ręki sok pomarańczowy i wlałam go do stojącej obok szklanki.
Podniosłam ją i spojrzałam za okno. W jednym momencie szklanka wypadła z moich rąk i wylądowała  hukiem na panelach rozbijając się. Sok rozlał się przy moich stopach.
Zamarłam.
Mama od razu do mnie podeszła mówiąc do mnie jakieś słowa, których przez kilka sekund w ogóle nie rozumiałam.
To było głupie. Widziałam Jego samochód. A raczej po prostu samochód identyczny do Jego, przecież dobrze wiedziałam, że to nie był On.
Moje serce jednak stanęło na moment. Przez głowę przewinęło się milion myśli. Wyobraziłam sobie, że to naprawdę był On, że był tutaj, w Chicago, niedaleko.
To głupie.
- Chanel, co się stało? - spytała biorąc do wolnej ręki ścierkę i schylając się z Jasonem, wytarła mokrą podłogę.
Przyłożyłam dłoń do czoła i potrząsnęłam głową. Idiotka ze mnie.
- Przepraszam, mam dziurawe ręce, daj zrobię to - odparłam również kucając.
- Nic się nie stało, skarbie. Ja to zrobię, ty weź ode mnie małego. - Podała mi synka.
Czując jego maleńkie ciało tuż przy swoim w pewien sposób się uspokajałam. Zawsze tak było. Zawsze, kiedy miałam momenty załamania przytulałam do siebie Jasona i czułam jak wszystko się we mnie powoli uspokaja, a ból się zmniejsza.
Ucałowałam chłopca w czoło i podniosłam się.
- Co kochanie? Pozwoliłeś dzisiaj mamie pospać, tak? - Uśmiechnęłam się do synka i weszłam z nim do salonu.
Ciągle myślałam o tamtej sytuacji w kuchni. Dlaczego tak dziwnie się czułam? Dlaczego od kilku dni nie opuszczają mnie niepokojące przeczucia, które dzisiaj jeszcze bardziej się nasiliły?
Wariowałam. Bałam się, że załamanie nerwowe wraca, że znów wpadnę w depresję, a do tego nie mogłam dopuścić. Za dużo przeszłam, by teraz znów się poddać. Musiałam być silna.
Włączyłam pilotem telewizor ustawiając na kanał dla dzieci. Usiadłam z Jasonem na kanapie, sadzając go między moje nogi.
- Skarbie, nie bierz pieluszki do buzi, to jest fuj. - Zwróciłam się do chłopca, który intensywnie wpatrywał się w telewizor, w którym leciała jedna z jego ulubionych bajek.
Klasnął w rączki podekscytowany.
- Dlaczego nie mogę zapomnieć o twoim tacie - szepnęłam całując go w główkę. - Dlaczego muszę ta bardzo go kochać - dodałam.
Westchnęłam cicho.
Dlaczego to wszystko musiało być takie trudne? Dlaczego nie mogłam się odkochać?
Moje rozmyślenia zostały przerwane przez dzwonek do drzwi.
- Mamo, otworzysz? - krzyknęłam.
- Jasne.
Wróciłam do swoich myśli, jednak nie na długo.
- Jak wielkim kretynem jestem? - Usłyszałam znajomy głos. Obróciłam głowę i zauważyłam Jay'a.
Stał z miną zbitego psa trzymając w dłoni bukiet kwiatów. Potrafił zmiękczyć moje serce.
- Ogromnym - odparłam udając niewzruszoną.
Mama podeszła do mnie.
- Daj mi go, a wy sobie porozmawiajcie. - Uśmiechnęła się, a ja odniosłam wrażenie jakby była w zmowie z Jay'em.
Chociaż może i tak właśnie było. Mama uwielbiała Jay'a i chyba przez tydzień płakałaby ze szczęścia gdybym zdecydowała się związać z nim, a później za niego wyjść.
Uważała go za porządnego, dobrego chłopaka, który bardzo kocha mnie i Jasona. Był dla niej idealnym materiałem na zięcia. I choć miała racja co do niego, to był jeden, malutki problem.
Nie kochałam go. Nie kochałam go tak, jak on pragnął być przeze mnie kochany.
Oddałam Jasona w ręce mamy, wstając z kanapy i bez słowa idąc w kierunku schodów. Weszłam do góry słysząc za sobą kroki chłopaka.
Dopiero w pokoju odwróciłam się w jego kierunku i założyłam ręce na piersi.
- Mów co masz mi do powiedzenia - powiedziałam oschle.
Brunet westchnął.
- Przede wszystkim - zaczął. - To dla ciebie. - Podał mi bukiet kwiatów. Były śliczne.
- Dzięki, ładne - odpowiedziałam bez jakichkolwiek pozytywnych emocji i położyłam kwiaty na biurku. Byłam wredna, ale zasłużył na to.
- Przepraszam cię, Chanel wiem, że zachowałem się jak ostatni kretyn - odparł po chwili. Patrzył mi prosto w oczy, a ja widziałam, że jego słowa są całkowicie szczere.
- Nie powinienem tego mówić, wiem, że bardzo cię to zabolało. Jestem idiotą i jeśli tylko zechcesz możesz uciąć mi ten głupi język.
- Nie mogę tego zrobić - odpowiedziałam poważnie, choć już prawie w ogóle nie byłam zła.
Nie umiałam się na niego długo gniewać.
- Dlaczego? - spytał.
- Bo kto wtedy będzie opowiadał mi te wszystkie, idiotyczne dowcipy, które są tak głupie, że aż doprowadzają mnie do płaczu ze śmiechu? - odpowiedziałam w końcu lekko się uśmiechając.
Jay wyraźnie odetchnął z ulgą. Uśmiechnął się szeroko i podszedł do mnie.
- Czyli się nie gniewasz?
- Nie, już nie. - Zaśmiałam się.
Chłopak mocno mnie przytulił i poczochrał dłonią moje włosy.
- Ej, przestań, moje włosy to świętość! - powiedziałam ze śmiechem lekko go od siebie odpychając.
Chłopak spojrzał na mnie, cały czas się uśmiechając.
- Nie mogę przywyknąć do twoich jasnych włosów.
- Źle wyglądam?
- Nie, wyglądasz w nich ślicznie, po prostu inaczej - odpowiedział.
W tym momencie zapadła między nami cisza. Patrzyliśmy sobie w oczy bez słowa. Serce zaczęło bić mi szybciej, a w brzuchu czułam ukłucie stresu.
Brunet położył dłoń na moim policzku i delikatnie go pogłaskał. Stresowałam się coraz bardziej, zwłaszcza, gdy jego twarz powoli zaczęła zbliżać się do mojej.
Zrobić to czy nie? Odepchnąć go czy odwzajemnić pocałunek?
Może jeśli odwzajemnię jego pocałunek to coś się we mnie przełamie? Może w końcu poczuję do niego coś więcej niż miłość przyjacielską?
Nie miałam wielu czasu na przeanalizowanie sytuacji.
W końcu to się stało. Przymknęłam powieki czując na swoich ustach wargi Jay'a. Sama nie wiem jak opisać to jak się w tym momencie poczułam.
Przed oczami stanął mi Justin. Obraz jego idealnej twarzy. Widziałam oczami wyobraźni jak się uśmiecha, podchodzi i delikatnie mnie całuje.
Odwzajemniłam pocałunek zapominając, że całuje mnie Jay.
Przysięgam na wszystko, że czułam przy sobie Justina. Nie Jay'a, a Justina. Wyobraziłam sobie, że to on mnie całuje.
Odwzajemniałam pocałunki do czasu, kiedy w mojej głowie nie zadźwięczał głos Justina.

Obiecałaś, że będziesz kochać mnie do końca życia, a całujesz innego. Już mnie nie kochasz?

To było jak kubeł zimnej wody. Gwałtownie odsunęłam się od chłopaka.
- Co jest? - spytał kompletnie zdziwiony moją nagłą reakcją. - Myślałem, że wszystko idzie dobrze. Odwzajemniłaś mój pocałunek i...- zawahał się. - I w ogóle, wydawało mi się, że chcesz tego pocałunku.
Oblizałam wargi, po czym wzięłam głęboki oddech.
- Przepraszam cię, nie powinnam w ogóle na to pozwolić.
- Ale dlaczego?
- Po prostu - odparłam chcąc wyminąć się od odpowiedzi. Złapałam za klamkę od drzwi, jednak Jay objął moją dłoń, przyciągając mnie z powrotem do siebie.
- Dlaczego? Chanel, dlaczego? Zrobiłem coś nie tak?
- Nie, to nie twoja wina, a moja. Jay, ja...- Nie miałam pojęcia jak to wszystko ująć w słowa. - Ja cię nie kocham, wiesz o tym i nie chcę cię okłamywać, że jest inaczej - dodałam.
Nie chciałam go ranić, jednak nie mogłam inaczej. Nie potrafiłam zmusić się do kochania go, choć próbowałam.
- Myślałem, że coś się zmieniło, dałaś się pocałować i w ogóle - powiedział cicho i niepewnie.
- Przepraszam, to był impuls, Naprawdę cię przepraszam - odparłam. Spojrzałam mu ostatni raz w oczy, po czym wyszłam z pokoju.
Czułam się strasznie. Względem Jay'a, względem Justina, względem siebie.
*
Wieczór spędziłam z moim synkiem. Siedziałam na łóżku po turecku, trzymając chłopca między nogami. Oboje z zainteresowaniem przeglądaliśmy zdjęcia, które wygrzebałam z pudła z pamiątkami.
Przy ostatnich porządkach nie byłam w stanie ich skończyć. Płakałam do nocy zamiast zająć się sprzątaniem. Jestem głupia.
Dzisiaj czułam się choć trochę silniejsza, dlatego postanowiłam to skończyć.
Przerzucałam kolejne zdjęcia przeglądając je. W końcu natrafiłam na moje zdjęcie z Justinem. Delikatnie, niekontrolowanie się uśmiechnęłam.
Fakt, że mogłam go zobaczyć chociaż na zdjęciu uszczęśliwiał mnie. To było głupie.
Jason zaczął klaskać w rączki i dotykać zdjęcia.
- Kto to jest? Mamusia? - Uśmiechnęłam się, przyglądając chłopcu, który wyraźnie się ożywił. Uśmiechał się i łapał za zdjęcie.
Po chwili zorientowałam się, że Jason wcale nie cieszył się tak na mój widok, a na widok Justina.
To było niesamowite. Chłopiec wpatrywał się w Justina i nie przestawał się uśmiechać.
Byłam w szoku. Jakim cudem Jason zareagował z takim entuzjazmem na widok Justina? Przecież nigdy nie widział go na oczy. Przyglądałam się tej całej sytuacji z otwartymi ustami. Tak, jakby wyczuł, że to jego tata. Łzy naszły mi do oczu.
- Kto to jest kochanie? - spytałam. Chłopiec dotykał swoim, małym paluszkiem zdjęcia, jakby chciał wskazać mi na Justina.
- To jest twój tatuś - szepnęłam cicho i również wpatrywałam się w zdjęcie. - I miłość mojego życia - dodałam również szeptem.
*
- Naprawdę chce ci się jechać o tej godzinie do sklepu po głupie chipsy? - Mama zaśmiała się, siedząc z tatą na kanapie.
- Tak! - odparłam z przekonaniem i również się zaśmiałam.
Włożyłam na stopy balerinki i przełożyłam torbę przez ramię.
- Okej, Jason śpi, jakby się obudził to - zaczęłam, jednak tata mi przerwał.
- Tak wiemy, kochanie przypomnę ci, że ty też byłaś kiedyś dzieckiem i cię wychowywaliśmy. - Tata się zaśmiał.
- Oj dobra - odparłam z uśmiechem. - Niedługo będę, pa - powiedziałam i wyszłam z salonu kierując się do wyjścia.

Zaparkowałam przed jednym z mniejszych marketów nie chcąc stać w długiej kolejce do kasy. Zamknęłam samochód i wrzuciłam kluczyk do torebki.
Weszłam do sklepu od razu kierując się do działu z chipsami. Miałam na nie cholerną ochotę i samą mnie bawił fakt, że dla jedzenia byłam w stanie iść do sklepu nawet w środku nocy.
Chyba zachcianki z ciąży pozostały mi do dziś.
Zabrałam z półki swoje ulubione chipsy i podeszłam z nimi do kasy. Chciałam być już z powrotem w domu, w łóżeczku z dobrym filmem, colą i chipsami. Marzyłam o tym.
Zahaczyłam reklamówkę na nadgarstki i wyszłam ze sklepu wpatrzona w swoją torebkę. Szukałam w niej klucza od auta, co było normalnością. Znalezienie czegoś w mojej torebce graniczyło z cudem.
- No gdzie to jest do cholery - mruknęłam sama do siebie idąc na oślep przed siebie po parkingu.
Brałam do ręki po kolei klucze od domu, błyszczyk, telefon i milion innych rzeczy, jednak wciąż nie znalazłam tego, czego szukałam.
Zaklęłam pod nosem.
W pewnym momencie przez swoją nieuwagę na kogoś wpadłam.
Brawo, idiotko.
Torebka wypadła mi z rąk i upadła na chodnik.
- Przepraszam - mruknęłam do osoby na którą wpadłam i równocześnie z nią kucnęłam.
- Chanel? - Usłyszałam mocno łamiący się głos.
Zamarłam.
Przysięgam na wszystko co święte, że choć to niemożliwe, to moje serce na moment się zatrzymało.
W głowie zapanował kompletny chaos, a nogi kompletnie się ugięły.
Zignorowałam torebkę po którą się schyliłam i gwałtownie się podniosłam. On również.
Nie potrafiłam uwierzyć własnym oczom. Śniłam. Tak, to na pewno był sen.
Nie jestem w stanie opisać tego, jak czułam się w tamtym momencie. Świat się dla mnie zatrzymał. To był On. To był mój Justin. Idealny w każdym calu.
On stał przede mną.
Boże, jeśli to sen to proszę, nie wybudzaj mnie z niego jeszcze przez chwilę.
Patrzyłam na niego, a on patrzył na mnie. Bez słowa. Tak, jakbyśmy oboje myśleli, że to tylko sen.

___________________________

I jest kolejny. Mam nadzieję, że Wam się podoba.

Chcę poruszyć inny temat. Otóż. Po pierwsze przepraszam, że tak długo czekaliście, ale ja kompletnie nie mam czasu na pisanie bloga, proszę bądźcie wyrozumiali.

Skończę część specjalną lineb, bo Wam to obiecałam, nie martwcie się.

Nie wrócę jednak na Our Little Secret. Na pewno nie prędko.

Możliwe, że dopiero na wakacjach. Powód? Brak czasu, przepraszam.

Much love x